آنچه اعتقاد تامی رابینسون در مورد هزینه گزارش روزنامه نگاران در جهت منافع عمومی به ما می گوید

در جریان شورشهایی که پس از قتلهای ساوتپورت در سال 2024 رخ داد، روزنامه انگلیسی دیلی میل فعالیتهای تامی رابینسون، فعال راست افراطی را گزارش داد. این داستان توسط خبرنگار مستقل اندرو یانگ گزارش شده و توسط Jacob Dirnhuber خود Mail ویرایش شده است.
در 28 اکتبر، رابینسون به اتهام تهدید و آزار یانگ و دیرنهوبر محکوم شد. هیئت منصفه دادگاه تاج و تخت Southwark در لندن، رابینسون را به دو مورد آزار و اذیت که باعث ترس از خشونت می شود، مجرم شناخته شد، جرمی که حداکثر ده سال زندان دارد. قاضی در 16 دسامبر در مورد آن رای خواهد داد.
رابینسون که نام اصلی او استفان یاکسلی لنون است، کارآگاهان خصوصی را برای یافتن آدرس خانه روزنامه نگاران استخدام می کند. او به دیرنهوبر پیام داد و گفت: «در خانهات را میزنم» و تلفنی به یانگ گفت: «میآیم تو را بیاورم». او همچنین تصاویری از دیرنهوبر در خارج از خانه خود و خانواده یانگ منتشر کرد.
قبل از اینکه رابینسون محکوم شود، به یانگ یک افسر حفاظت شخصی داده شد در حالی که دیرنهوبر مجبور به نقل مکان شد.
هر کسی حق دارد از دیلی میل انتقاد کند یا گزارش آن را به چالش بکشد. در یک جامعه دموکراتیک، هر یک از اعضای جامعه باید از آزادی به چالش کشیدن آنچه روزنامه نگاران منتشر می کنند برخوردار باشد. اما روزنامهنگاران نیز باید آزاد باشند که بدون ترس از تهدید خشونت، چه آنلاین و چه در خانههایشان گزارش دهند.
در واقع، تهدید خانهها و خانوادههای خبرنگاران، همراه با سوء استفاده آنلاین و ارعاب فیزیکی، چنان گسترده شده است که در بریتانیا و فراتر از آن به عنوان بخشی از شغل تلقی میشود.
تعداد کمی از این پرونده ها در مقابل هیئت منصفه قرار می گیرند، اما محکومیت رابینسون نشان می دهد که قانون می تواند پاسخ دهد. دادستان ها در جلسه قبلی گفتند که هیچ یک از آزار و اذیت های ادعا شده حاوی تهدید مستقیم به خشونت نبوده و اعضای هیئت منصفه همچنان در اختیار دارند.
قربانیان رابینسون یک روزنامه ملی پشت سر خود داشتند، اما بسیاری از روزنامه نگاران از این حمایت برخوردار نیستند. وقتی تهدید روزنامه نگاران یا سردبیران آنها را وادار می کند درباره یک مطلب دو بار فکر کنند، عموم مردم معمولاً بدون اینکه بدانند ضرر می کنند.
بیشتر بخوانید:
قدرت ماندگار روزنامه نگاری در دنیای رسانه های بیشتر و آزادی کمتر
یک تهدید رو به رشد
پرونده “رابینسون” یکی از موارد متعدد است و روزنامه نگاران در سراسر جهان به دلیل انجام وظیفه خود به طور فزاینده ای مورد تهدید قرار می گیرند. کمیته حفاظت از روزنامه نگاران اعلام کرد که در سال 2025 رکورد 129 روزنامه نگار و کارمند رسانه ای کشته شده اند که بیش از سه چهارم آنها در مناطق درگیری کشته شده اند.
اروپا مصون نیست: قاتلان قراردادی دافنه کاروانا گالیزیا را در سال 2017 در مالت و یان کوسیاک را در اسلواکی در سال 2018 کشتند که هر دو روزنامه نگار تحقیقی بودند.
EPA/DOMENIQUE AQUILINA
اکثر تهدیدها هرگز به این نقطه نزدیک نمی شوند، اما بسیار رایج هستند. در یک نظرسنجی جهانی در سال 2020 توسط یونسکو و مرکز بینالمللی روزنامهنگاران، 73 درصد از روزنامهنگاران زن که پاسخ دادهاند حملات آنلاین را تجربه کردهاند و از هر پنج یک نفر گزارش دادهاند که در رابطه با آن مورد حمله یا آزار و اذیت آفلاین قرار گرفتهاند.
در تحقیقی که به سفارش دولت بریتانیا انجام شد و در ژوئیه امسال منتشر شد، 72 درصد از 531 روزنامه نگار مورد بررسی، آزار، سوء استفاده، تهدید یا ارعاب قانونی را تجربه کردند. در میان افراد آسیب دیده، تقریباً نیمی از آنها گفتند که نگرانی های ایمنی آنها را در گزارش برخی داستان ها مردد کرده است.
این ارقام باید هر کسی را که برای افشای آنچه که صاحبان قدرت ترجیح میدهند سکوت کنند، نگران کند.
بیشتر بخوانید:
چهار تهدید اصلی برای آزادی مطبوعات در بریتانیا
قربانیان سوء استفاده آنلاین
قلدری آنلاین بسیار شایع تر از آزار فیزیکی است و خسارت سنگینی به همراه دارد. در میان افرادی که در نظرسنجی فوق الذکر دولت بریتانیا تحت تأثیر قرار گرفتند، 78 درصد با خشونت آنلاین مواجه شده بودند، در حالی که 11 درصد مورد حمله فیزیکی قرار گرفته بودند. بیش از نیمی از آنها گفتند که نگرانی های ایمنی به رفاه آنها آسیب رسانده است و تقریباً از هر چهار یک نفر به ترک روزنامه نگاری فکر کرده است.
روزنامه نگاران زن در معرض خطر بیشتری برای هدف قرار گرفتن هستند. در یک نظرسنجی سال 2026 سازمان ملل متحد، تقریباً یک چهارم روزنامهنگاران و کارمندان رسانهای زن که مورد بررسی قرار گرفتند، به دلیل اضطراب یا افسردگی ناشی از خشونت آنلاین تشخیص داده شدند یا تحت درمان قرار گرفتند. حدود 45 درصد می گویند که برای جلوگیری از سوء استفاده در رسانه های اجتماعی خودسانسوری کرده اند – 50 درصد افزایش در سال 2020 – و بیش از یک نفر از هر پنج نفر در کارهای روزمره خود خودسانسوری کرده اند.
تحقیقات خود من در مورد سوء استفاده از زنان در سیاست ایرلند یک سؤال مرتبط را در مورد اینکه چه کسی میتواند در زندگی عمومی قابل مشاهده باشد، زمانی که آنها را در معرض تهدید قرار میدهد، مطرح میکند.
گزارش سوء استفاده اغلب تسکین کمی به همراه دارد. تنها 17 درصد از روزنامه نگاران نگران در نظرسنجی دولت بریتانیا به پلیس مراجعه کردند و از هر 4 نفر یک نفر آن را مؤثر دانست. از بین کسانی که در پلتفرم های آنلاین گزارش داده اند، تنها 5 درصد این مسیر را موثر می دانند.
دیلی میل به خاطر ایستادن در کنار خبرنگارانش شایسته تقدیر است، اما هر سازمان خبری نمی تواند همین کار را انجام دهد و بسیاری از فریلنسرها کسی را ندارند که با آنها تماس بگیرند. اگر خبرنگاران به دلیل تهدیدات آنلاین یا آفلاین نگران امنیت خود باشند، داستان ها ناگفته خواهند ماند و صاحبان قدرت با سؤالات کمتری مواجه خواهند شد. در نتیجه، دموکراسی آسیب خواهد دید و همه ما ضرر خواهیم کرد.


