چگونه یک ضربه به سینه می تواند قلب را متوقف کند

اتفاقی که اخیرا در جریان مسابقه سگوندا دیویژن اسپانیا بین تنریف و اف سی آندورا رخ داد، منجر به مرگ غم انگیز بازیکن تنریف ژسوس دی میگل شد. اگرچه هیچ بیانیه رسمی مبنی بر تایید علت مرگ وی وجود نداشته است، برخی گزارش ها حاکی از آن است که این ممکن است commotio cordis باشد. این یک وضعیت پزشکی نادر اما شناخته شده است که می تواند باعث ایست قلبی ناگهانی پس از ضربه به قفسه سینه شود.
Commotio cordis به معنای “هیجان قلب” است. اولین بار توسط پزشکان در سال 1850 توصیف شد. در سال 1932، محققان آلمانی سه عامل را شناسایی کردند که به توضیح چگونگی این اتفاق کمک می کند: نوع ضربه، سرعت آن، و محل برخورد آن به قفسه سینه. یک ضربه تیز ناگهانی به ویژه خطرناک است.
قلب در داخل قفسه سینه قرار دارد و توسط دنده ها و جناغ سینه محافظت می شود، استخوان صاف در جلوی سینه. نوک پایینی آن به سمت چپ بدن است.
برخلاف سایر ماهیچهها، قلب حاوی سلولهای ماهیچهای تخصصی است که سیگنالهای الکتریکی خود را تولید میکنند و به آن اجازه میدهند بدون تلاش آگاهانه ضربان داشته باشند. هزاران بار در روز منقبض می شود تا خون را در سراسر بدن در گردش نگه دارد و فعالیت خود را برای پاسخگویی به نیازهای متغیر تنظیم می کند.
عضله قلب نیز مانند ماهیچه هایی که برای راه رفتن، دویدن یا بلند کردن وسایل استفاده می کنیم خسته نمی شود. این می تواند در طول زندگی ما به کار خود ادامه دهد زیرا بین سکته ها آرام می شود و به خود زمان می دهد تا بهبود یابد.
این آرامش به یک فرآیند الکتریکی با دقت زمان بندی شده بستگی دارد. در طی بخشی از هر ضربان قلب، سلول های قلب بار الکتریکی خود را بازیابی می کنند تا دوباره آماده انقباض شوند. این مرحله به عنوان موج T شناخته می شود و می توان آن را در نوار قلب (ECG) مشاهده کرد که فعالیت الکتریکی قلب را ثبت می کند.
در طول این مدت کوتاه، سلولها کمتر به سیگنال الکتریکی دیگر پاسخ میدهند. اما یک ضربه قوی به قفسه سینه می تواند انرژی را از طریق بافت های بدن بفرستد و فعالیت الکتریکی قلب را مختل کند.
برای اینکه commotio cordis رخ دهد، ضربه باید در نقطه بسیار خاصی از ضربان قلب رخ دهد. بخش آسیب پذیر موج T تقریباً 30 میلی ثانیه طول می کشد – فقط سه صدم ثانیه. سکته مغزی در طول این پنجره کوچک می تواند ریتم الکتریکی طبیعی قلب را مختل کند.
رامون دلا روشا/EPA
نتیجه می تواند فیبریلاسیون بطنی، یکی از جدی ترین اختلالات ریتم قلب باشد. به جای انقباض به روشی هماهنگ برای پمپاژ خون در بدن، حفره های پایینی قلب که بطن نامیده می شوند، شروع به لرزیدن می کنند.
خون دیگر نمی تواند به طور موثر در اندام های حیاتی از جمله مغز گردش کند. این باعث ایست قلبی می شود که در آن قلب پمپاژ خون را به درستی متوقف می کند و فرد هوشیاری خود را از دست می دهد.
قلب طبیعی به نظر می رسد
یکی از ویژگیهای غیرمعمول کوموتیو کوردیس این است که قلب و بافتهای اطراف ممکن است پس از آن کاملاً طبیعی به نظر برسند. ممکن است هیچ آسیب ساختاری به عضله قلب، عروق کرونر، دنده ها یا جناغ سینه وارد نشود. این آن را از ایست قلبی ناشی از صدماتی که از نظر فیزیکی به قلب یا قفسه سینه آسیب می رساند متمایز می کند.
این وضعیت نادر است اما تهدید کننده زندگی است. اغلب در کودکان و نوجوانان 4 تا 18 سال گزارش می شود. بیشتر موارد گزارش شده مربوط به مردان بود که 94 درصد موارد ورزشی و 93 درصد موارد غیرورزشی را تشکیل می دادند.
افراد جوان تر ممکن است آسیب پذیرتر باشند زیرا استخوان های سینه و ماهیچه های آنها هنوز در حال رشد است. قفسه سینه آنها ممکن است محافظت کمتری در برابر نیروی ضربه ای که به قلب می رسد ارائه دهد. زنان سهم بیشتری از موارد غیرورزشی را تشکیل میدهند، حدود 13 درصد.
فوتبال قبلاً شاهد مرگ و میرهای مرتبط با commotio cordis بوده است. مطالعه ای که به بررسی مرگ های ناگهانی در فوتبال در سراسر جهان بین سال های 2014 تا 2018 می پردازد، 617 مرگ بازیکن را ثبت کرده است. در میان بازیکنان 35 ساله و کمتری که به طور ناگهانی در حین بازی جان خود را از دست دادند، 9 درصد به احتمال زیاد commotio cordis داشتند یا تصور میشد که به آنها مبتلا بودهاند. در 11 مورد، ضربه ناشی از ضربه فوتبال به سینه بود. در سه، از مشت یا آرنج حریف می آید.
این وضعیت در سایر ورزش های تماسی بیشتر گزارش شده است. بیسبال اغلب به عنوان ورزش با بیشترین تعداد موارد ذکر شده است. هاکی روی یخ، فوتبال آمریکایی و چوگان نیز نسبت به فوتبال تلفات بیشتری را ثبت کرده اند.
یکی از برجستهترین موارد اخیر مربوط به بازیکن NFL دامار هملین بود که در طول یک بازی تلویزیونی از commotio cordis رنج برد. یک تیم پزشکی بلافاصله پاسخ داد و جان او را نجات داد. او نه ماه پس از ایست قلبی به بازی بازگشت.
سرعت درمان برای بقا حیاتی است. تحقیقات نشان می دهد که وقتی درمان اورژانسی در عرض سه دقیقه شروع شود، بقا بیش از 70٪ است. اگر درمان سه تا پنج دقیقه طول بکشد، شانس به حدود 50٪ کاهش می یابد. پس از پنج دقیقه، آنها به تقریبا 25٪ کاهش می یابد.
خارج از ورزش، commotio cordis می تواند در هنگام حمله یا برخورد در جاده رخ دهد. زنده ماندن در این شرایط تا حدی به این بستگی دارد که آیا فردی در نزدیکی آن اتفاق را تشخیص دهد، درمان اضطراری را شروع کند و به تجهیزاتی مانند دفیبریلاتور دسترسی داشته باشد.
محققان بر این باورند که مرگ و میر ناشی از commotio cordis احتمالا کمتر گزارش شده است. این ممکن است به این دلیل باشد که تشخیص این بیماری از سایر علل ایست قلبی دشوار است، به خصوص زمانی که هیچ کس شاهد تاثیر اولیه نباشد.
آگاهی بیشتر از commotio cordis فراتر از قلب و عروق، همراه با توسعه یک ثبت ملی، به محققان کمک می کند تا این بیماری را بهتر درک کنند. این تلاشها، همراه با درمان سریعتر اورژانسی و دسترسی بهتر به دفیبریلاتورها، میتواند شانس بقا را برای افرادی که آن را تجربه میکنند، افزایش دهد.




