بحث در مورد آزادی حرکت در اتحادیه اروپا خطر تضعیف اعتماد رای دهندگان را به همراه دارد

تقریباً یک دهه پس از همه پرسی، آزادی حرکت راه خود را به گفتگوهای سیاسی ملی ما باز می یابد. همانطور که زخمهای برگزیت شروع به التیام میکنند، خطر برداشتن زودهنگام مواد اصلی وجود دارد.
با نزدیک شدن به مذاکرات بیشتر بین بریتانیا و اتحادیه اروپا، دلایل قانع کننده ای برای تقویت روابط ما با نزدیکترین همسایگانمان وجود دارد. کاهش موانع تجاری، حمایت از صادرکنندگان بریتانیا و ایجاد فرصت هایی برای جوانان می تواند منافع اقتصادی واقعی را به همراه داشته باشد.
طرح پیشنهادی تحرک جوانان نمونه خوبی است. اجازه دادن به جوانان برای زندگی، کار و تحصیل در سراسر اروپا فرصت هایی را ارائه می دهد که در غیر این صورت در دسترس نبودند. مهمتر از همه، این طرح توسط پارامترهای سن و مدت مشخص محدود شده است، که آن را از حقوق بسیار گسترده تر آزادی جابجایی متمایز می کند.
این تمایز مهم است.
آزادی حرکت یکی از موضوعات تعیین کننده رفراندوم برگزیت بود که یک بار در یک نسل انجام می شد و برای بسیاری سؤالات اساسی در مورد مهاجرت، مشارکت و عدالت ایجاد کرد.
این نگرانی ها به سادگی از بین نرفته اند.
سوالات در مورد تعادل بین استخدام کارگران از خارج و سرمایه گذاری در نیروی کار محلی باقی می ماند. به همان اندازه سؤالات قانونی در مورد در دسترس بودن مسکن، ظرفیت NHS و فشار بر خدمات محلی وجود دارد.
هیچ یک از این سوالات پاسخ ساده ای ندارند و نباید از سهم مهاجران در اقتصاد و خدمات عمومی ما غافل شد. اما زمینه سیاسی که این گفتگو در آن جریان دارد نیز نباید باشد.
بریتانیا در یک همه پرسی تاریخی به خروج از اتحادیه اروپا رای داد
بحث مهاجرت به طور فزاینده ای سمی شده است و لفاظی های نژادپرستانه و ارعاب به طرز نگران کننده ای عادی شده است. از سرگیری آزادی رفت و آمد در زمانی که کشور به گفتگوی سازنده تر نیاز مبرم دارد، خطر تشدید اختلافات را به همراه دارد.
شاید مهمترین مسئله اعتماد است.
مانیفست 2024 حزب کارگر صریح بود: “این به معنای بازگشایی تقسیمات گذشته نیست. هیچ بازگشتی به بازار واحد، اتحادیه گمرکی یا آزادی حرکت وجود نخواهد داشت.”
این یک تعهد آشکار به رای دهندگان بود، از جمله در جوامعی مانند گریت گریمزبی و کلیثورپس، جایی که رأی برگزیت منعکس کننده این حس عمیق بود که وست مینستر گوش نداده است.
اعتماد سیاسی به سختی به دست می آید و به راحتی از دست می رود. این تصور که وعدههای داده شده در طول انتخابات میتواند متعاقباً توسط نخبگان سیاسی حذف شده از واقعیتهای جوامع کارگری تجدید نظر شود، زخمهای ماندگاری بر جای گذاشته است.
همانطور که دولت به دور بعدی مذاکرات خود با اتحادیه اروپا نزدیک می شود، چالش این است که روابط بهتری با اروپا تضمین کند و در عین حال به تعهداتی که انتخاب شده است پایبند بماند.
جاه طلبی نخست وزیر برای همکاری نزدیک تر فرصت های واقعی را برای تجارت، رشد و جوانان فراهم می کند. هیچ یک از این جاه طلبی ها به تجدید بحث در مورد آزادی حرکت بستگی ندارد.
اگر نخست وزیر در امید دادن جدی باشد، امیدی بدون اعتماد نیست.
بریتانیا پس از 47 سال عضویت از اتحادیه اروپا خارج می شود


