مقالات

ما از DNA باستانی برای ردیابی منشأ و گسترش زبان‌های ژرمنی و سلتی استفاده کردیم – مطالعه جدید


چرا مردم به زبان های ژرمنی مانند انگلیسی در انگلستان و سوئدی در سوئد صحبت می کنند، اما به زبان های سلتیک در ایرلند، ولز و بریتانی؟ پراکندگی زبان ها یکی از معماهای پیش از تاریخ اروپاست.

دو مطالعه جدید در طبیعت که ما در آن شرکت کردیم نشان می دهد که چگونه DNA چندین هزار فرد باستانی به ما کمک می کند تا این معما را حل کنیم.

قبلاً در قرن هفدهم، دانشمندان متوجه شباهت های چشمگیر بین زبان های اروپایی شدند. انگلیسی پدر، سوئدی محو کننده، ایرلندی به اندازه یک مو، لاتین پدر و یونانی پتر تصادفی شبیه هم نیستند امروزه می دانیم که این زبان ها همراه با زبان های بالتیک، اسلاوی، هندی و ایرانی از یک نیای مشترک توسعه یافته اند: پروتو-هند و اروپایی.

اما چگونه این زبان اجدادی تا این حد در اوراسیا رایج شد؟ در قرن های 19 و 20، نظریه های متنوعی در مورد منشاء آن ایجاد شد. یکی از آنها حدود 5000 سال پیش سرزمین خود را در استپ های وسیع چمنزار شمال دریای سیاه و خزر تأسیس کرد.

اعتقاد بر این است که مهاجرت های بعدی عشایر چوپانی از فرهنگ یامنایا باعث گسترش زبان اجدادی به اروپا و آسیا شده است.

وقوع چنین مهاجرتی که از باستان‌شناسی استنباط می‌شود بیش از یک قرن است که مورد بحث بوده است و به نظر می‌رسد پاسخ آن در زمان گم شده است. با این حال، به لطف DNA باستانی، اکنون می دانیم که گروه های زیادی از مردم حدود 5000 سال پیش از استپ های اروپای شرقی به اروپا مهاجرت کردند و پشتیبانی قوی برای گسترش زبان های هند و اروپایی از آن منطقه فراهم کردند.

امروزه گسترش زبان های هند و اروپایی از استپ ها مورد قبول اکثر زبان شناسان تاریخی است. با این حال چندین سؤال باقی می‌ماند: چگونه زبان‌های هندواروپایی منفرد متعاقباً به مکان‌های شناخته شده تاریخی خود گسترش یافتند؟

به عنوان بخشی از یک همکاری بین المللی به رهبری محققان دانشگاه کپنهاگ در دانمارک و دانشگاه لیدن در هلند، ما DNA هزاران اروپایی ماقبل تاریخ، از جمله بیش از 700 فرد اخیرا توالی یابی شده را تجزیه و تحلیل کردیم. این به ما اجازه داد تا برای اولین بار نظریه های خاصی را در مورد گسترش پیش از تاریخ زبان های ژرمنی و سلتی آزمایش کنیم.

ردیابی گسترش زبان های سلتیک و ژرمنی (ژئوژنتیک، دانشگاه کپنهاگ)

اولین زبان آلمانی در شمال اروپا؟

مدت‌ها تصور می‌شد که اولین شکل ژرمنیک در حدود 4800 سال پیش با اولین مهاجران استپ وارد اسکاندیناوی شد. این رویداد سپس چندین هزاره تداوم زبانی و ژنتیکی را دنبال خواهد کرد.

تجزیه و تحلیل های ما به طور شگفت انگیزی نتیجه متفاوتی را به همراه داشت. حدود 4000 سال پیش، گروه دوم با منشا استپی در شرق اسکاندیناوی ظاهر شد که احتمالاً از آن سوی دریای بالتیک می‌آمدند.

هنر صخره‌ای در گور پادشاه در کیویک (Kiviksgraven) در جنوب سوئد، بنای بسیار بزرگ عصر برنز متعلق به حدود 1500 سال قبل از میلاد، مصادف با گسترش عصر برنز اجداد نورس شرقی. از چپ: هیو مک کال (نویسنده اصلی) و اسکه ویلرسلوف (نویسنده ارشد)
نیکلاس دلگادو کلاوزن، CC BY

این جمعیت که قبلاً ناشناخته بود در بیشتر مناطق اسکاندیناوی پخش شد و در نهایت با منطقه ای که تصور می شود شکل اجدادی ژرمنیک در هزاره اول قبل از میلاد صحبت می شد همزمان شد.

این توزیع، همراه با تداوم اصل و نسب آنها در اکثر جمعیت های متأخر ژرمنی زبان، نشان می دهد که این تازه واردان ممکن است اجداد زبان های ژرمنی را حدود 800 سال دیرتر از آنچه به طور سنتی پذیرفته شده بودند، معرفی کرده باشند. در این سناریو، جدول زمانی برای تاریخ زبانی شمال اروپا تنظیم مجدد می شود.

آنگلوساکسون ها و وایکینگ ها گذشته شگفت انگیزی دارند

درک ما از مناطقی که در آن زبان‌های آلمانی خاص صحبت می‌شد، حدود 2000 سال پیش ناگهان مورد توجه قرار گرفت. در این مرحله، نوشتن به اروپای شمالی به شکل الفبای رونیک گسترش یافت، که به ما امکان می دهد مهاجرت ها را با گسترش زبان های ژرمنی که امروز می شناسیم مقایسه کنیم.

حدود 2000 سال پیش، مردم اسکاندیناوی شروع به گسترش در جنوب به لهستان، آلمان و هلند امروزی کردند. در طول دوره مهاجرت که حدود سال 400 بعد از میلاد آغاز شد، جمعیت های مرتبط از سراسر آلمان شمالی متعاقباً در سراسر اروپا پراکنده شدند. از جمله آنگلوساکسون‌های آلمانی‌زبان غربی که در انگلستان ساکن شدند و لومباردی‌ها که در نهایت پادشاهی را در ایتالیا تأسیس کردند.

هنر صخره کشتی و تبر در Järrestad، سوئد.
تصویر هنر صخره ای کشتی و تبر را در Järrestad در جنوب سوئد نشان می دهد که در عصر برنز اسکاندیناوی ساخته شده است. کنده کاری در این مکان در حدود 1500 سال قبل از میلاد آغاز شد، همزمان با گسترش اجداد نورس شرقی عصر برنز.
نیکلاس دلگادو کلاوزن، CC BY

اما مهاجرت را در جهت مخالف نیز یافتیم. مردم شمال آلمان و جنوب یوتلند، که هنوز عمدتاً از تبار اسکاندیناوی شرقی هستند، به دانمارک و جنوب سوئد بازگشتند. جالب توجه است که آنها ارتباط نزدیکی با اجداد آنگلوساکسون هایی داشتند که به انگلستان مهاجرت کردند، که ممکن است به توضیح سبک های هنری مشابه و عناصر فرهنگی بین مناطق کمک کند.

این مهاجرت با تغییرات فرهنگی عمده در جنوب اسکاندیناوی، ظهور مراکز سیاسی جدید و اولین مراحل توسعه زبان نورس قدیم، زبان وایکینگ ها، همزمان بود.

نروژ اما داستان متفاوتی را بیان می کند. اگرچه تا حد زیادی تحت تأثیر این مهاجرت قرار نگرفتند، نروژی‌های پیش از عصر وایکینگ همچنان در تغییرات زبانی که منجر به نورس قدیم شد شرکت داشتند.

این نشان می‌دهد که تغییرات زبانی نه تنها از طریق مهاجرت، بلکه از طریق تماس فرهنگی بین جوامع نزدیک اسکاندیناویایی گسترش یافته است.

دیدگاهی جدید در مورد ریشه های سلتیک

قبل از گسترش زبان ژرمنی و گسترش امپراتوری روم، زبان های سلتی در بسیاری از اروپا، از اسپانیا و فرانسه گرفته تا جنوب آلمان و بالکان صحبت می شد. امروزه آنها عمدتاً در امتداد سواحل اقیانوس اطلس، به ویژه در ایرلند، ولز و بریتانی زنده می مانند.

منشا زبان های سلتی نیز مدت ها مورد بحث بوده است. برخی از دانشمندان معتقدند که آنها در امتداد اقیانوس اطلس سرچشمه گرفته و متعاقباً به سمت شرق گسترش یافته اند. برخی دیگر خاستگاه خود را در اروپای مرکزی، در زمینه مزارع کوزه‌های عصر برنز و فرهنگ‌های پی در پی عصر آهن هالشتات و لاتنیان قرار می‌دهند.

Coumeenoole Ogham Stone در نزدیکی Dunmore Head در شبه جزیره Dingle، شهرستان کری، ایرلند.
سنگ‌های اوگام، یادبودهای اوایل قرون وسطی هستند که دارای کتیبه‌هایی به زبان اوغام هستند، الفبای اوگام که عمدتاً برای ثبت اشکال اولیه زبان ایرلندی استفاده می‌شود. در اینجا سنگ کومینول اوگام در شهرستان کری، ایرلند نشان داده شده است.
نیکلاس دلگادو کلاوزن، CC BY

تجزیه و تحلیل های ژنتیکی ما قوی ترین پشتیبانی را برای سناریوی دوم ارائه می دهد. بین 3200 تا 2800 سال پیش، دودمان مرتبط با جمعیت فرهنگ اورنفیلد به سمت غرب به فرانسه و بریتانیا گسترش یافت و در نهایت به شمال شرقی اسپانیا رسید. این به خوبی با الگوی توزیع سلتیک از اروپای مرکزی مطابقت دارد.

با این حال، مهاجرت قبلی اقیانوس اطلس از جنوب اروپا به بریتانیا، در حدود 3800 سال پیش، پشتیبانی جزئی از نظریه‌هایی را ارائه می‌کند که منشأ سلتیک غربی را پیشنهاد می‌کنند، که نشان می‌دهد این فرآیند به طور بالقوه پیچیده‌تر بوده است.

دی‌ان‌ای باستانی نمی‌تواند زبان یا زبان‌هایی را که یک فرد صحبت می‌کند، آشکار کند. اما با مقایسه حرکت‌های جمعیتی ماقبل تاریخ با شواهد باستان‌شناسی و زبان‌شناختی، می‌توانیم به طور فزاینده‌ای نظریه‌های رقیب را در مورد چگونگی گسترش زبان‌ها آزمایش کنیم.

مطالعات ما یک گذشته پیچیده اروپایی را نشان می دهد که در آن جمعیت ها، فرهنگ ها و زبان ها از طریق مهاجرت های مکرر، تماس ها و اختلاط ایجاد شده اند. به لطف DNA باستانی، اکنون می توانیم این تاریخ را با دقت بی سابقه ای بازسازی کنیم.


Source link

نوشته های مشابه

دیدگاهتان را بنویسید

دکمه بازگشت به بالا