توبیخ میان دوره ای ترامپ را در گوشه و کنار و در مقابل ایران آسیب پذیر می کند

واشنگتن، دی سی – پیروزی های خیره کننده حزب دموکرات در انتخابات میان دوره ای ایالات متحده در 3 نوامبر، سرزنش کوبنده ای را به جمهوری خواهان وارد کرد و رئیس جمهور دونالد ترامپ را به قلمروی احمقانه سوق داد، در حالی که کنگره آینده آماده بود تا دستور کار قانونی او را از بین ببرد و کنترل ها را بر جنگ ایران تشدید کند.
با کاهش شدید قدرت داخلی خود، تحلیلگران می گویند ترامپ به طور فزاینده ای می تواند توجه خود را به خارج از کشور معطوف کند، جایی که کاخ سفید از آزادی عمل بیشتری برخوردار است. آنها می گویند خطر این است که یک رئیس جمهور بسته به لحاظ سیاسی به دنبال اعمال قدرت خود در خارج از کشور، از جمله با تجدید اقدام نظامی علیه تهران باشد.
استفان اوکون، مدیر اجرایی APAC Advisors، یک مشاور استراتژیک مستقر در سنگاپور، معتقد است که تغییر مسیر جنگ دشوار خواهد بود. ترامپ علیه «جنگهای همیشگی» مبارزه کرد، اما «برونرفتن از آنها سخت است»، او به آسیا تایمز گفت و اشاره کرد که رئیسجمهور علیرغم کنگره تحت کنترل دموکراتها، قدرت گستردهای بر سیاست خارجی حفظ خواهد کرد.
این اکثریت دموکراتیک می توانند مقامات دولتی را احضار کنند، تحقیقاتی را آغاز کنند، و رفتار و هزینه جنگ در ایران را بررسی کنند. معاون رئیس جمهور جی.
این درگیری قیمت انرژی را افزایش داده، به ناامیدی آمریکا از هزینه های زندگی دامن زده و ذخایر مهم مهمات مهم ایالات متحده را به طور خطرناکی تخلیه کرده است. برای رئیسجمهوری که قول داده بود از کشور در برابر جنگهای بیشتر محافظت کند، مبارزات نظامی به یک مسئولیت سیاسی تبدیل شده است و رایدهندگانی را که از قبل با تورم دست و پنجه نرم میکنند، بیگانه میکند.
ترامپ همچنان بین دیپلماسی و تهدید به زور قاطع علیه ایران در نوسان است. او قبل از رای گیری گفت که تهران خواهان حل و فصل «در اسرع وقت» است. اما روز پنجشنبه او هشدار داد که می تواند “بقیه” ایران را نابود کند و افزود که اگر او تصمیم به اقدامی بگیرد، افکار عمومی “به زودی متوجه خواهند شد”.
اقدامات نظامی در پشت لفاظی های دیپلماتیک ادامه دارد. مقامات آمریکایی به حمله محدود به جزیره ایرانی قشم در نزدیکی تنگه هرمز در روز دوم نوامبر و پیش از برگزاری امتحانات میان ترم اذعان کردند. اوایل روز شنبه، رسانههای ایران از اصابت دو موشک دیگر به این جزیره خبر دادند که منشأ آنها و خسارات وارده تایید نشده است.
هشدارهای اخیر ترامپ از الگویی از لفاظیهای آخرالزمانی فزاینده با هدف تهران پیروی کرده و شبح حمله احتمالی هستهای را افزایش داده است. در طول این درگیری، او بارها تهدید کرده است که به طور مؤثری دولت مدرن ایران را از بین خواهد برد و هشدار داده است که هرگونه شکست در برآوردن شرایط ایالات متحده میتواند باعث حملات چنان ویرانکنندهای شود که حداقل «25 سال» بهبودی طول میکشد.
چنین تهدیدهایی دارای پیامدهای حقوقی نگران کننده است. در گزارش سپتامبر، بازرسان سازمان ملل دلایل معقولی برای این باور یافتند که حملات قبلی ایالات متحده به یک مدرسه و تأسیسات ورزشی در ایران جنایات جنگی محسوب میشود و بر پیامدهای بالقوه یک حمله نظامی ویرانگر دیگر تأکید میکند.
نیرمال گوش، رئیس سابق دفتر ایالات متحده در روزنامه استریتز تایمز سنگاپور، گفت: «یک دلیل دیگر برای تشدید تنش، شخصی و مرتبط با میراث است؛ او نمیخواهد به خاطر یک جنگ ناموفق یا همیشگی در یادها بماند.» این محاسبات ممکن است ترامپ را برای پایان دادن به جنگ بدون چیزی که بتواند به عنوان یک پیروزی تعیین کننده معرفی کند، بی میل کند.
زمان عارضه دیگری را اضافه می کند. دموکراتها تا ژانویه کنترل کنگره را در دست نخواهند گرفت، و به ترامپ نزدیک به دو ماه فرصت میدهند تا قبل از اینکه دموکراتها بتوانند به طور کامل از اختیارات تحقیقاتی و نظامی خود در کنگره استفاده کنند، دوباره حمله کند. حتی در این صورت، توانایی آنها برای محدود کردن تصمیمات نظامی اجرایی ممکن است محدود باشد.
مایکل کوهن، کارشناس ارشد خارجی در اندیشکده مرکز استیمسون، با یادآوری اینکه چگونه پیروزیهای دموکراتها در انتخابات میان دورهای سال 2006 نتوانست از افزایش نیروهای نظامی جورج دبلیو بوش در عراق جلوگیری کند، گفت: «فکر نمیکنم دموکراتها در کنگره کاری انجام دهند تا ترامپ بخواهد جنگ را تشدید کند.»
این سابقه به هشدارهایی که سناتور دموکرات کریس مورفی قبل از رای گیری روز سه شنبه صادر کرد و گفت که دولت قانونگذاران را در مورد عملیات های احتمالی مجدد علیه ایران مطلع کرده است، وزن می دهد. اگرچه مقامات آن را کوتاه مدت توصیف کردند، مورفی این طرح را “دیوانه” خواند و هشدار داد که خطر تبدیل آن به یک جنگ بسیار گسترده تر را دارد.
او هشدار داد که اجرای آن باعث “تشدید ویرانگر و احتمالاً تخریب تعهد ما به حاکمیت قانون” خواهد شد. مورفی همچنین به گزارشهایی مبنی بر حملات احتمالی علیه زیرساختهای غیرنظامی اشاره کرد و این نگرانی را ایجاد کرد که بمباران گسترده قوانین بینالمللی را نقض میکند و درگیری را بدتر میکند.
فشار برای تشدید جنگ نیز ممکن است از سوی اسرائیل باشد. جو کنت که به دلیل جنگ از سمت مدیر مرکز ملی مبارزه با تروریسم آمریکا استعفا داد، استدلال کرد که اقدام نظامی اسرائیل میتواند انتقامجویی ایران را علیه نیروهای آمریکایی در منطقه تحریک کند و ترامپ را برای تعمیق و نه پایان دادن به درگیری تحت فشار قرار دهد.
کنت در مصاحبه اخیر خود گفت: «در حال حاضر اسرائیلیها از نیروهای ما به عنوان طعمه استفاده میکنند تا ما را به این جنگ برگردانند. او استدلال کرد که اسرائیل به دنبال دخالت ایالات متحده در کمپین تغییر رژیم علیه تهران است، با تلفات اضافی ایالات متحده که احتمالاً عقب نشینی ترامپ را از نظر سیاسی تحقیرآمیز می کند.
کوهن از مرکز استیمسون استدلال کرد که واشنگتن باید از جستجوی یک نتیجه نظامی قاطع دست بکشد. وی با بیان اینکه هدف از جنگ باید پایان دادن به جنگ باشد، افزود: خصومت های طولانی مدت هیچ مزیت استراتژیک برای آمریکا ایجاد نمی کند، منطقه را بی ثبات می کند و هزینه های فزاینده ای را بر اقتصاد جهانی تحمیل می کند.
کوهن گفت: “هیچ راهی برای بردن این بازی وجود ندارد. هیچ بازی برنده ای وجود ندارد. تنها بازی برنده بیرون رفتن است.” با این حال، او هشدار داد که عدم تمایل ترامپ به عقب نشینی بدون اعلام پیروزی می تواند یک حمله جدید را تشویق کند و به طور بالقوه باعث تحریک انتقام جویانه ایران علیه خطوط لوله و دیگر زیرساخت های انرژی در خلیج فارس شود.
کول کمپبل، تحلیلگر ریسک و افسر سابق اطلاعات ارتش ایالات متحده، این سوال را مطرح کرد که آیا بمباران دیگری می تواند منجر به تغییر رژیم در تهران شود یا خیر. او به آسیا تایمز گفت: «هیچ مورد شناخته شده ای در تاریخ جهان وجود ندارد که نیروی هوایی متعارف به تنهایی یک دولت را سرنگون کند.
کمپبل هشدار داد که حملات بیشتر به تاسیسات هسته ای ایران می تواند نتیجه معکوس داشته باشد. او تخمین میزند که اگر حملات ایالات متحده و اسرائیل قبلاً این انگیزه را فراهم نکرده بودند، «به احتمال زیاد حملات اضافی باعث میشود ایران یک برنامه تسلیحات هستهای را شروع یا از سر بگیرد».
کمپبل استدلال کرد که با وجود تمام قدرت ویرانگر واشنگتن، یک کمپین بمباران مستمر دیگر حداکثر میتواند تواناییهای هستهای ایران را کاهش داده یا کاهش دهد، نه اینکه آنها را از بین ببرد. او گفت که دستیابی به این هدف نظامی مستلزم تهاجم زمینی به سرزمین اصلی ایران است که نیروهای آمریکایی را در معرض تلفات بالقوه ویرانگر قرار می دهد.
کلی گریکو، یکی از همکاران ارشد مرکز استیمسون، گفت که موفقیت های عملیاتی واشنگتن یک خطای استراتژیک عمیق تری را پوشانده است. او روز پنجشنبه در یک مجمع در واشنگتن گفت: “نظامیان، اگر بخواهید، در جنگی که آنها تصمیم گرفتند بجنگند، که یک جنگ نابودی بود، پیروز شد.”
اما ایران با استفاده از موشکها و پهپادها برای تهدید کشتیرانی از طریق تنگه هرمز، ضربه زدن به زیرساختهای انرژی منطقهای و آسیب رساندن به پایگاههای ایالات متحده، با شرایط مختلف جنگیده است. گریکو استدلال می کند که ایران برتری هوایی آمریکا را با تحمیل هزینه های اقتصادی و نظامی که واشنگتن برای جذب آن تلاش می کند کمرنگ کرده است.
گریکو حدس زد که محاسبات اساسی تهران این بود که ایران بیش از آنچه آمریکاییها آشفتگی اقتصادی را تحمل کنند، میتواند ویرانی را تحمل کند. او گفت که واشنگتن یک “جنگ انتخابی” به راه انداخته بود، در حالی که تهران به این مناقشه به عنوان یک جنگ وجودی نگاه می کرد و شرط بندی می کرد که عزم آمریکا در نهایت متزلزل خواهد شد.
ادامه جنگ همچنین ذخایر رو به کاهش تسلیحات واشنگتن را تحت فشار قرار خواهد داد. حملات ایالات متحده به ایران تعداد زیادی موشک کروز تاماهاوک و جاسم را مصرف کرده است، تسلیحات دوربردی که گریکو آنها را به عنوان “همان چیزهایی که بیشتر مورد نیاز است، به ویژه در اقیانوس آرام، هندوستان” توصیف کرد، جایی که نیروهای آمریکایی با تقاضاهای استراتژیک رقابتی در برابر چین روبرو هستند.
این تنش استراتژیک به دفاع موشکی نیز کشیده می شود. برآورد دفتر بودجه کنگره در سپتامبر تخمین زد که ایالات متحده بین نیم تا دو سوم از موجودی ترکیبی رهگیرهای خاص خود از جمله موشک های پاتریوت و THAAD را تا ژوئن 2025 مصرف کرده است. تکمیل این ذخایر ممکن است حداقل پنج سال طول بکشد.
این کسری ها می تواند به کنگره دموکرات آینده فرصت دیگری برای تحریک جنگ بدهد. گریکو گفت: «من واقعا فکر میکنم که قدرت کیف پول هنوز مهم است.
او همچنین احتمال تصویب قانونی را مطرح کرد که به مجوز کنگره نیاز دارد تا کاخ سفید بتواند از موشکهای رهگیر کمیاب و موشکهای دوربرد بیشتر استفاده کند. چنین محدودیتهایی میتواند بحث روشنتری را در مورد اینکه آیا حملات اضافی قربانی کردن آمادگی نظامی در جاهای دیگر را توجیه میکند، ایجاد کند.
فراتر از فشار کنگره، سوال اصلی این است که آیا واشنگتن می تواند برای پایان دادن به خصومت ها مذاکره کند یا خیر. گریکو پیشنهاد کرد که واقع بینانه ترین نتیجه شبیه یادداشت تفاهم شکست خورده ژوئن است که بازگشایی تنگه هرمز را پس از لغو محاصره واشنگتن در حالی که مناقشه هسته ای را حل نشده رها کرد، پیش بینی می کرد.
چنین ترتیبی به پیروزی آشکاری که ترامپ بارها به دنبال آن بوده است منجر نخواهد شد. گریکو هشدار داد که انتقاد از هرگونه امتیازی به تهران، حتی از سوی مخالفان برجسته جنگ، تشدید مناقشه را از نظر سیاسی برای ترامپ آسانتر از مذاکره درباره کمک مالی کرده است.
این معضل می تواند به ویژه برای مارکو روبیو، وزیر امور خارجه، منتقد قدیمی امتیاز دادن به ایران و یکی از سرسخت ترین حامیان فشار نظامی دولت، ناراحت کننده باشد. او میتوانست برای توجیه هرگونه توافقی مشابه شرایطی که واشنگتن قبلاً رد کرده بود، مبارزه کند. گزارش ها حاکی از آن است که او ممکن است برای شروع رقابت برای ریاست جمهوری در سال 2028 استعفا دهد.
ونس که به طور گسترده به عنوان جانشین بالقوه ترامپ شناخته می شود، شروع به فاصله گرفتن از مناقشه کرده است و استدلال می کند که رای دهندگان ناراضی جمهوری خواه خواهان پایان جنگ و ارزیابی مجدد روابط واشنگتن با اسرائیل هستند. ران دیسانتیس، فرماندار فلوریدا، یکی دیگر از مدعیان احتمالی باقی مانده است، اگرچه این میدان هنوز تصمیم گیری نشده است.
آدام سوارت، استراتژیست سیاسی، به آسیا تایمز گفت که شکست میان دوره ای، ونس و روبیو را تضعیف کرد، آنها را «دو جانشین واضح ترامپ» خواند. با توجه به اینکه هر دو به جنگ غیرمحبوبتر دولت گره خوردهاند، مواضع متفاوت آنها در مورد ایران میتواند به یک خط گسل تعیینکننده در رقابتهای ریاستجمهوری جمهوریخواه در سال 2028 تبدیل شود.
پت هگزت، وزیر دفاع، شاید با جدی ترین فشار از زمان ناکامی میان مدت مواجه است. توماس ماسی، نماینده جمهوری خواه کنگره، قصد دارد هفته آینده مواد استیضاح را اجرا کند، مگر اینکه هگزت استعفا دهد و او را به جنگ علیه ایران بدون مجوز کنگره متهم کند. هگزت قول داد که بماند و ترامپ همچنان از او دفاع می کند.
کوهن گفت: «اساساً هگزت را بیرون برانید،» و گفت که ترامپ می تواند رئیس دفاع خود را مقصر بداند، «پیروزی را اعلام کند و به خانه برود». او پیشبینی کرد که تعداد زیادی از جمهوریخواهان میتوانند تا هفته آینده از استیضاح حمایت کنند، اما متعجب بود که آیا هگزت میتواند برای حفظ مصونیت رئیسجمهور استیضاح احتمالی ترامپ را استناد کند.
با این حال، حذف هگست ممکن است به ترامپ توضیح مناسبی از لحاظ سیاسی برای اهداف محقق نشده جنگ ارائه دهد، اگرچه کمک چندانی به حل معضل استراتژیک اصلی او نخواهد کرد. ایران ظرفیت مختل کردن منابع انرژی منطقه و تحمیل هزینه های اقتصادی را حفظ کرده است، در حالی که واشنگتن هنوز تعیین نکرده است که اقدام نظامی بیشتر به طور واقع بینانه چه چیزی را می تواند به دست آورد.
مشکل ترامپ این است که نه تشدید تنش و نه سازش یک پیروزی سیاسی آشکار را ارائه نمی دهد. تمدید جنگ خطر طولانی شدن درد اقتصادی را به همراه دارد که به شکست جمهوریخواهان کمک کرد، در حالی که توافق با مذاکره نشان میدهد که واشنگتن پس از ماهها عملیات نظامی پرهزینه چقدر دستاوردهای کمی داشته است.
برای گریکوی مرکز استیمسون، جنگ در نهایت محدودیتهای قدرت نظامی عظیم را نشان داد. وی خاطرنشان کرد که واشنگتن توانایی خود را برای ویران کردن خاک ایران نشان داده است، اما نه برای دیکته کردن نتیجه سیاسی درگیری. قدرت نظامی آمریکا، هر چند که عالی باشد، نمی تواند استراتژی ضعیف را جبران کند.»

