تور پیاده روی هنگ کنگ: من بخش وحشی شهر را بدون دیدن توریست دیگری کشف کردم

دوستم Rainbow هنگام شام در سوهو شلوغ به من می گوید: «هنگ کنگ بیشتر طبیعت است تا شهر.
بعد از پنج روز اینجا، نمی توانم مخالفت کنم.
من در انتظار آسمان خراش ها، چراغ های نئون و شهری که هرگز پایش را از روی گاز بر نمی دارد، رسیدم.
در عوض، کلانشهری را یافتم که پر از مسیرهای پیادهگردی، از مسیرهای کوهنوردی سرگیجهآور گرفته تا مسیرهای ساحلی ملایم، جایی که توریستهایی که برای تماشای این منظره توقف میکنند، بزرگترین ترافیک را ایجاد میکند.
با این حال، یک ویژگی تکرارشونده وجود دارد: پله ها. تعداد زیادی پله.
در طول چهار روز، سه مسیر محبوب را طی می کنم. Lion Rock مناظر پانوراما ارائه میکند، در حالی که Dragon’s Back، که من با هنگکنگ وحشی گشتم، در امتداد خط الراس ساحلی مشرف به آب فیروزهای و سواحل شنی میپیچد.
سپس The Morning Trail، مسیری به سمت کوه ویکتوریا است که در آن مردم محلی قبل از صرف صبحانه پلههای بهظاهر بیپایانی را طی میکنند و با مناظر فوقالعاده آسمانخراشها، بندر و جزایر اطراف پاداش میگیرند.
چیزی که من در طول شام متوجه نمی شوم این است که وحشیانه ترین پیاده روی من هنوز در راه است.
پس از جابهجایی بین هتلهای شهری – هاری مجلل در قلب همه چیز و جزیره تاریخی شانگری لا، جایی که برای اسپا آن وقت میگذارم – برای اقامت در پارک اقیانوس فولرتون به ساحل میروم.
از مترو بپرس
از هوش مصنوعی برای بررسی عمیقتر داستانهایی که به آنها اهمیت میدهید استفاده کنید – با پشتیبانی Metro و انتشارات مورد اعتماد.
از اتاق گوشهام میتوانم کوهی را ببینم که از آن سوی ساختمانها برآمده است. طبیعی است که می خواهم آن را آپلود کنم.
در روز اول به قله کوچکتر لام لانگ شان در پشت هتل برخورد می کنم.
اما قله همسایه همچنان توجه من را به خود جلب می کند، بنابراین صبح روز بعد تصمیم به کاوش دارم.
نقشه گوگل آن را به عنوان کوه جانستون معرفی می کند. چیزی که به خوبی توضیح نمی دهد این است که چگونه می توان به آنجا رسید.
پس از یک ساعت پیاده روی در شهر پراکنده، خود را در یک پسآب صنعتی میبینم که در آن کارگران کامیونها را بار میکنند و کارگران ساختمانی به شدت دور میشوند. این به سختی هنگ کنگی است که من تصور می کردم.
نقشه من نشان می دهد که رسیدن به ساحل شامل بالا رفتن از یک دیوار است.
درست زمانی که این طرح را زیر سوال می برم، با یک ماهیگیر محلی روبرو می شوم که برای شنا می رود. انگلیسی اش محدود است، اما او به من انگشت شست را می دهد و به صخره های علامت گذاری شده با گرافیتی اشاره می کند و مسیر را نشان می دهد.
از دیوار بالا می روم و دنبالشان می روم.
برخلاف مسیرهای راه اندازی شده در هنگ کنگ، هیچ کس در اطراف وجود ندارد. مناظر خاموش و آسمان خاکستری من را بیشتر به یاد منطقهای دورافتاده از سواحل اسکاتلند میاندازد تا یکی از پرجمعیتترین شهرهای جهان.
من شیفته ام.
در حالی که مسیرهای دیگر دارای مسیرهای آسفالت شده و تابلوهای راهنما هستند، در اینجا من به فلش های رنگ آمیزی شده با اسپری، مسیرهای پاک شده از گلسنگ و حدس و گمان تکیه می کنم. طنابها، نردبانهای موقت و پلههای فلزی که در صخرهها پیچ شدهاند، چیزی را ارائه میدهند که با چالشبرانگیزتر شدن زمین، میتوان از آن استفاده کرد.
این مسیر به نظر می رسد که توسط چندین نسل از ماهیگیران حک شده است.
وسایل دور ریخته شده و ماهی های مرده عجیب سنگ ها را پر می کنند، در حالی که پناهگاه های کوچک بامبو در امتداد ساحل ظاهر می شوند. به نظر می رسد که امروز کسی آنجا نیست.
خشن و ناهموار است و یک میلیون مایل از برج های شیشه ای مرکزی به نظر می رسد.
در نهایت به نوار باریکی از ماسه می رسم که Ap Lei Chau را به هم متصل می کند، جایی که کوه جانستون بالا می رود، با Ap Lei Pai، یک رخنمون سنگی که در بالای آن یک فانوس دریایی کوچک قرار دارد.
با وسوسه ادامه دادن به سمت فانوس دریایی، ادامه می دهم تا جایی که پوشش گیاهی غلیظ مسیرم را مسدود می کند. با اکراه برمی گردم و نگاهم را به کوه متمرکز می کنم.
صعود شیب دار است و علائم هشدار دهنده نشان می دهد که این یک پیاده روی معمولی یکشنبه نیست. هیچ نرده دستی، هیچ جریان اطمینانبخشی از دیگر کوهنوردان وجود ندارد، و هیچ تضمینی وجود ندارد که مسیر در اطراف پیچ بعدی مشخص باشد.
این مسیری برای افراد کم تجربه یا ضعیف نیست.
و من فقط در نیمه راه هستم.
فرود به همان اندازه چالش برانگیز است. شیب بیرحمانهای تند است، و مجبورم میکند پایین باشم، به آرامی حرکت کنم، و در حالی که از صخرهها پایین میروم، مراقب تک تک تکجاها باشم.
از اینکه بالاخره به زمین هموار رسیدم خیالم راحت است. مسافت 14 کیلومتری هتل کمتر از سه ساعت طول کشید.
وقتی در فولرتون برگشتم، در وان فرو میروم و اجازه میدهم پاهایم بهبود پیدا کنند و به این فکر میکنم که هنگ کنگ چقدر مرا شگفت زده کرده است.
در طول پنج روز، پنج مسیر بسیار متفاوت را پیادهروی کردم، از پلههای پیادهروی The Morning Trail تا موانع ساحلی آشکار کوه جانستون. من از تپهها عرق کردهام، به خلیجهای فیروزهای خیره شدهام و حفرههایی از طبیعت بیابانی را کشف کردهام که در شهری که بیشتر به خاطر خط افقش شناخته میشود، شگفتانگیز به نظر میرسند.
با این حال، احساس می کنم به سختی سطح را خراشیده ام.
رنگین کمان حق داشت هنگ کنگ بیشتر طبیعت است تا شهر – یا حداقل از هر دوی آنها بسیار بیشتر از آنچه انتظار داشتم ارائه می دهد.
آسمان خراش ها ممکن است سرفصل اخبار را جلب کنند، اما گاهی اوقات بهترین راه برای دیدن هنگ کنگ این است که آنها را رها کنید، کفش های کتانی خود را ببندید و شروع به بالا رفتن کنید.
فقط فراموش نکنید که پاهای پله نوردی خود را همراه داشته باشید.
نکته اصلی
رسیدن به آنجا
Cathay Pacific مستقیماً از هیترو لندن به هنگ کنگ پرواز می کند. در هیترو، Aerotel London Heathrow در فاصله چند قدمی ترمینال 2 قرار دارد که آن را به گزینه ای مناسب برای یک شب اقامت قبل از حرکت تبدیل می کند. وایلد هنگ کنگ تورهای ماجراجویی را در اطراف شهر ارائه می دهد.
کجا بماند
جزیره شانگری لا، هنگ کنگ: اتاقهای متناسب، منظرهای تماشایی از بندر ویکتوریا یا قله را ارائه میدهند، در حالی که هتل دارای اسپا برنده جایزه و پتروس، یک رستوران فرانسوی با یک ستاره میشلن است. قیمت ها از حدود 280 پوند برای هر شب شروع می شود.
هاری هنگ کنگ: اتاق ها دارای دکوراسیون معاصر هستند و مرکز همایش و نمایشگاه هنگ کنگ در آستانه درب خانه قرار دارد. امکانات عبارتند از یک مرکز تناسب اندام و دو رستوران. قیمت ها از 220 پوند برای هر شب شروع می شود.
هتل فولرتون اوشن پارک هنگ کنگ: اتاقها از 130 پوند در هر شب شروع میشوند، با گزینههای ساحلی که مناظر پانوراما از دریای چین جنوبی را ارائه میدهند. این استراحتگاه دارای یک استخر بی نهایت، آبگرم و مرکز تناسب اندام است که در کنار آن پارک جهانی آبی قرار دارد.
بیشتر: چیزی که با 180000 پوند برای هر نفر در تعطیلات چهار فصل در سراسر جهان دریافت می کنید
بیشتر: من به 14 جزیره یونان رفتهام، اما تنها یک جزیره وجود دارد که مدام به آن بازمیگردم
بیشتر: بریتیش ایرویز 3 پرواز جدید به اروپا را برای بهار 2027 راه اندازی می کند




