“چگونه از بانک سرقت کنیم” می پرسد که آیا انگیزه ای می تواند جرم را توجیه کند؟

دزدی مهیج دیوید لیچ چگونه از بانک سرقت کنیم انتقادهایی را از لحظات آغازین خود به خود جلب می کند: در دنیایی با چنین نابرابری اجتماعی و اقتصادی، آیا انگیزه درست می تواند جرم را حل کند؟
داستان تیمی متشکل از سارقان بانک در رسانه های اجتماعی را دنبال می کند، لیدر (نیکولاس هولت)، راننده گریز (آنا ساوی)، ماسل (پیت دیویدسون) و تک گورو (رنزی فلیز)، که حملات خود را پخش می کنند و به زودی متوجه می شوند که توسط پلیس تعقیب می شوند. هر بار که دزدان مرتکب جرمی می شوند، در مورد آن پست می گذارند. مردم به زودی به آن پیوستند و فیلم جنایات خود را منتشر کردند. دزدی تقریباً برای تیم ثانویه می شود – مشارکت مخاطب و مصرف محتوا پاداش واقعی آنهاست.
پس چرا این کار را می کنند؟
هر یک از سارقان سختی هایی را تجربه کرده اند، از هزینه های غیرقابل تحمل مراقبت های بهداشتی و بانک های غارتگر گرفته تا مقامات مهاجرت. آنها با غارت مفسدان سعی می کنند زمین بازی را مساوی کنند. ویدیوهای نحوه انجام آنها قصد دارد به افراد ستمدیده قدرت دهد.
دزدان اعمال خود را با استدلال هایی در مورد نابرابری توجیه می کنند که فیلم آن را یک شکایت و عذرخواهی واقعی می داند. این تیم در ویدئوهای خود با استناد به آمار ادعا می کند که بانکداران مجرمان واقعی هستند که از مردم عادی سوء استفاده می کنند.
این بازتاب نظریه فشاری است که برای اولین بار توسط رابرت مرتون، جامعه شناس در سال 1938 مطرح شد. این استدلال می کند که جرم زمانی بیشتر می شود که جامعه اهدافی مانند ثروت را ترویج می کند و در عین حال بسیاری از مردم را از ابزار قانونی برای دستیابی به آنها محروم می کند. بدهی و سرمایهداری در پسزمینه فیلم بهعنوان آن نوع سیستم مینشیند و فیلم به نحوه ایجاد بدهی و سود چه کسانی از آن اشاره میکند.
دزدان با این سودجویان مخالف هستند و قاطعانه در کنار مردم هستند. به عنوان مثال، در یکی از ویدئوها، دزدان بینندگان را راهنمایی میکنند که به آنها میگویند در هنگام دستگیری با پلیس صحبت نکنند و حق داشتن وکیل را به آنها یادآوری میکنند. آنها خاطرنشان می کنند که دادگاه عالی ایالات متحده حکم داده است که افسران می توانند از فریب برای اطمینان از محکومیت استفاده کنند.
با تمام این اوصاف، How to Rob a Bank مراقب «قهرمانان» آن است.
بهانه های راحت
مجرمان از بانک هایی که سرقت می کنند به مؤسسات خیریه کمک می کنند، اما سهم شیر از پای را برای خود نگه می دارند. در یک سرقت، خدمه آیپدهای رایگان را در اختیار تودههای جمعشده قرار میدهند، حواس پرتی که به عنوان یک تظاهرات دوچندان میشود: جمعیتی که برای دستگاههای رایگان رقابت میکنند به اندازه دزدها گرسنه هستند.
جنایتکارانی مانند ری سورت نامی برای آن دارند: جنایت اعدام. اینها جنایاتی هستند که برای به اشتراک گذاشتن در رسانه های اجتماعی طراحی شده اند، برای مخاطبان انجام می شوند، نه اینکه از آنها پنهان شوند. آنها برای شهرت، بدنامی و توجه برگزار می شوند.
استودیوی تصویر آمازون
حتی با افزایش ثروت شخصی خود، تیم How to Rob a Bank خود را متقاعد می کند که به مردم کمک می کند. گرشام سایکس و دیوید مازا، جامعهشناسان، چنین توجیههایی را تکنیکهای خنثیسازی نامیدهاند: بهانههایی که مجرمان برای رام کردن قواعد اخلاقی خود به کار میبرند، از انکار اینکه کسی واقعاً قربانی است تا استناد به وفاداری بالاتر. سخاوت، مانند iPad، به یک برند تبدیل می شود.
پس از تمام این انگیزه های تاریک، پاسخ فیلم به انگیزه نهایی برای ارتکاب جنایت، خلع سلاح کننده ساده است: عشق. نه ایدئولوژی، نه عدالت، بلکه مردمی که غارتگران طاقت از دست دادن آنها را ندارند. با این حال، عشق در اینجا به عنوان یک خندق عمل می کند، نه یک پل: از خود دزدان محافظت می کند و دیگران را بیرون می گذارد.
روانشناس کانادایی-آمریکایی، پل بلوم، آن را واضح تر بیان می کند و همدلی را به عنوان نورافکنی توصیف می کند که به شدت بر کسانی که دوستشان داریم می تابد و برای دیگران کم رنگ می شود. به عنوان پاسخی به نابرابری، به عده قلیلی پناه می دهد، نه عده زیادی.
با تیمی پرجمعیت برای خدمت، فیلم به هر قانون شکنی انگیزهای میدهد و ادامه میدهد و نقشه میکشد که کجا باید کاوش کند. این باعث میشود که بحث عشق بر سر افرادی باشد که مخاطب به سختی میشناسد: سخنرانهایی برای تفسیر اجتماعی، نه گوشت و خون.
راستش را بخواهید، این در درجه اول یک فیلم اکشن دزدی است. همانطور که دانشمند سینما، داریل لی نشان می دهد، ژانر دزدی همیشه یک پیام ضد نظام را به شکل غیرقانونی وارد کرده است – اما این پیام به ندرت فراتر از هیجان کار است. نحوه سرقت از یک بانک هرگز سرمایه داری را در بین صحنه ها نابود نمی کرد. در عوض، سوالات بزرگی را مطرح می کند، سپس تکالیف خود را به مخاطب می دهد.


