هیولاهای دریایی The Odyssey’s تعابیری وحشتناک از “اکو وحشت” هستند

یونانیان باستان را عموماً مردمی دریانشین می دانند. با این حال، شناخت اقیانوس مانع از ترس آنها نشد. خطر و عدم اطمینان همیشه در سفرهای باستانی وجود داشت و این در نوشته های آن زمان منعکس شده است.
یکی از مشهورترین آثار ادبیات یونان باستان، به هر حال، شعری است درباره مردی که به مدت یک دهه در دریا گم شده است. ادیسه هومر به خاطر هیولاهای متعددش مشهور است، که برخی از آنها را می توان به عنوان آنچه محققان «هورناک زیست محیطی» نامیده اند – بیانگر ترس انسان از دنیای طبیعی است.
خود هیولاها اغلب چیزی بیش از یک سوء تفاهم ساده از حیوانات واقعی یا نیروهای طبیعت هستند. آنها میتوانند «چه میشد» خلاق باشند – برونیابی خیالی ترسهای فرهنگی پسزمینه. اولین مورد از دو هیولای دریایی اصلی ادیسه، Charybdis، در ابتدا موجودی غولپیکر به نظر میرسد، اما اودیسه به کیفیت آزاردهنده دیگری اشاره میکند. همانطور که اودیسه این برخورد را توصیف می کند:
ما با زاری به تنگه رفتیم، زیرا از این طرف اسکیلا و از طرف دیگر کریبدیس بود. او آب شور دریا را به طرز وحشتناکی مکید. هر بار که دوباره پرت میکرد، مثل دیگ روی آتش بزرگ، همه جوشیده و به هم میخورد، کف از بالا بر بالای دو سنگ میریزد. اما وقتی آب نمک دریا را مکید، خود را کاملاً هیجان زده نشان داد و با ترس در اطراف صخره غرش کرد و زمین با ماسه آبی تیره و ترس سبز کم رنگ ما را فرا گرفت.
در اینجا به ما گفته می شود که گرداب آنقدر آب می مکد که به نظر می رسد ملوانان در واقع به داخل آن نگاه می کنند. در حالی که شعر می گوید “او آشکار شد”، اودیسه موجودی هیولا را نمی بیند، فقط خود بستر دریا را می بیند.
این فقدان وهمآور شکل فیزیکی – که خود بلافاصله با جزئیات ترسی که ادیسه و خدمهاش احساس میکنند به دنبال آن میشود – تأکید میکند که کریبدیس یک شخصیت کاملاً بیجسم است. او موجودی فیزیکی نیست که در زیر امواج زندگی می کند، بلکه یک بخش جاندار و گرسنه از خود اقیانوس است.
این مقاله بخشی از بازاندیشی کلاسیک است. داستانهای این مجموعه راههای تازهای برای تفکر و تفسیر کتابها و آثار هنری کلاسیک ارائه میدهند. این قانون است – با پیچ و تاب.
Ecohorror در اینجا با بافتن یک هیولا در خود محیط بیان می شود و هیولایی از خود محیط ساخته می شود. اما به جای یک هیولای گرداب زا، Charybdis بهتر به عنوان یک قطعه آب هیولا شناخته می شود – بخشی بالقوه زنده از خود محیط، و چیزی که باعث وحشت انسان می شود.
برای تبدیل شدن به طعمه در دریا
در سراسر تنگه مقابل Charybdis Scylla است. در حالی که Charybdis به طرز وحشتناکی فاقد فرم است، بخشی از هیولاهای Scylla از بدن ترسناک او ناشی می شود. این شعر او را با داشتن 12 پا، شش گلو و سه ردیف دندان در هر دهان توصیف می کند. این توصیفی است که طبیعت عجیب و غیرقابل درک برخی از هیولاهای مدرن مانند هیولاهای HP Lovecraft را پیش بینی می کند.
با این حال، اکو وحشت را نه با شکل هیولایی اسکیلا، بلکه با نحوه حمله او بیان میکند. همانطور که اودیسه توصیف می کند:
ما بررسی کردیم [Charybdis]از ترس نابودی، در همین حین اسکیلا شش نفر از همراهان من را از گودال کشتی گرفت، کسانی که بهترین بازوها را داشتند و جنگیدند. وقتی به کشتی نگاه میکردم، فقط میتوانستم دستها و پاهای همراهانم را ببینم که آنها را بالا میکشیدند… اسکیلا آنها را در حالی که فریاد میزدند قورت داد و در مبارزه وحشتناکشان دستهایشان را به سمت من دراز کردند.
سرعتی که با آن اعضای خدمه ادیسه به هوا بلند می شوند صحنه ای به خصوص واضح را ترسیم می کند.

آرگوئر کونستهاوس
وحشت با فریادهای ناله آنها مشخص می شود. اکو وحشت در اینجا در وارونگی ظاهری شاعر از درگیری متعارف انسان با محیط زیست دریایی نهفته است.
البته معمولاً ماهیگیران موجودات دریایی را صید می کنند و آنها را با یک خط به سمت بالا می کشند تا برای غذا ببرند. با این حال، در این فضای زیر صخرههای اسکیلا، خود انسانها طعمه شکارچی وحشتناکتر از دنیای دریایی شدهاند تا «شکار» و بلعیده شوند.
البته، هیچ یونانی باستانی با خطر دریایی در مقیاس اغراق آمیز تهدیدات ناشی از اسکیلا و کریبدیس مواجه نشد. اما این مانع از بیان خلاقانه و تخیلی فرهنگی از آنچه که یک ملوان سرکش ممکن است با آن مواجه شود، نشد.
اپیزودهایی مانند ادیسه هومر، ابهامات پیرامون سفرهای دریایی باستانی، از ترس از چیزی که ممکن است در زیر امواج نهفته باشد تا اضطراب طعمه شدن به یک موجود دریایی را به تصویر میکشد و توسعه میدهد.
فراتر از قانون
بهعنوان بخشی از مجموعه «بازاندیشی در کلاسیکها»، از کارشناسان خود میخواهیم کتاب یا اثر هنریای را توصیه کنند که به موضوعاتی شبیه به اثر متعارف مورد بحث میپردازد، اما (هنوز) به تنهایی یک کلاسیک در نظر گرفته نمیشود. در اینجا پیشنهاد رایان دنسون است:

آرکادیا
هیچکسی که امروز زنده است نمیتواند ادعا کند که از طریق دست اول میداند که قایقرانی در دریای باز مدیترانه در دنیای باستان چگونه بوده است، و نه وحشت محض الهامبخش آن. در حالی که هیولاهای دریایی در ادبیات مدرن ناشناخته نیستند، اکو ترسناک به شکلهای دیگری شکل میگیرد که ناشی از تجربیات خود ما با طبیعت است.
گوتیک مکزیکی (2020) اثر سیلویا مورنو-گارسیا، نویسنده مکزیکی-کانادایی، نمونه خوبی است. این رمان داستان نومی تابوآدا را دنبال میکند که برای بررسی وضعیت پسر عمویش که اخیراً با یکی از ساکنان آن ازدواج کرده است، از یک ملک روستایی دیدن میکند. در پایان، نومی متوجه می شود که خانه خالی از سکنه نیست، بلکه توسط یک اسفنج هوشیار است که خانواده اشرافی را که در آنجا زندگی می کنند کنترل می کند.
داستان مورنو گارسیا یک اکو ترسناک است که بر اساس ترس های معاصر ساخته شده است. هیچ یک از ما تا به حال با خانه ای مواجه نشده ایم که توسط یک قارچ بدخیم ماوراء طبیعی کنترل می شود. اما همه ما به طور ناگهانی ترس از پیدا کردن یک تکه کپک در حال رشد در خانه و ترس از اینکه ممکن است گسترش یابد یا در حال حاضر در جای دیگری وجود داشته باشد، داشته ایم. اکوترورر در گوتیک مکزیکی، مانند ادیسه، به عنوان ژانری برای بررسی سناریوهای خلاقانه «چه میشد» برگرفته از تجربیات و اضطرابهای روزمره عمل میکند.
*تمامی ترجمه ها توسط نویسنده است.
این مقاله حاوی ارجاعاتی به کتابهایی است که به دلایل ویرایشی درج شدهاند و ممکن است حاوی پیوندهایی به bookshop.org باشد. اگر روی یکی از پیوندها کلیک کنید و به خرید چیزی بروید، The Conversation UK ممکن است کمیسیون دریافت کند.



