کیتلین موران در مورد چگونگی یافتن امید در زمانی که جهان احساس ناامیدی می کند – اخبار مثبت

از زمانی که کیتلین موران تصمیم گرفت طبیعت را به باغ پشتی خود در شمال لندن دعوت کند، جریان ثابتی از بازدیدکنندگان و ساکنان جدید وجود داشته است: پروانه ها، زنبورها، قورباغه ها، نیوت ها، دارکوب ها، فنچ ها…

حضور آنها، از جمله یک پرنده شکاری که در حوض او دست و پا می زد، برای سلامت روان او شگفتی ایجاد کرد. او توضیح می‌دهد: «اگر مانند من مبتلا به ADHD هستید، سطح دوپامین به‌طور مداوم پایین‌تر است، بنابراین تمایل دارید آنلاین شوید و مقداری دوپامین دریافت کنید، یا با خوردن، سیگار کشیدن یا نوشیدن خود را آرام کنید. “اما اگر می خواهید ضربه ای برای شما خوب باشد، یک دانخوری در باغ خود قرار دهید و هر بار که می بینید یک پرنده یا پروانه ای رد می شود، ضربه بزرگی خواهید دید. روزی که من شاهین شاهین را دیدم بهتر از هر قرص اکستازی بود که تا به حال مصرف کرده ام.”

تصمیم او برای “غافلگیر کردن” باغ خود – پاره کردن چمن، برداشتن پاسیو و گلدان های فلزی، نصب دو حوض – یکی از اقداماتی بود که موران در طول تلاش یک ساله خود برای احساس امیدواری بیشتر به زندگی، جهان و آینده بشریت برداشت.

کتاب جدید او، چگونه امیدوار باشیم، از نقطه شروع ناامیدی شخصی، افسردگی و اضطراب مزمن نوشته شده است، که او همچنین به دنبال درمان بود. در عصری که بدبینی و بدبینی موضع پیش فرض بسیاری است، موران استدلال می کند که امید یک اقدام قدرتمند شورش است. او می‌گوید: «یک کاری که در مأموریتم انجام دادم تا حماقت‌های عصر مدرن را در چشم‌انداز قرار دهم، مطالعه تاریخ زیادی بود.

“چیزی که بارها و بارها می‌یابید این است که اگر جمعیتی مضطرب، افسرده و گدایی داشته باشید، به نفع ثروتمندترین و قدرتمندترین افراد جامعه است – و اغلب توسط آنها مهندسی شده است: افرادی که روستاییان غمگین و مضطرب می‌خواهند که احساس می‌کنند همه چیز ناامید است. چیزی که شما نمی‌خواهید این است که مردم عصیان کنند و بگویند: “نه، من دنیای بهتری می‌خواهم.”

او این استدلال را در مورد غول‌های رسانه‌های اجتماعی امروزی که از تقسیم‌بندی آنلاین سود می‌برند، و همچنین شرکت‌ها و دولت‌هایی که زمانی سود می‌برند که مردم احساس ناتوانی در ایجاد تفاوت می‌کنند، به کار می‌برد. “ماجراجویی من با جمع کردن زباله شروع می شود، که به نظر من یک چیز کوچک است، اما در پایان مانند “نه، این یک مشکل جهانی است.” دلیلی وجود دارد که همه ما دچار اضطراب و افسردگی شده ایم.»

موران از نیک کیو نقل قول می کند – “امید، خوش بینی با قلب شکسته است” – وقتی از او می پرسم که مفهوم لغزنده را چگونه تعریف می کند. او تأمل می کند: “این درک این است که همه چیز بد است و شما دوران بدی را گذرانده اید، اما خود را تثبیت می کنید و می روید، “تنها راه برای عبور از این موضوع امید داشتن است.” “مسئله این است که قبل از اینکه به دیگران کمک کنید ماسک اکسیژن خود را بپوشانید. اگر از وحشتناک بودن چیزها وحشت زده و غرق شده اید، این کمکی نمی کند، بنابراین امید چیزی است که لازم است. اگر یکی یکی زندگی و روزهای خود را بهتر کنیم، در موقعیت بهتری قرار می گیریم تا بتوانیم کاری برای دنیا انجام دهیم.”

امتناع او از پذیرش همه چیز به همان شکلی که هستند ناشی از دوران کودکی اش است که در فقر بزرگ شده بود، یکی از هشت کودک در یک خانه شورایی در ولورهمپتون، انگلستان. خانواده او با کمک هزینه های ناتوانی پدرش زنده می مانند. او توضیح می دهد: «من در خانواده ای بزرگ شدم که به طرز محسوسی ناکارآمد بود. “پدر و مادرم فقط گفتند: “خب، همین طور است.” از همان دوران کودکی، شورش من این بود که ادامه یابد: “من نمی پذیرم که اوضاع بهتر نشود.”

کتاب‌های موران، مانند چگونه زن باشیم، نگاه بی‌احترامی او به فمینیسم و زنانگی مدرن در سال ۲۰۱۱، و کتاب اخیر «مردان چیست؟» – در مورد مردانگی سمی – این تفکر را به طور گسترده تر به کار برد و جایگزین هایی برای چالش های فرهنگی مضر ارائه کرد. او می‌گوید: «وقتی جامعه را می‌بینید که کاری انجام می‌دهد که جواب نمی‌دهد، پس من دوست دارم بگویم، آیا می‌توانیم چیز دیگری را امتحان کنیم؟»

رویکرد او به‌جای یک طرح جامع برای سرنگونی دولت‌ها، ارتش‌ها و شرکت‌ها برای ایجاد یک مدینه فاضله جدید، تغییرات کوچک‌تر، آرام‌تر و اغلب محلی است، مانند جمع‌آوری زباله‌ها در اطراف پارک محلی Finsbury و اهدای خون.

اما موران استدلال می کند که پرورش امید صرفاً راهی به سوی خوشبختی شخصی نیست. همچنین می تواند نحوه واکنش ما به دنیای اطراف را تغییر دهد. این به خاطر بچه های من است، اگر به آمار جوانان نگاه کنید، فکر می کنند امیدی نیست.

میگن بچه دار نمیشن دلیلش این است که آنها به صحبت‌های مامان و بابا گوش داده‌اند که دور میز شام صحبت‌های بزرگی انجام می‌دهند و دوستانشان می‌گویند: “ما خراب شدیم.” این واقعاً تربیت بدی از نسل ماست. این حق ما نیست که به بچه ها بگوییم: “همه چیز خراب است، افراد بد بر جهان حکومت می کنند و کاری از دست ما بر نمی آید.” آینده از آن آنهاست. تنها لطفی که می‌توانیم به فرزندانمان کنیم این است که به چشم‌هایشان نگاه کنیم و بگوییم: «راهی برای این کار پیدا خواهید کرد. شما درخشان هستید. امید هست.”

موران می‌داند که به‌عنوان یک روزنامه‌نگار و نویسنده موفق و با درآمد خوب، فرصت‌های بیشتری نسبت به بسیاری از مردم دارد. اما نقطه مرکزی آن هنوز معنا دارد: اینکه ما باید امید را پرورش دهیم. که این فرآیندی است که ما باید فعالانه در آن شرکت کنیم. او می گوید: «ما باید از احساس ناتوانی دست برداریم.

بازسازی باغ او نمونه ای از امید مسری و اقدام عملی است که تأثیر بیشتری نسبت به فریاد زدن بر سر غریبه ها آنلاین دارد. موران تحت تأثیر بازدید کنپ، درخت ایزابلا و تحول پیشگامانه مزرعه 3500 هکتاری آنها در ساسکس غربی قرار گرفت.

او می گوید: «ما حق داریم نگران محیط زیست باشیم. “بریتانیا یکی از کشورهای اروپایی است که از طبیعت محافظت می شود، اما به طور کلی باغ های پشتی ما فضای بیشتری نسبت به پارک های ملی ما اشغال می کنند. همه همسایه‌های من باغ من را دیده‌اند و در حال بازسازی قسمت‌هایی از باغشان هستند، حصارهایشان را برای جوجه تیغی سوراخ می‌کنند… ما می‌توانیم «پارک ملی» خودمان باشیم. ما نباید منتظر باشیم تا دولت این کار را انجام دهد. امروز می‌توانیم کاری انجام دهیم که همان تغییری باشد که می‌خواهیم ببینیم.”

او خاطرنشان می کند که این تفاوت با یک «فعال» آنلاین بودن است. به ما گفته شده است که روشی که ما دنیا را تغییر می دهیم این است که در مورد چیزهایی در اینترنت فریاد بزنیم و افرادی را که با آنها موافق نیستیم «سوزانیم.» این چیزی را تغییر نمی دهد.

موران در مورد رسانه های اجتماعی و اینترنت بسیار صحبت می کند. او زمانی که یک مدافع پرشور بود، در سال 2024 از توییتر خارج شد و آن را محل نفرت و تفرقه می دانست. او توصیه می کند به جای پذیرش سیل محتوای آنلاین که می تواند ناامیدی را تقویت کند، مردم باید با جستجو، ارسال و به اشتراک گذاری محتوای مثبت، الگوریتم خود را کنترل کنند. کاری که همه می توانند انجام دهند این است که یک فضا ایجاد کنند و لحن ایجاد کنند. شما باید مسئولیت آن را بپذیرید و اگر نمی توانید کاری کنید که برای شما کار کند، از آن خارج شوید.

خواب خوب شبانه به جای تسلیم شدن عصر به پیچ و خم های سرنوشت ممکن است بدیهی به نظر برسد، اما این باعث نمی شود که کمتر مفید باشد: زمانی که ما استراحت می کنیم حفظ امید آسان تر است. همانطور که او در کتاب می نویسد، “هر روز از شب قبل شروع می شود.” موران به جای اینکه هر روز ساعت ها را صرف اخبار 24 ساعته در مورد رویدادهای جهان کند، میزان مصرف روزانه خود را کاهش داد و توجه بیشتری به اخبار محلی داشت. او با آگاهی از اینکه اخبار جریان اصلی غالباً تحت سلطه داستان‌های ناگوار و ناامیدکننده است، از درگیری‌ها در خاورمیانه گرفته تا بحران آب‌وهوایی، توصیه می‌کند به دنبال تحولات امیدوارکننده‌ای باشید که در سراسر جهان اتفاق می‌افتد و در غیر این صورت ممکن است مورد توجه قرار نگیرد.

چیزی به سادگی برداشتن هدفون نیز می تواند متحول کننده باشد. او می‌گوید: «اگر به پادکستی درباره غزه گوش دهید، فکر می‌کنید «متصل» شده‌اید و در مورد جهان یاد می‌گیرید. “اما حضور در زندگی شما نیز بسیار مهم است.”

موران در حال قدم زدن در لندن بدون هدفون متوجه شد که صدای باران که روی برگ ها می بارد می تواند او را به گریه بیاندازد. او دوست داشت به صحبت های مردم در اتوبوس و قطار گوش دهد. او می‌گوید: «برخلاف رسانه‌های اجتماعی، مردم تمایلی به نشستن در اتوبوس و بحث‌های داغ درباره مسائل تراجنسیتی‌ها یا غزه و فلسطین ندارند، تا جایی که فریاد می‌زنند: «از تو متنفرم – باید بمیری». آنها در مورد اینکه برای چای چه چیزی بنوشند کار می کنند و با هم به سر می برند.

او پیشنهاد می کند که شوخ طبعی در مواقع دشوار نیز به عنوان “بهترین راه برای انتشار اطلاعات به صورت ویروسی” مفید است. مهمتر از همه، اما، یک دنیای امیدوارتر مستلزم تغییر در نحوه تفکر و ارتباط ما است. “اگر ما مردمی امیدوار باشیم، نه افراد عصبانی، که از این واقعیت تسلیم شده ایم که اوضاع بدتر خواهد شد، جهان می تواند تغییر کند. ما از اوج ناامیدی گذشته ایم: مردم دیگر نمی خواهند اینقدر احساس ناامیدی داشته باشند. ما باید در مورد آینده به گونه ای متفاوت صحبت کنیم.”

How to Be Hopeful: A Year of Trying to Feels Less Terrible about the World اثر کیتلین موران در حال حاضر منتشر شده توسط Ebury

تصویر اصلی: دورا پافیدس