کارفرمایان باید برای مقابله با آزار جنسی بیشتر تلاش کنند

لیام انتویستل می نویسد که رعایت باید حداقل باشد، نه جاه طلبی
در سال های اخیر، کارفرمایان با تعهدات فزاینده ای برای مبارزه با آزار جنسی در محل کار مواجه شده اند.

پس از معرفی وظایف پیشگیرانه در اکتبر 2024، قانون حقوق استخدامی 2025 حمایت ها را بیشتر تقویت می کند که از 30 اکتبر سال جاری اجرایی شد.
با برگزاری مهمانی های کاری تعطیلات، زمان بندی بسیار مهم است. در همان روزی که مقررات جدید لازم الاجرا شد، کمیسیون برابری و حقوق بشر به کارفرمایان یادآوری کرد که خطر افزایش آزار و اذیت در رویدادهای اجتماعی مربوط به کار، از جمله جشن های فصلی که ممکن است مشروبات الکلی وجود داشته باشد را در نظر بگیرند.
مدت کوتاهی پس از تحقیق توسط Acas – یک نهاد دولتی دولتی بریتانیا که به کارفرمایان و کارمندان در مورد حقوق، قوانین و بهترین روشها در محیط کار مشاوره و راهنمایی رایگان میدهد – نشان داد که 41 درصد کارفرمایان از تغییرات بیاطلاع بودند.
با این حال، قوانین به روز شده اکنون بر اساس وظیفه پیشگیرانه معرفی شده در اکتبر 2024 است. کارفرمایان باید اقدامات معقولی را برای جلوگیری از آزار جنسی کارکنان خود انجام دهند. این وظیفه سختتر شده است – زیرا قانون اکنون آنها را ملزم میکند تا “همه اقدامات منطقی” را برای جلوگیری از آزار و اذیت انجام دهند.
تفاوت ممکن است فقط به یک کلمه خلاصه شود، اما قابل توجه است. افزودن “همه” با روشن ساختن این که برداشتن برخی اقدامات معقول دیگر کافی نیست، نوار را برای کارفرمایان بالا می برد. آنها باید تمام مراحلی را که برای سازمان خاص آنها معقول است، با در نظر گرفتن اندازه، منابع، محیط کار و خطراتی که کارکنان با آن مواجه هستند، در نظر گرفته و اجرا کنند.
در عمل، این بدان معناست که کارفرمایان باید ارزیابی کنند که در کجا خطرات بوجود می آیند، آموزش معنی داری ارائه دهند، مسیرهای گزارش دهی را روشن کنند و به نگرانی ها به سرعت پاسخ دهند و بررسی کنند که اقدامات آنها موثر است.
همچنین انتظار میرود تغییرات بیشتر تأثیر قابلتوجهی داشته باشد، بهویژه در بخشهای مشتریدار مانند مهماننوازی، خردهفروشی و حملونقل. قانون حفاظت در برابر آزار و اذیت اشخاص ثالث را باز می گرداند. اکنون میتوان کارفرمایان را مسئول دانست زمانی که کارگری در حین کار توسط شخصی خارج از سازمان مورد آزار و اذیت قرار میگیرد، مانند مشتری، پیمانکار، مشتری یا عضوی از مردم – و کارفرما تمام اقدامات منطقی را برای جلوگیری از آن انجام نداده است.
برای مدت طولانی، از کارگران انتظار می رود که رفتار اغلب توهین آمیز یا نامناسب مشتریان را به عنوان بخشی ناخوشایند از کار بپذیرند. این هرگز نباید هزینه ی امرار معاش باشد.
هیچ چک لیست واحدی وجود ندارد که برای هر کارفرمایی مناسب باشد. اینکه چه چیزی معقول است به سازمان و خطرات مرتبط بستگی دارد. کمیسیون برابری و حقوق بشر دستورالعمل های به روز شده ای را منتشر کرده است، از جمله توصیه هایی در مورد ارزیابی خطر، آموزش و جلوگیری از آزار و اذیت شخص ثالث. کارفرمایان باید از این به عنوان نقطه شروع استفاده کنند تا اینکه منتظر شکایت برای اقدام اجباری باشند.
کسب و کارها همچنین باید در مورد تفاوت بین سیاست نوشته شده و تجربه زنده صادق باشند. آیا کارکنان از صحبت کردن احساس امنیت می کنند؟ آیا شکایات، صرف نظر از اینکه چه کسی در آن دخیل است، جدی گرفته می شود؟ و آیا مدیران ارشد مایلند رفتار مشتریان ارزشمند یا همکاران با عملکرد بالا را به چالش بکشند؟
قانون حقوق استخدامی تعریف آزار جنسی را تغییر نمی دهد. آنچه تغییر می کند استانداردهای پیشگیری مورد انتظار از کارفرمایان و پیامدهای عدم اقدام است. دیدگاه من ساده است: رعایت حداقل باید باشد، نه جاه طلبی. یک محل کار محترمانه جایی است که در آن افراد در عمل محافظت می شوند، هر روز – نه فقط روی کاغذ پس از اینکه مشکلی پیش آمده است، اطمینان حاصل شود.



