جمهوری خواهان دونالد ترامپ شکست سختی را متحمل می شوند – این چه معنایی برای جهان دارد

حزب جمهوری خواه دونالد ترامپ در انتخابات میان دوره ای آمریکا مورد سرزنش خیره کننده ای قرار گرفت. جمهوری خواهان به این امید که نظرسنجی ها ممکن است اشتباه باشد و حداقل بتوانند به کنترل سنا بچسبند، وارد عصر شدند. اما در نیمه شب در واشنگتن، حزب جمهوری خواه به آنچه بدترین شکست خود در 50 سال اخیر به نظر می رسید خیره شده بود.

باخت های جمهوری خواهان به نوع مناطق نوسانی که احزاب معمولاً در شب انتخابات نگران آن هستند، محدود نمی شد. مقیاس تلفات سرسام آور بود. آنها کرسی های سنا را در ایالت های قرمز رنگی مانند تگزاس و کارولینای جنوبی از دست دادند. آنها مناطقی را که تقلب کرده بودند و قرار بود شکست ناپذیر باشند، از دست دادند. آن‌ها کرسی‌هایی را از دست دادند که حتی زیرک‌ترین تحلیل‌گران فکر می‌کردند امن هستند.

چرا نظرسنجی ها برای ماه ها نشان می دهد که رای دهندگان از قیمت های بالا، جنگ در ایران و آنچه که به طور فزاینده ای به عنوان فساد دولت ترامپ گفته می شود، خسته شده اند. در عوض، رئیس‌جمهوری که با وعده‌ای محدود از یک دست اقتصادی ثابت انتخاب شد، دو سال را صرف پیگیری یک برنامه ایدئولوژیک افراطی کرد که تنها مورد علاقه اقلیتی از آمریکایی‌ها بود. او سخنان رای دهندگان را نادیده گرفت و اکنون آنها حکم سختی را صادر کرده اند.

بیشتر بخوانید:
این همان چیزی است که نظرسنجی های اخیر نشان می دهد در انتخابات میان دوره ای آمریکا اتفاق خواهد افتاد

اما این نتایج پیامدهایی فراتر از بقیه دوره ریاست جمهوری ترامپ دارد. آنها برخی از الگوهایی را که دهه هاست سیاست آمریکا را تعریف کرده اند، مختل می کنند. دموکرات‌ها به طور ناگهانی در جاهایی پیروز می‌شوند که برای یک نسل از آنها حساب شده است. ناگهان نقشه سیاسی آمریکا متفاوت به نظر می رسد.

تگزاس را بگیرید. آخرین باری که یک دموکرات در انتخابات سناتوری پیروز شد در سال 1988 بود. دموکرات ها از زمان جیمی کارتر در سال 1976 در انتخابات ریاست جمهوری تگزاس پیروز نشدند. اما دیشب، جیمز تالاریکو دموکرات با قاطعیت پیروز شد. اگر انتخابات تگزاس از نظر سیاسی به طور مداوم رقابتی شود، در آینده برای جمهوری‌خواهان سخت‌تر خواهد شد.

حزب جمهوری خواه اکنون با نگرانی به انتخابات 2028 چشم دوخته است. برای اولین بار از سال 2016، احتمالاً یک بحث جدی در درون حزب در مورد اینکه آیا باید از ناسیونالیسم تهاجمی و تعصب جنبش ترامپ، آمریکا را دوباره بزرگ کنیم، وجود خواهد داشت. در همین حال، دموکرات‌ها با پرسش‌های خود در مورد چگونگی استفاده از پیروزی‌های خود مواجه هستند.

آینده سیاست خارجی

اما برای بقیه جهان، تغییر ممکن است به این سرعت رخ ندهد. علیرغم این واقعیت که حزب او از این شکست انتخاباتی متحمل شد، ترامپ تا سال 2028 رئیس جمهور باقی می ماند. و از آنجایی که، علیرغم نقش قانون اساسی آن در اعلان جنگ و تصویب معاهدات، کنگره تمایل دارد کمتر درگیر سیاست خارجی باشد، هنوز کارهای زیادی می تواند با این قدرت انجام دهد.

در واقع، روسای جمهور ایالات متحده که احزاب آنها در انتخابات میان دوره ای ضعیف عمل می کنند، اغلب در سیاست خارجی فعال تر از قبل می شوند. با داشتن فرصتی برای پیشبرد یک برنامه مهم داخلی خارج از دسترس آنها، آنها زمان بیشتری برای فکر کردن در مورد روابط آمریکا با بقیه جهان دارند. احتمالاً همین امر در مورد ترامپ نیز صادق خواهد بود.

این واقعیت که انتخابات میان دوره ای به پایان رسیده است نیز به این معنی است که ترامپ دیگر نباید مراقب پیامدهای سیاسی اقدامات خود باشد. با نزدیک شدن به انتخابات میان دوره ای، رئیس جمهور از یک رویارویی نظامی بزرگ با ایران عقب نشینی کرده و به دنبال آتش بس در جنگ های تعرفه ای خود است. اکنون با برداشته شدن محدودیت های سیاسی، ممکن است نامنظم تر و غیرقابل پیش بینی تر شود.

کنگره برای متوقف کردن آن، حداقل در تئوری، کاملاً ناتوان نخواهد بود. اما بسیاری از اقداماتی که او می تواند انجام دهد – مانند توقف کمک های مالی برای جنگ با ایران یا پس گرفتن تعرفه ها از رئیس جمهور – مستلزم حاشیه هایی از کنترل در هر دو مجلس است که بعید است دموکرات ها علیرغم پیروزی های گسترده آنها داشته باشند.

آنها برای غلبه بر وتوی تقریباً قطعی ریاست جمهوری در مورد هرگونه تلاش برای تصویب قانونی برای دستیابی به این نتایج، به اکثریت دو سوم نیاز دارند. بنابراین یک سوال کلیدی این است که آیا این ضربه میان دوره ای به اندازه کافی جدی بود که برخی از اعضای جمهوری خواه کنگره را وادار به پیوستن به دموکرات ها برای مهار ترامپ کند.

یک کاری که دموکرات‌ها قطعاً قادر به انجام آن خواهند بود این است که انواع تحقیقات را در مورد رفتار دولت ترامپ و برخی از مقامات آن انجام دهند. تلاش‌های آنها احتمالاً بر جنگ ایران، معاملات مالی شخصی ترامپ با رهبران خارجی و مدیریت پنتاگون توسط پیت هگزث، وزیر دفاع متمرکز است.

هگزت ممکن است در واقع یکی از قربانیان اولیه این تلاش‌ها باشد – گمانه‌زنی‌هایی وجود دارد که او به جای استیضاح احتمالی، استعفا می‌دهد یا برکنار می‌شود.

اما در نهایت تغییر جهت در سیاست خارجی آمریکا به تصمیمات خود ترامپ بستگی دارد. تغییر نگهبان در میان مشاوران او یا در کنگره می تواند برای رئیس جمهوری که هرگز به میل خود به محدودیت ها تن نداده است، بسیار مفید باشد.

جهان باید برای این احتمال آماده شود که یک ترامپ از نظر سیاسی زخمی و عصبانی ممکن است اکنون تصمیم بگیرد ناامیدی خود را در خارج از کشور تخلیه کند.