چرا یک کنگره دموکرات می تواند به معنای بن بست سیاسی کمتر باشد، نه بیشتر

حزب دموکرات در انتخابات میان دوره ای هر دو مجلس کنگره آمریکا را به دست آورد و کنترل را از جمهوری خواهان خارج کرد. با توجه به اینکه دونالد ترامپ تا سال 2028 همچنان در کاخ سفید حضور داشت، نتیجه انتظارات از بن بست سیاسی را افزایش داد.
به عنوان مثال، تحلیلگران بانک سرمایه گذاری ایالات متحده استیفل پیش بینی کردند که انسداد “محتمل ترین نتیجه سیاست” است. ترامپ قبل از انتخابات هشدار داده بود که از هرگونه قانونی که کنگره دموکرات برایش ارسال می کند جلوگیری می کند و گفت که می تواند «آقای وتو» شود.
او از آن زمان لحنش را ملایم کرده است. در شب انتخابات، ترامپ به خبرنگاران گفت که «کاملاً آماده» برای پذیرش نتایج است و افزود: «ما با دموکراتها کار خواهیم کرد و میدانید، ما مشتاقانه منتظر همکاری با آنها هستیم.» او همچنان متعهد می شود که از وتوی ریاست جمهوری خود در مورد “چیزهای دیوانه کننده” استفاده کند.
تاریخ در مورد پیشبینی بنبست تردید ایجاد میکند. تحلیل ما از کنگره های گذشته ایالات متحده نشان می دهد که در حالی که از دست دادن هر دو مجلس به معنای مخالفت بیشتر رئیس جمهور است، می تواند اصطکاک حزبی بین مجلس و سنا را نیز کاهش دهد.
از سال 1949، اپوزیسیون در هفت کنگره تنها مجلس را کنترل کرده است، در مقایسه با 15 کنگره که در آن اپوزیسیون هر دو مجلس را کنترل می کرد. در 15 مورد دیگر، دولت متحد شد و حزب رئیس جمهور هر دو را کنترل کرد.
همانطور که در شکل نشان داده شده است، کنترل مخالفان هر دو مجلس لزوما به معنای قانونگذاری کمتر نیست. کنگرههایی که توسط اپوزیسیون کنترل میشوند تقریباً به اندازه قوانین متحد و «مهمتر» از کنگرههایی که در آن اپوزیسیون فقط مجلس را کنترل میکند، تصویب کردهاند.
این قوانین مهم از فهرست قوانینی که در سال 1991، دانشمند علوم سیاسی دیوید ماییو، توسط روزنامهنگاران پوشش دهنده کنگره در آن زمان مهم ارزیابی میشد، آمده است.
ماسیمو مورلی و دیمیتری پتروخین, CC BY-NC-ND
اعداد خام می توانند گمراه کننده باشند. قوانین در طول زمان کاهش یافته است، از میانگین حدود 840 قانون در هر کنگره بین سال های 1949 و 1960 به حدود 330 قانون بین سال های 2011 و 2024. اکثر کنگره های مجلس نیز نسبتاً جدید هستند.
اما با توجه به این روند، کنگره های تحت کنترل اپوزیسیون حدود 15 درصد قوانین بیشتر و یک سوم قوانین مهم تر از قوانینی که تنها در مجلس نمایندگان یافت می شوند، تصویب کردند.
دو رئیس جمهور از یک اتاق اپوزیسیون به تنهایی به مخالفت در هر دو مجلس تبدیل شده اند. زمانی که دموکرات ها کنترل سنا را در سال 1986 به دست گرفتند و کنترل هر دو مجلس را به حزب دادند، قوانینی که در دوره ریاست جمهوری رونالد ریگان تصویب شد از 664 مورد در یک کنگره به 713 در کنگره بعدی افزایش یافت. قوانین مهم از 9 به 12 افزایش یافت.
پس از اینکه جمهوری خواهانی که قبلاً در مجلس نمایندگان بودند در سال 2014 به سنا رسیدند، قوانین تصویب شده در دوره ریاست جمهوری باراک اوباما نیز افزایش یافت. آنها از 296 در یک کنگره به 329 در کنگره پس از انتخابات میان دوره ای افزایش یافتند. قوانین مهم از 10 به 12 افزایش یافت.
نوع قانونگذاری نیز مهم است. دادههای تحقیقات قبلی نشان میدهد که تعداد لوایح ملی تصویب شده بین سالهایی که ریگان تنها در مجلس مخالف بود و سالهایی که مخالفان هر دو مجلس را تشکیل میدادند، تفاوت چندانی نداشت، 145 در سال در مقابل 158.
اما قوانین سیاست خارجی (به طور متوسط 25 در سال در مقابل 44) و قوانین اصلی داخلی (5.5 در مقابل 8.4) زمانی که اپوزیسیون هر دو مجلس را تحت کنترل داشت، بیشتر بود.
این الگوهای تاریخی به جای علت و معلولی توصیفی هستند و قوانین «مهم» لزوماً قوانین خوبی نیستند. با این حال، آنها از این ایده که خانه دوم مخالف لزوماً به معنای ازدحام بیشتر است، حمایت چندانی نمی کنند.
چرا دوربین دوم می تواند کمک کند
دو سال آخر دولت جو بایدن مشکل اختلاف در کنگره را نشان می دهد. پس از پیروزی جمهوریخواهان در مجلس نمایندگان در سال 2022 در حالی که دموکراتها کنترل سنا را حفظ کردند، تعداد لایحههای تصویب شده از 362 در سالهای 22-2021 به 274 در سالهای 2023-24 کاهش یافت. حزبی که هر دو مجلس را کنترل میکند، میتواند از توقف لوایح بین آنها قبل از رسیدن به رئیسجمهور جلوگیری کند.
نظرسنجی 2025 افکار عمومی را در مورد 103 لایحه کلیدی ارائه شده در کنگره بین سالهای 2006 و 2022 مورد بررسی قرار داد. در میان 27 موضوعی که مورد علاقه رأیدهندگان هر دو حزب بود، مانند قانون خشونت علیه زنان و قانون 1.2 تریلیون دلاری (890 میلیارد پوند) در سال 2021، هر دو لایحه زیرساختها را در کنگره انجام دادند. این در مقایسه با 42٪ زمانی که کنترل تقسیم می شود.
سارا بیندر، دانشمند علوم سیاسی آمریکایی، با مطالعه دوره بین 1947 و 1996، همچنین دریافت که اختلافات بین مجلس نمایندگان و سنا منبع اصلی بن بست بوده است. این معضل را به عنوان سهمی از مسائل اصلی شناسایی شده توسط سرمقاله های نیویورک تایمز می سنجد که کنگره در مورد آنها اقدامی نکرده است.

جیم لو اسکالزو / EPA
توافق بین مجلس و سنا تنها نیمی از نبرد است. حتی اگر دموکرات ها قوانین را از طریق هر دو مجلس اجرا کنند، ترامپ می تواند آن را وتو کند. لغو آن مستلزم دو سوم هر کدام است – بسیار بالاتر از اکثریت دموکرات فعلی. اما وتو کردن همه چیز میتواند ترامپ را در دو سال آخرش چیز زیادی برای نشان دادن باقی بگذارد.
ترامپ تاکنون نیز به شدت به دستورات اجرایی متکی بوده است. تا پایان اکتبر، او از زمان بازگشت به قدرت در ژانویه 2025 حداقل 292 صادر کرده بود، در حالی که در کل دوره اول ریاست جمهوری 220 و در دوره بایدن 162 صادر شده بود.
کنگره قدرتی فراتر از قانون دارد. یک مطالعه در سال 2008 نشان داد که کنترل مخالفان بر مجلس، تحقیقات کنگره را افزایش داده و سنای دموکرات می تواند تحقیقات خود را آغاز کند. اگر مجلس نمایندگان ترامپ یا یکی از کارکنان او را استیضاح کند، سنا محاکمه را انجام خواهد داد، اگرچه محکومیت به دو سوم آرای سناتورهای حاضر نیاز دارد.
پیامدهای این نتایج انتخابات میان دوره ای می تواند به خارج از کشور سرایت کند. کمک بیشتر به اوکراین مستلزم بودجه کنگره و همکاری ریاست جمهوری است. سنا همچنین انتصابات ارشد از جمله سفرا و مقامات امنیت ملی را تأیید می کند و قراردادها را تأیید می کند. این امر به اکثریت دموکراتیک اجازه می دهد تا در سیاست خارجی اظهار نظر کنند.
در یک مقاله کاری اخیر با ماتیا وانونی، شواهدی یافتیم که نشان میدهد بررسیهای نهادی رهبران پوپولیست، مانند یک سرویس دولتی مستقل، میتواند آسیب اقتصادی را که ایجاد میکنند محدود کند. یک کنگره دموکرات می تواند وزنه تعادل دیگری برای رئیس جمهور از طریق نظارت قوی تر فراهم کند.
این، نه تعداد قوانین تصویب شده، ممکن است مهم ترین نتیجه انتخابات باشد.



