یکی از آخرین بازماندگان کهنه سرباز اسکاتلند در 100 سالگی درگذشت.

چارلی هورن فقط 18 ساله بود که در یک مین روب چوبی کوچک مشغول خدمت بود که در 6 ژوئن 1944 مورد آتش سوزی قرار گرفت.

آقای هورن، که اهل پرستونپن در شرق لوتیان بود، گفت که صحنه های ویرانگری که هنگام فرود نیروهای متفقین در فرانسه دیده بود، تا آخر عمر با او ماند.

او در 3 نوامبر در خانه خیریه کهنه سربازان ارسکین در ادینبورگ، جایی که از تابستان در آنجا زندگی می کرد، درگذشت.

مرگ او تنها یک هفته قبل از روز یکشنبه رخ داد.

آقای هورنای که پس از جنگ برای ازدواج با معشوقش جنی به خانه بازگشت و به عنوان یک ملوان به زندگی خود ادامه داد، اخیراً قبل از یکشنبه یادبود به تجربه دوران جنگ خود پرداخت.

او گفت: “هرگز چیزی را که دیدم فراموش نمی‌کنم. فکر نمی‌کنم شما بتوانید از چنین چیزی عبور کنید و واقعاً آن را پشت سر بگذارید، مهم نیست که چند سال گذشته است.

من فقط 18 سال داشتم و کشتی‌هایی در حال شکستن بودند، مردانی در آب و پوسته‌هایی که از ساحل به سمت ما می‌آمدند.»

وی ادامه داد: زیر ما مین‌ها بود و می‌دانستید که یک انفجار در جای اشتباه می‌تواند پایان شما و اطرافیانتان باشد.

«البته می ترسیدی، اما فرصتی برای نشستن و فکر کردن در مورد آن وجود نداشت.

“ما کار داشتیم، مردهای کنارت روی تو حساب می کردند و تو هم روی آنها حساب می کردی، پس ادامه بده.”

آقای یانگ در مورد اهمیت یادآوری کسانی که هرگز از جنگ برنگشتند صحبت کرد.

او گفت: “82 سال دیگر داشتم. به خانه آمدم، عاشق شدم، ازدواج کردم، بچه دار شدم و شاهد رشد خانواده ام بودم – هزاران مرد جوان هرگز فرصت تجربه هیچ یک از این چیزها را نداشتند و این غم انگیز است.”

وی ادامه داد: من هرگز مردانی را که به خانه نیامدند فراموش نمی کنم.

“تنها چیزی که من می خواهم این است که وقتی دیگر اینجا نیستیم تا خودمان به شما بگوییم، آنها را هم فراموش نکنید.”

آقای هورنای که در یک خانواده ماهیگیری به دنیا آمد، تا زمانی که در مین روب MMS 291 که بخشی از خدمات گشت دریایی سلطنتی بود، یک دریانورد با تجربه بود.

او یک دفتر خاطرات دست‌نویس از این تجربه داشت و بمب‌ها، گلوله‌ها و شراره‌هایی را که آسمان را روشن می‌کردند، توصیف می‌کرد.

اسلحه های آلمانی به سوی مین روب ها شلیک کردند که می خواستند دریا را برای نیروهای مهاجم نزدیک کنند.

آقای هورنای در دفتر خاطرات خود مشاهده کرد که “بسیاری از خرابه ها” و سربازان کشته شده در آب دیده می شود، در حالی که گلوله های شلیک شده از ساحل در حدود 50 فوتی کشتی او فرود می آید.

کشتی او پس از ترک پلیموث در مجموع هشت مین را نابود کرد، اما خطر پس از D-Day متوقف نشد.

گزارش او همچنین به یاد می آورد که چگونه یک مین روب دیگر به نام MM299 با مین برخورد کرد و انفجار آن “تعظیمات او را منفجر کرد”.

ملوان جوان سرانجام از تلاش برای شمارش کشتی های گمشده دست کشید، زیرا آب های پر از غرق شده را دید.

خدمات او در طول فرود نرماندی بعداً با نشان لژیون افتخار، بالاترین نشان شایستگی فرانسه شناخته شد.

او و جنی که در سال 2009 درگذشت، صاحب سه دختر شدند.

فرمانده بال، ایان کامین، مدیر اجرایی خیریه کهنه سربازان ارسکین، گفت: «ما عمیقاً از مرگ چارلی متأسفیم و افکار ما با خانواده، دوستان و همه کسانی است که او را می‌شناختند و دوست داشتند.

وی افزود: «مرگ او به ویژه با نزدیک شدن به روز یادبود بسیار دردناک است.

ما در حال از دست دادن آخرین نسلی هستیم که جنگ جهانی دوم را به صورت دست اول تجربه می کنیم و با هر درگذشت، پیوند بی بدیل دیگری با این دوره از تاریخ ما از بین می رود.”

مراقبت از چارلی در آخرین ماه‌های زندگی‌اش برای او یک افتخار بود.»