4 روشی که افراد مبتلا به اوتیسم می توانند از ضمایر متفاوت استفاده کنند

ما قبلاً در HuffPost UK در مورد برخی از رفتارهای کمتر شناخته شده مرتبط با اوتیسم، مانند «همدلی بیش از حد»، «palilalia» و «اینرسی اوتیسم» نوشتهایم.
یکی از اینها (palilalia) به معنای تکرار کلمات یا عبارات خود است و همچنین با ADHD مرتبط است.
اما محققان فکر می کنند جنبه دیگری از گفتار – نحوه استفاده از ضمایر – ممکن است در برخی از افراد اوتیستیک نیز متفاوت باشد.
یک مقاله در سال 2017 نشان می دهد که کودکان مبتلا به اوتیسم ممکن است بیشتر از همسالان عصبی خود ضمایر را “معکوس” کنند. یک متاآنالیز و مرور سیستماتیک در سال 2020 به “تفاوت های قابل توجهی بین افراد مبتلا به اوتیسم و همسالان در حال رشد آنها در استفاده کلی از ضمیر” اشاره کرد.
اما این واقعاً در زمان واقعی چگونه است؟ برای جزئیات بیشتر با نویسنده اول مطالعه دوم، پروفسور الیزابت فینیگان از کالج سنت توماس آکویناس صحبت کردیم.
افراد مبتلا به اوتیسم چگونه ممکن است از ضمایر متفاوت استفاده کنند؟
1) “تو/من معکوس”
ضمایر کلماتی هستند که در یک جمله جای اسم یا عبارت اسمی را می گیرند.
ضمایر شخصی که شامل «من»، «شما»، «ما»، «او»، «او»، «من»، «ما» و «آنها» میشوند، میتوانند جایگزین نام یک فرد شوند.
اما دکتر Finnegan گفت: “یک ویژگی مشترک استفاده از ضمیر در اوتیسم، معکوس کردن you/I است.”
این بدان معنی است که کودک مبتلا به اوتیسم ممکن است هنگام صحبت کردن درباره خودش بگوید “بند کفش هایت را ببند”، حتی اگر ضمیر مناسب “من” باشد.
این استاد دانشگاه افزود: دلایل این امر متفاوت است.
“آنها ممکن است دستورالعمل هایی را که شنیده اند تکرار کنند یا به خودشان دستور دهند.”
2) خطاب به خود به صورت سوم شخص
دکتر فینگان اضافه کرد: برای مقابله با سردرگمی که «وارونگی تو/من» میتواند ایجاد کند، برخی از افراد مبتلا به اوتیسم خود را به صورت سوم شخص معرفی میکنند (مثلاً میگویند «لیز باید شیر بخرد» نه «من باید شیر بخرم»).
3) استفاده از ضمایر «مبهم» کمتر
این متخصص ادامه داد: افراد مبتلا به اوتیسم نسبت به همسالان غیر اوتیستیک خود کمتر از ضمایر “مبهم” استفاده می کنند.
در عوض، “آنها به احتمال زیاد از اصطلاحات اسمی برای اشاره به معنایشان استفاده می کنند، به عنوان مثال، هواشناس گفت ممکن است باران ببارد.”
افراد غیر اوتیستیک ممکن است در اینجا به ضمایر مبهم تری متوسل شوند، مانند «می گویند بعداً باران خواهد آمد».
4) افزودن اصطلاحات اسمی در مواقعی که لازم نیست
اسمها افراد، مکانها، چیزها، رویدادها، کیفیتها و ایدهها را واضحتر از ضمایر نام میبرند. گربه، معلم، سیب
پروفسور فینیگان گفت که افراد مبتلا به اوتیسم می توانند این موارد را در زمانی که کاملاً ضروری نیست به جمله اضافه کنند، “مثلا” من با دوستم صحبت می کردم و دوست من گفت شاید به چتر نیاز داشته باشم.
نسخه دوم “دوست” در اینجا لازم نیست.
نه تنها این، بلکه “افراد مبتلا به اوتیسم با هوش متوسط یا بالاتر احتمالاً یاد می گیرند که چگونه از نحو به گونه ای استفاده کنند که برای دیگران دقیق و واضح باشد و شما حتی ممکن است متوجه این الگوها نشوید.”
آیا استفاده از ضمایر این چنینی به این معنی است که شما قطعا مبتلا به اوتیسم هستید؟
خلاصه نه این استاد آموزش و پرورش تصریح کرد: افراد مبتلا به اوتیسم در برقراری ارتباط اجتماعی مشکل دارند، اما مشکل در ضمایر به معنای ابتلا به اوتیسم نیست.
اما ممکن است برای برخی افراد دشوارتر از دیگران باشد.
او ادامه داد: نکته ای که در مورد ضمایر وجود دارد این است که “هم گوینده و هم شنونده باید بفهمند که ضمیر به چه کسی اشاره دارد” که می تواند “برای کودکان، افراد مبتلا به اوتیسم یا افرادی که در حال یادگیری زبان انگلیسی به عنوان یک زبان جدید هستند گیج کننده باشد.”
دکتر فینیگان گفت که او اغلب از قطعه ای از آلیس در سرزمین عجایب برای نشان دادن نظر خود استفاده می کرد. خط می گوید:
کلاهدار سرش را با ناراحتی تکان داد: «نه من! مارس گذشته با هم دعوا کردیم – درست قبل از اینکه او دیوانه شود، می دانید…”
در اینجا همه «او»، «من» و «ما» به خود کلاهکدار دیوانه اشاره دارد – «اما خواننده برای درک این موضوع به بافت اجتماعی گفتگوی مهمانی چای نیاز دارد».
“ضمیر او دکتر فینیگان خاطرنشان کرد: برای رفع این سردرگمی برای خوانندگان، نویسنده لوئیس کارول بعداً “(با قاشق چایخوری به خرگوش مارس اشاره می کند)” را در پرانتز اضافه کرد.
اما لایه های زمینه جمع می شوند.
دکتر فینیگان ادامه داد: «برای درک کنایه سخنان کلاهکدار دیوانه، خواننده باید زمینهای را نیز درک کند که در آن کلاهدار با معماهایی با آلیس مواجه میشود و وقتی او به درستی پاسخ نمیدهد، تحریکپذیر میشود و این حس دیوانگی را القا میکند».
خوانندگان قرن نوزدهم ممکن است این موضوع را راحتتر درک کرده باشند، زیرا مسمومیت با جیوه ویژگی مشترک کسانی بود که آنها میشناختند. آنها زمینه متفاوتی داشتند.
“درک زمینه فوری و گسترده تر، و همچنین قراردادهای اجتماعی غیرقابل توضیح، ارتباطات اجتماعی می تواند برای افراد مبتلا به اوتیسم بسیار چالش برانگیز باشد و بر توانایی آنها در تفسیر و استفاده از ضمایر تاثیر بگذارد.”



