مقالات

[Interview] ژان جوزل، اقلیم شناس – EUobserver می گوید: «من نمی توانم خوشبین باشم


اولین بار در Respekt منتشر شد.

ژان ژوسل، اقلیم شناس مشهور فرانسوی، نسبت به تغییر اقلیم و سطح تلاش های کاهش خوشبین نیست. اما این دانشمند می گوید که مردم نباید از مبارزه با گرمایش زمین دست بکشند. او درباره قرارداد سبز، بازارهای کربن، افزایش دما و اینکه اکنون مبارزه برای محیط زیست بهتر است توضیح می دهد.

قبلاً گفتید که امیدوارید پس از پایان کووید-19، جامعه دوستدار محیط زیست شود.

ژان ژوزل: متاسفانه این اتفاق نمی افتد. در سطح جهان، انتشار دی اکسید کربن همچنان در حال افزایش است. آنها باید به مرور زمان تثبیت شوند، اما این اتفاق نیفتاده است. تغییراتی وجود دارد، اما کافی نیست. اروپا قبلا از یک قرارداد سبز جاه طلبانه حمایت می کرد، اما این جاه طلبی در سطح اروپا کم رنگ شده است.

پس خوش بینی شما از بین رفته است؟

زمانی که توافقنامه آب و هوایی پاریس در سال 2015 به دست آمد، من خوشبین بودم. اما هیچ پیشرفت واقعی حاصل نمی شود. نه اینکه کاری انجام نشده باشد، اما در مقایسه با جدیت مشکل، پیشرفت بسیار کند بوده است. بسیاری از سیاستمداران تنها بر چگونگی سازگاری با تغییرات آب و هوایی تمرکز می کنند که مهم است اما کافی نیست.

اگر یک استراتژی خوب نداشته باشیم و تا حدود سال 2040 کاری بزرگ انجام دهیم، رسیدن به بی طرفی کربن تا پایان قرن دشوار خواهد بود، که برای تثبیت آب و هوا ضروری است.

این چه معنایی خواهد داشت؟

افرادی که امروز جوان هستند در سیاره ای زندگی می کنند که همیشه در حال گرم شدن است. به سختی می توان دید که کاری که ما در 15 سال آینده انجام می دهیم پس از تأخیر طولانی در نیمه دوم این قرن تأثیری خواهد داشت.

سیاستمداران می گویند ما وقت داریم. آنها ادعا می کنند که جوانان آنقدر در کار با هوش مصنوعی مهارت دارند که به نوعی مشکل را حل می کنند. اما افزایش سطح دریا را نمی توان متوقف کرد. با انجام هیچ کاری، ریسک بزرگی می کنیم.

ما در جهانی بسیار ناپایدار و متخاصم زندگی می کنیم. آیا در حال حاضر پیگیری کاهش تغییرات آب و هوا منطقی است؟

در سطح بین المللی، من واقعاً همبستگی بین کشورها را نمی بینم. واضح است که جهان در حال روی گردانی از سیاست های اقلیمی است. و بدون همبستگی متقابل، ما نمی توانیم گرمایش جهانی را متوقف کنیم. بنابراین نمی توانم خوشبین باشم.

حتی آنهایی که متوجه جدی بودن مشکل می شوند می گویند: بیایید اکنون دستور کار آب و هوا را تحت فشار قرار ندهیم، زیرا ما فقط به دست نیروهای سیاسی افراطی مانند آلترناتیو برای آلمان (AfD) یا تظاهرات ملی در فرانسه بازی می کنیم. به ما اجازه دهید ما در مورد آب و هوا صحبت نمی کنیم زیرا ما آینده خود دموکراسی را تهدید می کنیم. شما چه فکر می کنید

ما باید مزایای کاهش تغییرات آب و هوایی مانند سلامت انسان از طریق هوای پاکتر و رشد اقتصادی را برجسته کنیم.

طی دهه آینده، اقتصاد باید حول محور گذار به روشی متفاوت از کار ساخته شود: سیستم‌های اقتصادی مبتنی بر کربن و سوخت‌های فسیلی به سیستم‌های مبتنی بر دستیابی به بی‌طرفی کربن تغییر خواهند کرد.

بیایید ماشین الکتریکی را در نظر بگیریم: این یک فناوری جالب است. دلیلی برای ادامه تکیه بر حمل و نقل مبتنی بر موتور احتراق داخلی وجود ندارد. چین کارهای زیادی در این زمینه انجام می دهد و در مسیر درست حرکت می کند. اروپا نیست.

باید سرعت را تعیین می کردیم. رشد اقتصادی را می توان با تغییر به سمت خودروهای برقی بنا کرد. یا از مقاوم سازی و عایق کاری ساختمان ها استفاده کنید که هم بر اقتصاد و هم بر سلامت انسان تأثیر مثبت خواهد داشت. در تابستان 8000 نفر در فرانسه و 17000 نفر در آلمان بر اثر گرما جان خود را از دست دادند. وقتی امواج گرما بسیار شدید است، زندگی در شهرها بسیار دشوار است. مشکل تغییر اقلیم را نمی توان از زندگی روزمره جدا کرد. این نه تنها به محیط زیست بلکه در مورد اقتصاد نیز مربوط می شود.

اما چگونه می توان مردم را قانع کرد؟ اطلاعات غلط زیادی در مورد آب و هوا وجود دارد.

انتشار اطلاعات نادرست توسط رسانه های اجتماعی که در بین جوانان بسیار محبوب است، تسهیل می شود. شک و تردید در مورد تغییرات آب و هوایی نیز از همین موضوع ناشی می شود. او سخت مبارزه می کند. انتشار پیام نادرست آسان است، اما دفاع در برابر آن و مقابله با آن دشوار است. در مقطعی از این ایده که می‌توانیم 100 درصد مردم را متقاعد کنیم، دست برداشتم. کسب اکثریت کافی است – و این نباید غیرممکن باشد.

مردم می بینند که اتفاقی با آب و هوا در حال رخ دادن است. ما باید به ارائه استدلال های خود به آنها ادامه دهیم و توضیح دهیم که چگونه انتشار گازهای گلخانه ای تحت تأثیر فعالیت های روزمره قرار می گیرد. اگر کاری نکنیم، در نیمه دوم قرن با عواقب بسیار جدی مواجه خواهیم شد. دشوار خواهد بود زیرا شکاکان آب و هوا یک مزیت بزرگ دارند: آنها استدلال می کنند که ما می توانیم راه زندگی خود را ادامه دهیم و نگران آب و هوا نباشیم – یک ایده بسیار جذاب. اما اگر فکر می کنید مشکلی وجود دارد، شما را نگران می کند.

پس چگونه باید با این موضوع برخورد کنیم؟

همانطور که گفتم، باید تاکید کنیم که گذار به یک شیوه زندگی پایدارتر، مزایای زیادی برای ما به همراه خواهد داشت. انرژی در قلب این انتقال قرار دارد. حمل و نقل و عایق حرارتی ساختمان ها نیز مهم است، اما باید از انرژی شروع کنیم.

آیا در زادگاه شما فرانسه، مالیات بر آلاینده ها تحت سیستم ETS2 باعث نگرانی در مورد قیمت سوخت می شود؟

افزایش قیمت سوخت در فرانسه بسیار زیاد بود، اما یک واکنش عمومی افزایش خرید خودروهای الکتریکی بود. در ماه سپتامبر، خودروهای الکتریکی 40 درصد از فروش جدید را به خود اختصاص دادند. در ابتدای سال فقط 28 درصد بود. این یک تغییر بزرگ است. مردم نه به دلیل آب و هوا، بلکه به دلیل قیمت بالای بنزین و گازوئیل، خودروهای برقی می خرند. با این حال، می ترسم وقتی قیمت ها کاهش یابد، مردم شروع به بازگشت به موتورهای احتراق داخلی کنند. قیمت ها بیشتر از نگرانی های اقلیمی بر رفتار آنها تأثیر می گذارد.

اما برق خودروها باید بدون آلایندگی تولید شود. کدام فناوری امیدوارکننده‌تر است؟ انرژی های تجدید پذیر؟ انرژی هسته ای؟

در فرانسه، ما بیشتر برق خود را از انرژی هسته ای تولید می کنیم، حدود 70 درصد، اما انرژی های تجدیدپذیر به سرعت در حال توسعه هستند. اگر می‌خواهیم تا سال 2050 به بی‌طرفی کربن برسیم، باید هر دو را توسعه دهیم: ساخت نیروگاه‌های هسته‌ای جدید و در عین حال توسعه انرژی‌های تجدیدپذیر در سریع‌ترین زمان ممکن.

هنگامی که یک نیروگاه هسته ای دارید که ساخته شده است، برق تولیدی آن بسیار ارزان است. اما اگر فقط قصد ساختن آن را دارید، بسیار گران است. خورشید و باد بهتر نیستن؟

هزینه های بالا در واقع بزرگترین مانع در برابر گسترش انرژی هسته ای است. در مقابل، هزینه های منابع انرژی تجدیدپذیر به طور مداوم در حال کاهش است. از سوی دیگر، آنها نیازمند تقویت شبکه برق هستند تا نوسانات تولید برق را متعادل کند. این نیز هزینه دارد. به همین دلیل است که فکر می کنم ما به ترکیبی از هر دو فناوری نیاز داریم.

اگرچه اقدامات آب و هوایی گرمایش جهانی را کاهش داده است، اما جهان هنوز در مسیر گرم شدن نزدیک به سه درجه سانتیگراد تا سال 2100 است. آن جهان چگونه خواهد بود؟


Source link

نوشته های مشابه

دیدگاهتان را بنویسید

دکمه بازگشت به بالا