مقالات

چرا سیاست اتحادیه اروپا اندی برنهام در «آزمون میکرفیلد» خودش در پرچم قرمز بزرگ برای حزب کارگر شکست خورد؟


تصویر ظرف
اندی برنهام تلاش کرده است تا قبل از انتخابات میان‌فراز میکرفیلد به مردم اطمینان دهد که او یکی دیگر از نامزدهای حزب کارگر/محافظه‌کار نیست که یک چیز می‌گوید و چیز دیگری انجام می‌دهد. عکس: کریستوفر فرلونگ | گتی ایماژ

تا ماه ژوئن بود که اندی برنهام در انتخابات میان دوره ای میکرفیلد پیروز شد. یک ماه بعد او نخست وزیر شد. این شاهکار بدی نبود، اما تصادفی هم نبود. این یک قمار حساب شده و مخاطره آمیز بود که با دقت برنامه ریزی و در نظر گرفته شده بود. تنها چیزی که او نیاز داشت این بود که لحظه مناسب را پیدا کند.

هنگامی که جاش سیمونز، نماینده حزب کارگر میکرفیلد، گامی غیرعادی برای کناره‌گیری برای اجبار یک انتخابات میان‌دوره‌ای در یک کرسی حزب کارگر که زمانی امن بود، برداشت، برنهام از قبل می‌دانست که کلاهش را در رینگ پرت می‌کند. چیزی که این کار را مخاطره آمیز کرد این بود که در سال 2016 میکرفیلد به خروج از اتحادیه اروپا رأی داد و شواهد کمی مبنی بر تغییر همدردی رای دهندگان از آن زمان وجود داشت.

در انتخابات عمومی بعدی در سال‌های 2017 و 2019، اکثریت حزب کارگر کاهش یافت و در سال 2024 Reform UK در جایگاه دوم محافظه‌کاران قرار گرفت. حزب نایجل فاراژ سپس هر هشت حوزه انتخابیه موجود را در انتخابات شوراها با بیش از 50 درصد آرا به دست آورد.

برنهام مقاله اصیل؟

برنهام توانست با اطمینان دادن به رای دهندگان که شانس دیگری از یک حزب – آن دسته از رهبران حزب کارگر و محافظه کار که در دو دهه گذشته یک چیز گفته بودند و چیز دیگری انجام داده بودند، رای دهندگان را تغییر دهد.

برنهام باید نشان دهد که متفاوت است، او یک عضو واقعی است، که به حرف‌های رای‌دهندگان گوش می‌دهد و آنچه را که آنها می‌خواهند در مورد مسائلی که برایشان مهم است، ارائه می‌کند.

وی به ویژه اطمینان داد که بحث در مورد رابطه بریتانیا با اتحادیه اروپا را تمدید نخواهد کرد و گفت: “من پیشنهاد نمی کنم که بریتانیا باید پیوستن مجدد به اتحادیه اروپا را بررسی کند. من به تصمیم اتخاذ شده در همه پرسی احترام می گذارم و اگر به این رای احترام نگذاریم، همه چیزهایی را که در مورد تقویت دموکراسی گفته ام تضعیف خواهد کرد.”

با این حال، او به همین جا بسنده نکرد. نمی توانم بگویم که آیا برنهام ایده “آزمون میکرفیلد” را مطرح کرد یا خیر، اما در سخنرانی پذیرش پس از شمارش، به رای دهندگان محلی خود – و به طور گسترده، مردم بریتانیا – قول داد که سیاستمداری یک شبه نخواهد بود که یک بار در لندن آنها را به سرعت فراموش کند.

در عوض، برنهام “آزمایش میکرفیلد در قلب سیاست بریتانیا را اعلام کرد که تضمین می کند مکان هایی که وست مینستر از آنها غفلت کرده است اکنون عدالت را دریافت می کنند”. همانطور که توسط وب سایت رسمی برنامه برنهام تعریف شده است، آزمون Makerfield یک “معیار ارزیابی خط مشی” است. “در مورد هر اقدام پیشنهادی دولت، این یک سوال می‌پرسد: آیا برای مردم میکرفیلد و جوامعی که آن را دوست دارند در سراسر انگلیس کار می‌کند؟ اگر نتیجه منفی باشد، این سیاست به شکل فعلی خود ادامه نمی‌یابد.”

نخست وزیر گفته است که نخست وزیری او احتمالا آخرین فرصت حزب کارگر است و از ما می خواهد که حرفش را قبول کنیم.

آنچه میکرفیلد فکر می کند

خوب، اتفاقاً مطالعه‌ای به سفارش بریتانیا بی‌بند و بار توسط نظرسنجی‌کنندگان محترم انجام شده است، Survation، با استفاده از روش‌هایی مشابه کارشان در انتخابات میان‌دوره‌ای 2026، و با وزن دادن به توزیع دقیق رأی‌دهندگان در حوزه انتخابیه. هدف این بود که مشخص شود آیا سیاست‌های نخست‌وزیر با «آزمون میکرفیلد» خودش مطابقت دارد یا خیر – به موجب آن، اگر سیاست‌هایی برای رأی‌دهندگان میکرفیلد قابل قبول نباشد، نباید در بریتانیا معرفی شوند.

از رای دهندگان پرسید که چه کسی باید در مورد سیاست اقتصادی بریتانیا در ده موضوع مختلف تصمیم بگیرد. در این نظرسنجی عمداً به اتحادیه اروپا اشاره نشده است تا رأی دهندگان را از به اصطلاح «قبایل برگزیت» دور کند. در عوض، این نظرسنجی برای آزمایش نگرش های اساسی در مورد محل تصمیم گیری طراحی شده است.

رای دهندگان میکرفیلد گفتند که در هر مورد، اکثریت قابل توجهی از 67 تا 80 درصد، نتایج آزمایش را در اختیار دارند و در هر مورد، رای دهندگان می گویند که سیاست ها باید توسط دولت های مستقل بریتانیا که به تنهایی مسئولیت دارند و به تنهایی عمل می کنند – نه از طریق توافق نامه های بین المللی داوطلبانه یا پیروی از نهادهای بین المللی، تصمیم گیری کنند.

این موضوعات عبارتند از: کمک دولتی برای توسعه منطقه ای (80 درصد)، تعیین نرخ مالیات بر ارزش افزوده (78 درصد)، ممنوعیت ورود مجرمان (75 درصد)، قانون استخدام (75 درصد)، استانداردهای غذایی انگلستان (74 درصد)، ملی کردن راه آهن (74 درصد)، ایجاد یک تامین کننده عمومی انرژی (70 درصد)، خرید استانداردهای عمومی برای حیوانات (70 درصد)، خرید حیوانات (70 درصد) و تاییدیه دارو برای NHS (67 درصد).

هیچ زمانی گزینه‌های جایگزین برای دولت بریتانیا بالاتر از 17 درصد نبود.

رأی دهندگان از دست دادن حاکمیت را رد می کنند

این مطالعه، با وجود رد خیره کننده برنهام، که تلاش کرده قانونگذاری در مورد بسیاری از این موضوعات را به مقامات و سیاستمداران خارجی واگذار کند (با اختلافات حل شده توسط قضات خارجی)، نباید تعجب آور باشد. در هشت نظرسنجی در سال گذشته، The Observer اکثریت را موافق خروج از اتحادیه اروپا دانسته است، در حالی که سایر نظرسنجی‌ها نشان داده‌اند که اگر پذیرش یورو و پذیرش مرزهای باز بهایی پرداخت شود، هر گونه حمایت از پیوستن فوراً از بین رفته است.

به طور مشابه، نظرسنجی‌های دیگر بارها نشان داده‌اند که در حالی که مردم بریتانیا صدای اتحادیه اروپا را جذاب می‌دانند، اما زمانی که هزینه‌های کامل (اکنون حدود 35 میلیارد پوند در سال) منتشر می‌شود یا شرایط و ضوابط توضیح داده می‌شود، عقب می‌نشینند و نه می‌گویند.

نکته به اندازه کافی ساده است. مردم تمایل دارند بریتانیا را برای بهبود زندگی خود با کشورهای دیگر همکاری کنند، اما از دست دادن حاکمیت تصمیم گیری خود را رد می کنند. آنها چه در میکرفیلد باشند و چه در کل بریتانیا، می خواهند سرنوشت خود را کنترل کنند. برای نخست وزیری که از تمرکززدایی بیشتر حمایت می کند، مایه تاسف است که می خواهد حق وضع قوانین خود را به افرادی که هرگز انتخاب نکرده ایم واگذار کند.

چرخش برنهام به سمت اتحادیه اروپا در آزمون Makerfield خودش شکست خورد. این یک پرچم قرمز بزرگ است. او به خطر خود آن را نادیده می گیرد.

برایان مونتیث عضو سابق پارلمان اسکاتلند و اروپا و عضو شورای مشورتی بریتانیا بدون محدودیت است.


Source link

نوشته های مشابه

دیدگاهتان را بنویسید

دکمه بازگشت به بالا