اگر مراقبت اجتماعی را به عنوان یک خدمت تلقی نکنیم چه می شود؟

روستایی در انگلستان یک جامعه مراقبت اجتماعی بر اساس زندگی مشترک و مسئولیت مشترک ایجاد کرده است. این پرسشها را در مورد اینکه مراقبت اجتماعی از نظر تاریخی چگونه کار کرده است – و آینده روشنتری ممکن است به نظر برسد، ایجاد میکند
در عرض یک ساعت از رسیدن به بوتون، دهکدهای کوچک و زیبا در شمال مورز در بریتانیا، در مزرعهای ایستاده بودم و یونجه میکشیدم.
در کنار من دوستم مکس*، پدرش، همکارش به نام ریچارد، دو داوطلب و چند نفر از ساکنان ناتوان در یادگیری از جامعه کمپهیل دره اسک بودند. چند ساعت بعد را صرف یک پروژه حفاظتی کردیم، یونجه را جابجا کردیم، مرتب توقف کردیم تا به ابزارمان تکیه کنیم و گپ بزنیم، و در یک نقطه روی یک نیمکت پیک نیک کنار ماشین های دیگر برای چای و بیسکویت جمع شدیم.
به طور رسمی، ریچارد “مراقبت ارائه کرد” و ساکنان جامعه معلول ذهنی (که اغلب روستاییان نامیده می شوند) “مراقبت دریافت کردند”، داوطلبانه برای کمک به همکاران در طول مسیر. با این حال، در زمین، قبلاً میتوانستم ببینم که ساختار جامعه به جای تقویت آن، این تمایز را حذف کرده است.
من با ماشین به سمت دریاچه ها رفته بودم و منتظر چیزی شبیه به یک مرکز مراقبت بودم. این یه چیز دیگه بود وقتی آنجا بودم، دو تفسیر کاملاً متفاوت از مراقبت اجتماعی را در کنار هم مشاهده کردم.
ورودی دهکده بوتون در پارک ملی شمال یورکشایر مورز. تصویر: توماس مور
از کشوری که در آن اقامت داشتم: مراقبت به عنوان یک زندگی مشترک طولانی مدت که در آن حمایت به جای اینکه از طریق آنها ارائه شود، از روابط رشد می کند. از سوی دیگر: مراقبت به عنوان ارائه خدمات حرفه ای. زمان من در اینجا کاملاً طرز فکر من را در مورد مراقبت اجتماعی تغییر داد.
جامعه کمهیل دره اسک، مستقر در دهکده بوتون، بخشی از جنبش کمهیل است – شبکه ای بین المللی از جوامع که بر اساس این باور ساخته شده است که افراد با و بدون ناتوانی یادگیری می توانند به عنوان اعضای واقعی جامعه زندگی و کار کنند، نه به عنوان کاربران خدمات و ارائه دهندگان خدمات.
جامعه Camphill در Botton در سال 1955 توسط کارل کونیگ، متخصص اطفال اتریشی که جنبش Camphill را در مناطق روستایی اسکاتلند 16 سال قبل با الهام از فلسفه آموزشی رودولف اشتاینر تأسیس کرده بود، تأسیس شد. این زمین توسط WF Macmillan و خانوادهاش (خانواده انتشاراتی که در پشت ناشران مکمیلان، و همچنین مالکان محلی و خیرین قرار دارند) خریداری شد. یکی از اعضای خانواده، آلستر مک میلان، مشکلات یادگیری داشت و بعداً به عنوان ساکن در بوتون زندگی کرد.
در طول دهههای بعدی، در اوج خود به جامعهای با حدود سه تا ۴۰۰ نفر تبدیل شد. امروز، حدود 120 نفر از ساکنان این سبک زندگی را در 19 خانوار ادامه می دهند، که اکنون به عنوان جامعه کمهیل دره اسک، یکی از دو سازمان مستقر در روستا، همراه با کمپیل ویلج تراست، فعالیت می کنند.
دوست من مکس
من مکس را از کودکی می شناسم. ما به همان دبستان رفتیم، بعد همان دوره راهنمایی و بعد (معمولاً) زندگی مان کم کم مسیرهای متفاوتی را طی کرد. وقتی پدرش از من دعوت کرد تا برای آن روز به دیدارش بروم، من هم قبول کردم، نمی دانستم با چه چیزی موافقت می کنم.
مکس اشکال مختلفی از حمایت را بعد از مدرسه امتحان کرده بود: مدرسه با نیازهای ویژه به جای فرم ششم و ترتیبات مراقبت مبتنی بر خدمات که برای پذیرش او مشکل داشت. برخی از آنها بهتر از بقیه کار می کردند، اما به نظر می رسید هیچ چیز به خوبی برای او مناسب نیست. مانند بسیاری از افراد دارای ناتوانی های یادگیری، نیازهای او به خوبی توسط مراقبت های مبتنی بر خدمات استاندارد برآورده نشد.
به همین دلیل بود که خود مکس در آن روز بیش از همه مرا شگفت زده کرد. من همیشه او را بهشدت اجتماعی میشناختم، مردی که صمیمانه و بیپایان به هر کسی که میگذرد سلام میکند. با این حال، چیزی که در دره اسک پیدا کردم، متفاوت به نظر می رسید. او به راحتی در جامعه حرکت می کرد که قبلاً در او ندیده بودم، در حالی که قدم می زدیم مرا به مردم معرفی می کرد، توضیح می داد که چه کسی کجا کار می کند، و مرا در مورد آخرین اخبار جامعه به روز می کرد.
بهترین دو سال عمرم بود. خیلی بهتر از هر چیز قبلی
همانطور که او مرا دور می زد، بین نظرات، اخبار و به روز رسانی های مشتاقانه، چند ثانیه بیشتر استراحت نکردم. قبل از اینکه بخشی از دره اسک شود، ترک خانه بدون مراقبت اغلب دشوار بود. در اینجا او بخشی از یک جامعه هدفمند شده بود: جایی که مردم ترجیح می دهند زندگی مشترکی را بسازند تا اینکه فقط در کنار یکدیگر زندگی کنند. به او ریتم و ساختاری داده بود که به فردیت او شکوفا شده و استقلال او رشد می کرد.
ساعتی بعد از ظهر، در حین مکثی در یک مکالمه معمولی، چیزی گفت که در خاطرم ماند: “این دو سال بهترین زندگی من بود. خیلی بهتر از هر چیز قبلی.”
سرمو تکون دادم و ادامه دادم اما مدتها بعد از اینکه در پایان روز به خانه رسیدم، متوجه شدم که به آن کلمات بازگشتم. این مکان چه موفقیتی داشت که دیگران موفق نشده بودند؟ و چرا دره اسک اینقدر متفاوت از اکثر مدل های مراقبت بود؟

نویسنده با جامعه کار حفاظتی انجام می دهد. تصویر: توماس مور
بخشی از جامعه شوید
من یک کاندیدای دکترا در رشته فلسفه در دانشگاه شفیلد هستم که روی این سوال کار می کنم که انسان بودن به چه معناست و فردیت و جامعه چگونه با هم ارتباط دارند. پس از بازدید از مکس، مجذوب جامعه دره اسک شدم. هنگامی که فرصت داوطلب شدن به مدت سه ماه در یک سازمان غیر دانشگاهی به عنوان بخشی از یک پروژه استخدام پژوهشگر به وجود آمد، این انتخاب واضح بود.
به مدت سه ماه در یکی از 19 خانه جامعه زندگی کردم و غذا را با خانواده تقسیم کردم و در زندگی اجتماعی شرکت کردم. هر خانه محل زندگی دو یا سه همکار، تعداد مشابهی از روستاییان و معمولاً یک داوطلب است. با این حال، آنچه به یک جامعه ساختار می بخشد، ساختار زندگی روزمره است.
زندگی در دره اسک از یک ریتم روزانه مشترک پیروی می کند: صبحانه مشترک در هر خانواده حدود ساعت 7:30 صبح، کارگاه صبحگاهی از ساعت 9 صبح تا ظهر، سپس بازگشت به خانه ها برای ناهار تا ساعت 1:30 بعد از ظهر، کارگاه دوم بعد از ظهر و شام جمعی حدود ساعت 6:30 بعد از ظهر.
مهم است که مردم فقط در خانه ای که در آن زندگی می کنند غذا نخورند. مردم در طول هفته بین خانه ها برای ناهار و شام می چرخند، به این معنی که تقریباً نیمی از وعده های غذایی شما در خانواده های دیگر مصرف می شود. این یک ترتیب ساده است، اما تأثیر آن در همه چیز جاری است. این 19 خانه را از تبدیل شدن به 19 بلوک هسته ای جداگانه متوقف می کند. در عوض، شبکهای از روابط روزمره در کل دهکده میچرخد، زیرا مردم چندین بار در هفته، بهعنوان یک امر روتین، کنار هم سر میز دیگران مینشینند.

اعضای جامعه دره اسک در این زمینه تفریح می کنند. تصویر: جامعه دره اسک/ ایکوکو تسوچیا
کارگاهها طیف وسیعی از فعالیتها را پوشش میدهند: یک کارگاه باغ، یک کارگاه نجاری، یک کارگاه صنایع دستی، یک باشگاه آشپزی و یک تیم جنگلداری و غیره.
بیشتر هفته ها در طول اقامتم چهار روز و نیم در کارگاه باغ کار می کردم، زمان کافی برای تبدیل شدن به بخشی از ریتم آن. انتظار داشتم تجربه در دره اسک به تحقیقات من کمک کند. من انتظار نداشتم که اساساً طرز فکر من در مورد مراقبت اجتماعی و زندگی اجتماعی را تغییر دهد.
لحظاتی که تفکر من را تغییر داد به ندرت دراماتیک بود. آنها معمولاً فعل و انفعالات کوچکی بودند که بی سر و صدا مفروضاتی را آشکار می کردند که من متوجه نشده بودم.
یکی از اولین ها در اولین روز کارم آمد. کلر، یکی از همکارانی که در همان خانه مشترکی که من در آن بودم زندگی می کرد، به طور اتفاقی از لیندا (که رسماً شخصی بود که در روستا از او مراقبت می شد) خواست تا به من نشان دهد که ترتیبات حمل و نقل چگونه کار می کند. لیندا با اشتیاق مسئولیت را بر عهده گرفت و مرا به جایی رساند که روستاییان آن را انبار حملونقل مینامیدند: یک انبار یونجه کوچک که هر روز صبح و بعد از ظهر ماشینها به آنجا میرسیدند تا مردم را بین دهکده و باغ هومفیلد، مجموعهای از مزارع متعلق به جامعه در آن نزدیکی ببرند. او به من نشان داد که مردم کجا جمع می شوند و توضیح داد که کل سیستم چگونه کار می کند. تمام جزئیات او را می دانست.
چیزی که الان برایم جالب است واکنش خودم در آن زمان است. به یاد دارم که از اینکه این مسئولیت به لیندا داده شده بود، کمی تعجب کردم. اکنون متوجه می شوم که این به این دلیل است که من با این فرض وارد شده بودم که آگاهانه آن را کشف نکرده بودم: اینکه در سازمان های مراقبتی، مسئولیت ها به کارکنانی تعلق دارد که مراقبت می کنند.
دره اسک اساساً طرز فکر من در مورد مراقبت اجتماعی را تغییر داده است
بدون فکر، دنیا را به دو ستون تقسیم کرده بودم. “توضیح نحوه کار” در ستون کارکنان ایستاده بود. “همانطور که چیزها برای من توضیح داده شده است” در ستون ساکن ایستاده بود. با این حال، اینجا شخصی بود که رسماً به عنوان دریافت کننده حمایت طبقه بندی شده بود، بی سر و صدا به اطمینان از اجرای روان زندگی روستا کمک می کرد و آن را به خوبی انجام می داد.
هر چه بیشتر می ماندم، بیشتر متوجه می شدم که مردم بین دسته هایی که مراقبت اجتماعی جریان اصلی اغلب آنها را ثابت تلقی می کند، می لغزند. افراد دریافت کننده حمایت نیز آن را ارائه کردند. افرادی که از آنها مراقبت می کنند نیز به مراقبت از دیگران کمک می کنند. مسئولیت ها به گونه ای توزیع می شد که در ابتدا ناآشنا به نظر می رسید و سپس به تدریج کاملاً آشکار می شد.
سیستم رفاهی بریتانیا با فشارهای مستندی مواجه است. در پایان چند هفته اول زندگی ام در دره اسک، شروع به تعجب کردم که آیا مشکل عمیق تری در زیربنای آن وجود دارد – این فرض که مراقبت اجتماعی خدماتی است که باید توسط افرادی ارائه شود که به طور رسمی برای ارائه آن استخدام شده اند. هر چه بیشتر دره اسک را با منطقی که در پس مراقبت اجتماعی جریان اصلی وجود دارد مقایسه کردم، این سوال حادتر شد.

حدود یک پست از هر 10 پست مراقبت اجتماعی برای بزرگسالان در بریتانیا پر نشده است. تصویر: Shurkin Son
سیستم خراب و نخست وزیر جدید دیگر
بر اساس تحقیقات خود دولت، مراقبت اجتماعی در بریتانیا در بحران است. تقریباً از هر 10 پست مراقبت ارشد، یک پست در مقطعی تکمیل نمی شود، دستمزد پایین است و فرسودگی شغلی و استرس مشکلاتی هستند که به طور گسترده شناخته شده اند. گردش مالی بسیار بالا است، حدود 23.7٪ در سال 2025، از بالاترین 31.4٪ در سال 2020، که عمدتاً به دلیل افزایش زیادی در استخدام بین المللی است.
کارکنان مراقبتی که در حالت ایدهآل با افرادی که از آنها حمایت میکنند، روابط نزدیک برقرار میکنند، قبل از این روابط، فرصت داشتهاند تا به هر چیزی تبدیل شوند. افرادی که حمایت می کنند از اول با شخص جدیدی شروع می کنند.
این بحران به دلیل عدم توجه سیاسی بی توجه نبوده است. در 30 سال گذشته، 22 تلاش برای اصلاح مراقبت اجتماعی از سالمندان در انگلستان انجام شده است و هیچ یک به نتیجه نرسیده است. کمیتههایی تشکیل شدهاند، پیشنهادها منتشر شدهاند و ضربالاجلهایی تعیین شدهاند – و پس از آن، مکرراً، لحظهای که معمولاً بر سر بحث در مورد نحوه پرداخت هزینه اصلاحات میگذرد، میگذرد.
اکنون اندی برنهام، نخستوزیر جدید، قول داده است که هر سرمایه سیاسی را برای اصلاح آنچه که او سیستم شکسته میخواند، به کار میگیرد و گفته است که مراقبان “باید بهترین افراد جامعه باشند، نه بدترین”.
اگر مراقبت را به عنوان یک خدمت تلقی نکنیم، چه؟
اما وقتی وارد زندگی در دره اسک شدم، چیزی کمی متفاوت مرا آزار داد. بحرانی که مدام در مورد آن می خواندم واقعی بود و مراقبان مطمئناً دستمزد کمتری می گیرند. بسیاری موافقند که مقیاس بحران باید مستلزم بازنگری اساسی در مراقبت اجتماعی باشد. با این حال، بحث جریان اصلی در مورد رفاه به طور فزاینده ای برای من مانند بحثی در مورد چگونگی اصلاح سیستمی است که مفروضات آن عمدتاً بدون چالش باقی می مانند.
در مورد این ایده که مراقبت باید به صورت شیفتی سازماندهی شود، مرزهای حرفه ای قوی، نه دوستی، باید مراقبین را از مراقبت شده جدا کند، یا اینکه کیفیت مراقبت به طور کامل یا به بهترین وجه با نتایج استاندارد سنجیده می شود، تردید جدی وجود ندارد.
اکثر مردم احتمالاً بدون اینکه متوجه باشند این فرضیات را به اشتراک می گذارند: اینکه مراقبان حرفه ای از افراد دارای ناتوانی یادگیری حمایت می کنند. و این حمایت توسط آژانس ها سازماندهی می شود، توسط هماهنگ کننده ها مدیریت می شود و مطابق با برنامه های مراقبت ارائه می شود. این الگو به عقل سلیم تبدیل شده است. اما از نظر تاریخی نیز بسیار جدید است.

کار در باغ های عمومی تصویر: جامعه دره اسک
تا همین اواخر، مراقبت از معلولیت و نیازهای حمایتی عمدتاً از طریق خانواده ها، جوامع محلی، مؤسسات خیریه و مؤسسات مذهبی سازماندهی می شد تا از طریق خدمات مراقبت حرفه ای.
این ایده که مراقبت باید به عنوان یک خدمات تخصصی تخصصی سازماندهی شود که توسط کارکنان حقوق بگیر ارائه می شود و از طریق سیستم های رسمی نظارت و بازرسی مدیریت می شود، نسبتاً اخیراً در قرن بیستم و به ویژه از اواخر قرن بیستم به بعد ظهور کرد. در انگلستان، این تغییر با بازاری شدن فزاینده مراقبت های اجتماعی، از جمله گسترش برون سپاری، انعقاد قرارداد و ترتیبات تامین مالی فردی همزمان شد.
آنچه ما اکنون به عنوان مراقبت اجتماعی استاندارد در نظر می گیریم عمدتاً محصول این بازاری سازی است. این تنها راه سازماندهی مراقبت نیست، در واقع یک حرکت تاریخی است. اما اکنون به تدریج به این نتیجه رسیده ایم که مراقبت باید باشد.
دره اسک چیز متفاوتی ارائه کرد. در آنجا، افراد با و بدون ناتوانی یادگیری به روشهای معمولی و عملی به یکدیگر وابسته بودند: با هم آشپزی میکردند، با یکدیگر کار میکردند، بر تفاوتها غلبه میکردند و به عنوان یک جامعه تصمیم میگرفتند.
یک روز بعدازظهر این به گونه ای واضح شد که من انتظارش را نداشتم.
من تازه به یک کارگاه رانده شده بودم که دیوید، یکی از همکارانش که ده ها سال در روستا بود، به گروه گفت که از شعبده بازی کودکان خردسال و خواسته های زندگی اجتماعی خسته شده است. مایک، یکی از اهالی روستا، در حالی که دیوید صحبت می کرد، آرام گوش می داد. بعد که مکثی شد مستقیم به او نگاه کرد.
مایک گفت: “شما باید کاهش دهید.” “زمان بیشتری صرف کنید. شما خیلی کار می کنید. من دیروز احساس خستگی می کردم، بنابراین یک روز تعطیل داشتم.”
دیوید سری تکان داد. مایک درست میگفت و به نظر میرسید که همه در ماشین آن را میدانستند.
بعد از مدتی متوجه شدم که با غریبی آن لحظه نشسته ام. مایک رسما دریافت کننده مراقبت بود. دیوید رسما کسی بود که آن را ارائه کرد. اما چیزی که من به تازگی تماشا کرده بودم، کمتر شبیه یک رابطه دلسوزانه به نظر می رسید تا یک دوستی، نوعی که به کسی حقیقت ناراحت کننده ای را می گویید زیرا به اندازه کافی او را می شناسید و آنقدر به او اهمیت می دهید که آن را با صدای بلند بگویید.
این نوع آشنایی زود به دست نمی آید. چیزی که دره اسک را ممکن کرد تا حدی همان زمانی بود که مردم در آنجا با هم سپری کرده بودند. بسیاری از همکاران و روستاییان برای دهه ها بخشی از جامعه بوده اند.
به نظر می رسید کمتر شبیه یک رابطه دلسوزانه بود، بیشتر شبیه یک دوستی بود
مارگارت و روث، همکار و یک روستایی، بیش از 50 سال از یکدیگر حمایت کردند. آنها رسیدن همکاران و اهالی روستا را تماشا کرده بودند، در حالی که جوانان به آرامی با آنها در روستا پیر می شدند و گاهی اوقات در طول راه خانواده تشکیل می دادند. پیوندی که آنها در آن زمان ساخته بودند نمی توانست توسط دستیار خوش نیتی که هفته قبل استخدام شده بود تکرار شود و احتمالاً در طول سال ادامه خواهد داشت.
برای افراد مبتلا به ناتوانی های یادگیری که به مراقبین خود متکی هستند، گاهی اوقات برای کمک به صمیمی ترین جنبه های زندگی روزمره، چرخه دائمی چهره های جدید فقط ناراحت کننده نیست. این مانعی در برابر نوع اعتمادی است که در وهله اول پشتیبانی خوب را ممکن می کند.
چیزی که مرا به تعجب وا داشت: اگر برخی از چیزهایی که افراد مبتلا به ناتوانی یادگیری بیشتر به آن نیاز دارند، اصلاً از طریق یک سرویس قابل ارائه نباشد، چه؟ چه میشود اگر آن نوع روابط بلندمدت و زندگی مشترک اجتماعی که مراقبتهای اجتماعی معمولی به ندرت زمان یا ثباتی برای ایجاد آن داشته باشد، به آرامی رشد کند؟ این تنش اکنون در مرکز دهکده باتون قرار دارد، زیرا از سال 2014 شامل دو درک بسیار متفاوت از زندگی در کنار هم بوده است.
دو ایده مراقبت در کنار هم
دهکده باتون در بیشتر تاریخ خود یک جامعه نزدیک به هم بود. Camphill Village Trust تقریباً 30 خانوار، پنج مزرعه، یک کافه، مغازه و کارگاههای مختلف را اداره میکند که همگی بر اساس اصول بنیادین جنبش جهانی Camphill کار میکنند: بدون قرارداد کاری، درآمد مشترک، وعدههای غذایی مشترک و فصلهای مشترک. مرز بین کار و زندگی خانگی عمدا محو شد. بحث کارایی نبود نکته این بود که حمایت باید در چیزی ساخته شود که شبیه زندگی باشد.
در سال 2014، Camphill Village Trust یک تغییر ساختار را اعلام کرد و به همه همکاران گفت که باید کارمند حقوق بگیر یا ترک شوند. تراست ترکیبی از فشارهای نظارتی را ذکر کرد. کمیسیون کیفیت مراقبت در سال 2011 نگرانی هایی را مطرح کرد و در فوریه 2014 کمیسیون خیریه به این نتیجه رسید که بر مزایای همتایان به اندازه کافی نظارت نمی شود و به متولیان دستور داد تا حکمرانی شفاف تری را معرفی کنند.
همکاران در مورد نیاز به برخی تغییرات بحث نکردند، اما استدلال کردند که این تغییرات منجر به نابودی کامل اصول بنیادی زندگی مشترک کمپیل خواهد شد. آنها خاطرنشان کردند که بازرسی های بعدی توسط کمیسیون کیفیت مراقبت در سال های 2012 و 2013 نشان داد که مسائل مطرح شده در سال 2011 به اندازه کافی مورد توجه قرار گرفته است و مراقبت در Botton اکنون به خوبی کار می کند. آنها همچنین خاطرنشان کردند که خود HMRC مدتهاست که مدل همکار را بهعنوان یک ترتیب مجزا و مشروع، با رفتار مالیاتی مورد توافق خود، به جای استخدام متعارف، به رسمیت میشناسد.
در نتیجه بازسازی، حدود نیمی از Botton به یک سرویس حرفه ای معمولی تبدیل شد. قراردادهای کار معرفی شد. الگوهای تغییر جایگزین ریتم های باز زندگی اجتماعی می شوند. همکارانی که قبلاً با ساکنین زندگی می کردند توسط مراقبین جایگزین شدند، که اغلب از میدلزبورو یا ویتبی هر روز (بیش از یک ساعت رفت و برگشت) سفر می کردند.

زندگی مشترک مدلی در سیاست مراقبت اجتماعی بریتانیا است که در آن افراد نیازمند حمایت به عنوان بخشی از یک خانواده یا جامعه عادی زندگی می کنند. تصویر: دراژن ژیگیچ
اما همه این را قبول نکردند. حدود 80٪ از یاران جدا شدند تا یک سازمان جدید به نام انجمن کمپیل دره اسک را تشکیل دهند و پس از یک مبارزه قانونی طولانی، حق اداره 19 خانواده بوتون را بر اساس اصول اولیه جنبش کمهیل به دست آوردند. آنها از آن زمان این کار را انجام داده اند و اکنون رسما به عنوان یک طرح زندگی مشترک شناخته شده اند.
زندگی مشترک مدلی در سیاست مراقبت اجتماعی بریتانیا است که در آن افراد دارای ناتوانی های یادگیری یا افراد مسن که نیاز به حمایت دارند، به عنوان بخشی از یک خانواده یا جامعه معمولی زندگی می کنند، به جای اینکه در خانه های مراقبت یا محیط های زندگی تحت حمایت قرار گیرند، جایی که مراقبان پولی از افرادی که به طور مستقل زندگی می کنند حمایت می کنند.
با ثبت نام به عنوان یک طرح زندگی مشترک، آنها مدلی را پیدا کردند که می تواند سبک زندگی مشترک و شرکای آنها را با ایده آل های آنها برای نظارت بر ارائه مراقبت در جامعه مطابقت دهد (اول گروه آوالون، اکنون PSS). طرحهای زندگی مشترک در سراسر کشور وجود دارد و شواهد پشت آنها بیسر و صدا قانعکننده است.
هم یک گزارش مستقل توسط Social Finance و هم تحقیقات Shared Lives Plus به این نتیجه رسیدند که برای یک فرد دارای ناتوانی یادگیری در زندگی مشترک (در مقایسه با زندگی با حمایت معمولی تر) به طور متوسط 26000 پوند کمتر برای هر نفر در سال هزینه دارد.
بر اساس این رقم، Shared Lives Plus محاسبه کرده است که اگر خدمات زندگی مشترک 10 درصد از حمایت اجتماعی را به 130000 نفر دارای معلولیت ذهنی ارائه کند، سالانه 2.6 میلیارد پوند برای مالیات دهندگان صرفه جویی می شود. یک هدف واقعی تر 5 درصد برای صرفه جویی 1.3 میلیارد پوند در سال محاسبه شده است.

طرح های زندگی مشترک در سراسر کشور وجود دارد و شواهد پشت آن قانع کننده است. تصویر: هفتاد و چهار
افرادی که از آنها استفاده می کنند نیز سطوح پایین تری از تنهایی و سطوح بالاتری از رضایت را گزارش می دهند. آنها تمایل به ایجاد نوعی روابط پایدار و بلندمدت دارند که بازار اصلی مراقبت دائماً برای حفظ آن تلاش می کند. این نشان می دهد که زندگی مشترک مستحق توجه بسیار بیشتر از آنچه در حال حاضر دریافت می شود و پتانسیل ایفای نقش کلیدی در پاسخ به بحران مراقبت اجتماعی را دارد.
بنابراین دهکده Botton امروزه شامل دو سازمان است که یکی بر اساس مدل زندگی مشترک و دیگری بر اساس مدل خدمات متعارف عمل می کند.
در یک نیمه، دره اسک وجود دارد که درآمدهای دریافتی هر خانوار را در یک بودجه جمعی جمع میکند و خانوادهها بر اساس نیازهای خود از آن استفاده میکنند و مراقبتها را در روالها و روابط زندگی مشترک اجتماعی ایجاد میکنند.
در نیمه دیگر Village Trust قرار دارد که مراقبت را به عنوان یک خدمات حرفه ای استانداردتر ارائه می دهد. چیزی که این را بسیار قابل توجه می کند این است که تقریباً هر متغیری که می تواند تفاوت نتایج را توضیح دهد ثابت نگه داشته می شود. تنظیمات به همین صورت است. داستان قبل از 2014 هم همینطور است. سنت تأسیسی نیز همین است. فقط مدل مراقبت متفاوت است. با گذشت زمان، من این انشعاب را نه اساساً بهعنوان یک مناقشه مربوط به حاکمیت محلی (اگرچه همینطور بود)، بلکه بهعنوان دو دیدگاه فلسفی در مورد مراقبت مشخص کردم.
زندگی مشترک سزاوار توجه بسیار بیشتری نسبت به آنچه در حال حاضر به آن می شود و پتانسیل ایفای نقش کلیدی در پاسخ به بحران مراقبت اجتماعی را دارد.
این تفاوت هرگز برای من بیشتر از مایکلدن قابل مشاهده نبود.
روز مایکلماس، جشن سنت مایکل، که در پایان سپتامبر جشن گرفته می شود، از نظر تاریخی یکی از مهم ترین تعطیلات اجتماعی در روستا بوده است. نوبت فصول به عنوان یک رویداد جمعی جشن گرفته می شد که روستاییان، همکاران و داوطلبان برای یک وعده غذایی دلچسب دور هم جمع شدند. وقتی من آنجا بودم این جشن مثل همیشه در نیمی از روستای دره اسک ادامه داشت.
اما در نیمه روستای تراست هیچ جشنی برگزار نشد. امسال جشنواره در روز یکشنبه برگزار شد. مشارکت بخشی از ساعات کاری قراردادی کسی نبود. پس این اتفاق نیفتاد.
در نگاه اول، این یک چیز کوچک است. اما به چیز بزرگی اشاره می کند: وقتی مراقبت به عنوان یک خدمات حرفه ای سازماندهی می شود، لحظات زندگی خانوادگی و اجتماعی که خارج از شرح شغل قرار می گیرند به سادگی ناپدید می شوند.
داده های بازرسی در حال حاضر مزایای زندگی اجتماعی برای افراد دارای ناتوانی یادگیری را تشخیص می دهد. ترتیبات زندگی مشترک، که شامل جامعه کمهیل دره اسک (در آن زمان خدمات آوالون اسکاربرو) می شود، در آخرین گزارش خود توسط کمیسیون کیفیت مراقبت در سال 2023، رتبه خوب را کسب کرد.
به طور کلی، در بریتانیا در سال 2023، کمیسیون کیفیت مراقبت، 97٪ از طرح های زندگی مشترک در انگلستان را خوب یا برجسته ارزیابی کرد، در حالی که تنها 78٪ از بخش مراقبت اجتماعی گسترده تر بود.
در همین حال، Village Trust نیمی از Botton، علیرغم اشتراک در موقعیت مکانی مشابه دره اسک، رتبه «نیاز به بهبود» را دریافت کرد. بازرسیهای کمیسیون کیفیت مراقبت، برخی چیزها را به خوبی دریافت میکنند و برخی دیگر را کمتر، و هیچ گزارشی تصویر کامل نیست. اما در کنار همه چیزهای دیگر، به یک پرونده کلی میافزاید که رد کردن آن سخت است. در واقع، دکتر مارکوس وان دام، پزشک عمومی دره اسک، از طریق ممیزی بالینی سوابق سلامت ساکنان هر دو نیمه روستا، به تصویر مشابهی رسید، یافتههایی که در یک سخنرانی عمومی در ایرلند ارائه کرد.
برای من این تفاوت ها فقط انتزاعی نبود. آنها در زندگی روزمره در اطراف روستا قابل مشاهده بودند.
آنچه زندگی روزمره در مورد مراقبت نشان داد
یکی از واضحترین مشاهداتی که در زمان حضورم در بوتون شنیدم، از مایسی، یکی از همکارانش بود که مدتها قبل از جدایی 2014 در دهکده بود.
ما در مورد دوره قبل از انشعاب صحبت کردیم، زمانی که تنظیم کننده ها شروع به نگاه دقیق تر به Botton و ساختار آن کردند. نگرانی آنها، همانطور که میسی آن را توصیف کرد، این بود که روستاییان انتخاب کمی در مورد شرکت در کارگاه ها داشتند.
میسی گفت: «مددکاران اجتماعی مدام می خواستند ساکنان یک «انتخاب» داشته باشند. آنها میگفتند اگر نمیخواهند مجبور نیستند کار کنند. اما هر وقت با کسی صحبت میکردی، آنها هم مثل پدر و مادر و خواهر و برادرشان به داشتن شغل افتخار میکردند.»
نگرانی پشت مداخله ذاتاً غیرمنطقی نبود. در گذشته مواردی وجود داشته است که افراد مبتلا به ناتوانی های یادگیری به شیوه هایی کار می کنند که به جای حمایت از آنها بهره برداری می کنند.
اما ذهن میسی به سمت دیگری چرخید. چارچوب نظارتی منطق استخدام متعارف را اعمال میکند، جایی که کار کاری است که در ازای پول انجام میدهید و در غیر این صورت به احتمال زیاد آزادانه کار تمام وقت را انتخاب نمیکنید.
همانطور که کمیسیون کیفیت مراقبت در گزارش سال 2011 خود در مورد دهکده Botton قبل از تقسیم شدن آورده است:
هر روستایی برنامهای از فعالیتها دارد که با کمی انعطاف، روز کاری را پوشش میدهد. اگر کسی بخواهد روز را با انجام کاری متفاوت سپری کند یا یک صبح دروغ بگوید، نمی داند که می تواند این کار را انجام دهد.
اما جامعه متحد سابق Camphill در Botton بر اساس منطق بسیار متفاوتی عمل می کرد و نیمی از دره Esk همچنان به این کار ادامه می دهد. دهقانانی که باغ ها را نگهداری می کردند، کارگاه ها را اداره می کردند و به حفظ مزارع کمک می کردند به معنای متعارف کار نمی کردند. آنها به جامعه ای که بخشی از آن بودند کمک کردند و این مشارکت برای اطرافیانشان قابل مشاهده و معنادار بود. علاوه بر این، بسیاری از روستاییان هر هفته مدتی را به داوطلبانه در خارج از جامعه می گذرانند، به عنوان مثال با اداره پارک ملی نورث یورک مورز یا کافه Cycle Hub در نزدیکی آن.
حذف انتظارات از مشارکت در زندگی اجتماعی، به نام حفاظت از انتخاب، خطر حذف چیزی را که روستاییان واقعاً در زندگی خود ارزش قائل هستند، به همراه دارد.
این تنشی است که دن مککانن، استاد الهیات هاروارد نیز در مطالعات گستردهاش درباره جوامع کمفیل به آن اشاره کرده است. او در تحقیقات خود دریافت که تنظیمکنندهها شروع به ارزشگذاری برای جوامع کمفیلد کردند به گونهای که گویی روستاییان ساکن در آنها مشتری هستند و معیارهای مراقبت خوب طیف انتخابهای فردی است که ارائه میشود. مک کانن به یاد می آورد که شخصی به او گفت: “بازرسی مراقبت آمد و گفت، انتخاب غذا در منو کجاست؟” گفتم، ما سعی می کنیم از زندگی خانوادگی الگوبرداری کنیم. چند خانواده منو دارند؟
این سوال خوبی است. وقتی سر میز خانواده می نشینیم و غذا می خوریم، حتی در بزرگسالی که برای دیدن والدین خود برمی گردیم، انتظار یک منوی رستوران را نداریم. ما درک می کنیم که زندگی خانوادگی مانند یک بازار کار نمی کند. ما وعده های غذایی مشترک، روتین های مشترک، مذاکرات کوچک ساده زندگی مشترک با افراد دیگر را می پذیریم. اگر انتخاب از یک منوی رسمی بخشی از زندگی خانوادگی شود، بسیاری از ما فکر می کنیم مشکلی پیش آمده است. معما این است که چرا ما شهود یکسانی را در نحوه سازماندهی مراقبت های اجتماعی نمی آوریم.
انجمن
نکته مهم این است که دره اسک دارای ساختارهایی بود تا اطمینان حاصل شود که روستاییان در مورد نحوه زندگی مشترکشان در جامعه، از جمله کارشان، حرفی واقعی دارند.
یک بار در ماه کل جامعه، که به چهار گروه از خانواده های مجاور تقسیم شده بودند، در یک انجمن جمع می شدند. روستاییان، همکاران و داوطلبان در یک دایره دور هم نشستند و هر کسی میتوانست هر چیزی را که میخواست مطرح کند: نگرانی در مورد چرخش کارگاه، پیشنهادی برای یک رویداد اجتماعی، شکایت از نحوه رسیدگی به چیزی. صندلی دور دایره حرکت کرد. به همه فرصت داده شد تا صحبت کنند.
من در طول مدتی که در دره اسک بودم در چندین مورد از این جلسات شرکت کردم. چیزی که من را تحت تأثیر قرار داد، محتوای مطالبی بود که مورد بحث قرار گرفت، از جنبه عملی تا شخصی، و بیشتر کیفیت گوش دادن. مردم منتظر بودند. آنها به آنچه در واقع گفته شد پاسخ دادند. روستاییان دارای ناتوانی یادگیری، که به معنای دشواری ارتباط کلامی یا نشانه های اجتماعی بود، زمان و فضای مورد نیاز را در اختیار دیگران قرار دادند و به نوبه خود به دیگران بازگرداندند.
تصمیماتی که بر کل جامعه تأثیر می گذارد، به معنای معنادار، توسط کل جامعه گرفته می شود. این نوع صدای جمعی، که در آن افراد تحت حمایت در مورد نحوه سازماندهی مراقبت خود حرفی واقعی دارند، تقریباً به طور کامل از مراقبت اجتماعی اصلی غایب است.
در پایان کار میدانی من، دره اسک دیگر به سادگی شبیه یک مدل مراقبت غیر سنتی نبود. به نظر می رسد دلیلی باشد که جامعه خود می تواند بخشی از مراقبت خوب در واقع باشد. پیش زمینه ای برای اهمیت دادن نیست. اضافی اضافه نیست. بخشی از خود چیز.
شاید قرار نبود که مراقبت کردن یک لطف باشد
بحران مراقبت اجتماعی در بریتانیا معمولاً بر اساس آنچه ما به اندازه کافی نداریم تعریف می شود: کارکنان، بودجه، ظرفیت. این کسری ها واقعی و مهم هستند. اما پس از سه ماه اقامت در دره اسک، به این فکر کردم که آیا مراقبت اجتماعی در چنین وضعیتی قرار می گیرد، اگر ما تمایل بیشتری به زیر سوال بردن فرضیات خود در مورد اینکه مراقبت خوب در وهله اول چگونه باید باشد؟
دره اسک یک طرح ملی ساده نیست. یک جامعه دره ای در شمال یورکشایر، که حول محور چندین دهه زندگی مشترک و یک سنت فلسفی خاص سازماندهی شده است، نمی تواند به سرعت و به راحتی برای خدمت به صدها هزار نفر در سطح ملی تکرار شود.
نیاز به شناخت و حمایت بیشتر از جوامع عمدی موجود و تلاشی هماهنگ برای کمک به ایجاد جوامع جدید وجود دارد. با این حال جوامع نمی توانند یک شبه ساخته شوند. آنها به روابط، تعهدات مشترک و فرهنگی که در طول سال ها و نه ماه ها توسعه می یابد، بستگی دارند.
بنابراین، ایجاد جوامع عمدیتر مراقبتهای اجتماعی، مشابه دره اسک، بخشی از یک پاسخ طولانیمدت به بحران مراقبت اجتماعی است که مدل جایگزینی از حمایت را با محوریت تعلق، مشارکت و زندگی اجتماعی ارائه میدهد.
برخی از آنچه افراد دارای ناتوانی یادگیری بیشتر به آن نیاز دارند ممکن است همان چیزی باشد که مدل مرسوم کنونی ما از نظر ساختاری کمترین توانایی را دارد.
اما مهم ترین چیزی که دره اسک به وضوح نشان می دهد، راه حل ملی به راحتی مقیاس پذیر برای بحران مراقبت اجتماعی نیست. این است که الگوهای فعلی مراقبت اجتماعی ما اجتناب ناپذیر نیست، بلکه محصول یک تاریخ خاص و مفروضات گسترده تر در مورد نحوه زندگی ما با هم است. تجسم یک مدل کاملاً متفاوت از مراقبت اجتماعی – و زندگی اجتماعی – که نه تنها کار میکند، بلکه در عمل رشد میکند، ما را دعوت میکند تا پیشفرضهای خود را درباره اینکه مراقبت خوب در وهله اول چیست و به طور کلیتر، معنای زندگی خوب را زیر سوال ببریم.
به طور خاص، این احتمال را افزایش میدهد که برخی از آنچه افراد دارای ناتوانی یادگیری بیشتر به آن نیاز دارند همان چیزی است که مدل مرسوم کنونی ما از نظر ساختاری کمترین توانایی را دارد: تجربه تعلق به یک جامعه، مشارکت در زندگی مشترک، و بخشی واقعی از چیزی در طول زمان.
من اغلب به مکس فکر میکنم و به آنچه که در آن بعدازظهر در دره گفت: «این دو سال بهترین سال زندگی من بوده است».
آنچه مکس در دره اسک پیدا کرده بود فقط پشتیبانی بهتر نبود. جایی بود که او به آن تعلق داشت. مکس قبل از اینکه به دره اسک نقل مکان کند، آزادی رسمی بیشتری داشت: در خانه خانوادهاش تمام تلاش خود را میکردند تا او را اسکان دهند، و در یک محیط زندگی حمایتشده، او میتوانست پول و گزینههای فردی بیشتری داشته باشد.
چیزی که او نداشت، جامعه ای بود که به اندازه کافی محکم ساخته شده بود تا به او تعلق واقعی بدهد و فردیت خاص او واقعاً در آن رشد کند و شکل بگیرد. ساختار خود جامعه، کارگاهها، وعدههای غذایی مشترک، ریتم زندگی اجتماعی به او زمینه تبدیل شدن به خودش را داد. او از آزادی کمتری برخوردار نبود زیرا از او انتظار می رفت که ظاهر شود. او به این دلیل تبدیل به بهترین نسخه از خود شد.
اینکه آیا یک سیستم مراقبتی که اساساً به عنوان یک خدمات حرفه ای سازماندهی شده است می تواند این را به طور کامل ارائه دهد یا اینکه آیا چیزی اساسی در تبدیل جامعه به یک قرارداد از دست رفته است، سؤالی است که ما به اندازه کافی جدی شروع به پرسیدن آن نکرده ایم.
*همه اسامی برای حفظ ناشناس بودن شرکت کنندگان در مطالعه تغییر کرده است
این مقاله از The Conversation تحت مجوز Creative Commons بازنشر شده است. مقاله اصلی را بخوانید.
تصویر اصلی: QunicaStudio![]()
چون دنیا به آن نیاز دارد
گزارش های خبری مثبت در مورد افراد و ایده هایی که باعث پیشرفت می شوند. ما معتقدیم که توجه به راه حل ها به گسترش آنها کمک می کند.
روزنامه نگاری ما مستقل است و توسط خوانندگان ما پشتیبانی می شود. هیچ غول رسانه ای یا سهام داری وجود ندارد که سود به دست بیاورد: کمک شما به کار ما کمک مالی می کند تا بررسی کنیم که چه کار می کند، بفهمیم چرا و این داستان ها را برای مخاطبان وسیع تری ارائه کنیم.
اگر به تصویر کامل تری از اتفاقات جهان اهمیت می دهید، لطفاً امروز یکی از حامیان اخبار مثبت شوید.
از اخبار مثبت حمایت کنید




