مقالات

هرچه تغییرات آب و هوایی بدتر شود، متوقف کردن آن دشوارتر می شود


امسال را می توان نقطه عطفی در بحران آب و هوا دانست. سازمان ملل متحد پذیرفته است که گرمایش زمین از 1.5 درجه سانتیگراد تجاوز کند، در حالی که دانشمندان آب و هوا به این نتیجه رسیده اند که میزان گرمایش در دهه گذشته به طور موثر دو برابر شده است.

بدتر از آن، جهان ممکن است به نقطه اوج آب و هوایی نزدیک شود که می تواند باعث گرم شدن بیشتر و تغییرات فاجعه بار محیطی شود.

در سال 2018، یک تیم بین‌المللی به رهبری ویل استفن، دانشمند سیستم زمین، هشدار داد که ادامه انتشار گازهای گلخانه‌ای و تخریب تنوع زیستی می‌تواند منجر به آبشاری گرمایشی شود که سیستم‌های اقلیمی را از آستانه عبور می‌کند و به اصطلاح «زمین گلخانه‌ای» می‌گویند.

محرک این آبشار نقاط اوج فردی در آب و هوا خواهد بود. به عنوان مثال، توقف جریان‌های خاصی از اقیانوس اطلس نه تنها اروپا را در زمستان‌های یخبندان فرو می‌برد، بلکه می‌تواند به‌طور قابل توجهی بخار آب را از جنگل‌های بارانی آمازون پاک کند. خشکسالی که آمازون را به یک ساوانا تبدیل می کند، پیامدهای بزرگی برای چرخه جهانی کربن و سیستم آب و هوایی خواهد داشت. گرم شدن بیشتر باعث تسریع از بین رفتن صفحات یخ و افزایش دما می شود.

با پشت سر گذاشتن نقاط اوج مختلف، منظومه زمین به آستانه ای می رسد که می تواند منجر به افزایش دما بیشتر از دمایی شود که در 1.2 میلیون سال گذشته دیده شده است. این می تواند اثرات مخربی بر اکوسیستم ها و جوامع داشته باشد. در واقع، دیدن این که چگونه یک تمدن پیچیده و صنعتی می تواند در جهانی که به سرعت بالای 4 درجه سانتی گراد گرم شده است، وجود داشته باشد، دشوار است.

آیا ما به خطرات پاسخ می دهیم؟

اینکه سیستم زمین تا چه حد ظرفیت تولید این نوع گرمایش آبشاری را دارد موضوع تحقیقات علمی شدید است. ما ممکن است خوش شانس باشیم، زیرا عناصر واژگون کننده منفرد مانند فروپاشی جریان اقیانوس اطلس به سطوح بسیار بالاتری از گرم شدن نیاز دارند، یا به طور اساسی تر، آب و هوای فعلی زمین ممکن است انعطاف پذیرتر از آن چیزی باشد که ما فکر می کنیم. متأسفانه، ممکن است برعکس باشد، و آستانه سیاره ای ممکن است در سطوح پایین تری از گرم شدن نسبت به آنچه استفن و همکارانش پیشنهاد کردند، در کمین باشد.

جنگل های آمازون ممکن است به نقطه اوج نزدیک شود.
مناصر خان / شاتراستاک

منطقی به نظر می رسد که فرض کنیم بحران آب و هوایی عمیق تر، ذهن ها را متمرکز کرده و اقدامات اقلیمی را تحریک می کند. متأسفانه، تحقیقات جدید من و همکارانم نشان می دهد که ممکن است دقیقاً برعکس این اتفاق بیفتد: هر چه تغییر آب و هوا بدتر شود، ممکن است متوقف کردن آن سخت تر شود. نقطه پایانی این فرآیند یک شتاب فاجعه بار به سمت گرم شدن بیشتر است.

به جای اینکه یک تمرین صرفاً نظری باشد، پیشنهاد می کنیم که ممکن است شروع به دیدن نشانه هایی از این تغییر دور شدن از کنش اقلیمی در دنیای واقعی کنیم. به عنوان مثال، کشورهایی که بیشتر در معرض خطر تغییرات آب و هوایی هستند ممکن است در یک “حلقه عذاب” بدهی عمومی قرار بگیرند، جایی که آسیب ناشی از شرایط آب و هوایی شدید توانایی آنها را برای بازپرداخت وام ها کاهش می دهد و دستیابی به منابع مالی به شدت مورد نیاز برای کاهش تغییرات آب و هوا و سازگاری را دشوار می کند.

این حلقه بازخورد می‌تواند در طول زمان سیاست‌های آب و هوایی را از مسیر خود منحرف کند: از آنجایی که خدمات بدهی سهم بیشتری از درآمد دولت را به خود اختصاص می‌دهد، سرمایه‌گذاری در آب‌وهوا به حاشیه می‌رود و کشور به طور فزاینده‌ای در معرض تغییرات آب و هوایی قرار می‌گیرد.

افزایش گرمایش همچنین ممکن است درگیری را افزایش دهد و در نتیجه همکاری بین المللی مورد نیاز برای کاهش را تضعیف کند. این امر تحت تأثیر طیفی از عوامل اجتماعی-اقتصادی، مانند نابرابری و دوقطبی شدن سیاسی است.

به عنوان مثال، افزایش محبوبیت حزب راست افراطی و منکر آب و هوا ووکس در اسپانیا پس از سیل ویرانگر در والنسیا در سال 2024 را ببینید. اگرچه احتمال وقوع سیل به دلیل تغییرات آب و هوایی ناشی از انسان بسیار بیشتر بود، وکس استدلال کرد که سیاست‌های زیست‌محیطی «ایدئولوژیک» جناح چپ، مردم را در برابر بارندگی‌های شدید آسیب‌پذیرتر می‌کند.

نامی که ما برای این پویایی می‌گذاریم «خطر خروج از ریل» است، وضعیتی که پیامدهای تغییرات آب و هوایی رسیدگی به محرک‌های تغییرات اقلیمی را دشوار می‌کند و بنابراین تلاش‌های پایداری در نهایت با شکست مواجه می‌شوند.

مدیریت سیاره ای

با توجه به پیامدهای بالقوه ویرانگر یک زمین گلخانه ای، به نظر می رسد عاقلانه باشد که احتمال وقوع این اتفاق را تا حد امکان به حداقل برسانیم. برای این منظور، دانشمندان سیستم آب و هوا و زمین استدلال می کنند که مدیریت فعال این خطر مورد نیاز است.

این «مدیریت سیاره‌ای» فراتر از حذف تدریجی سوزاندن سوخت‌های فسیلی است و شامل تقویت جنگل‌ها، تورب‌زارها و دیگر ذخایر کربن طبیعی، همراه با تغییرات رفتاری، نوآوری‌های تکنولوژیکی، روش‌های جدید حکومت‌داری و تغییر ارزش‌های اجتماعی است. اما خطرات خروج از ریل می تواند شرایط سیاسی و اجتماعی لازم برای ایجاد هر نوع حکومت سیاره ای را تضعیف کند.

چگونه این سیاره می تواند به حالت گلخانه ای روی زمین برود.
استفن، ویل و همکاران ، CC BY

یک مفهوم کلیدی در اینجا عاملیت است – توانایی ایجاد تغییر. در چارچوب اصلی گلخانه، نمایندگی اساسا یک راه است. انسان ها با بی ثبات کردن سیستم زمین، آن را تحت تأثیر قرار می دهند. اما انسان‌ها فقط یک نیروی خارجی نیستند که بر روی سیستم زمین عمل می‌کنند: ما بخشی از آن هستیم و نیروهای اجتماعی و سیاسی ما می‌توانند بر ثبات آن و اینکه آیا این سیاره به حالت گلخانه‌ای می‌لغزد تأثیر بگذارند.

ما استدلال می کنیم که بازخوردی که ما را به سمت خارج شدن از ریل می کشد، ممکن است قوی تر از آن چیزی باشد که برای ایجاد حکومت سیاره ای لازم است. این به این دلیل است که تخریب کنش جمعی آسان تر از ساختن است. در سطح روان‌شناختی، رویدادهای بد بیشتر از رویدادهای خوب بر افراد تأثیر می‌گذارند. این عاملی است که نشان می دهد چگونه اعتماد در یک جامعه می تواند بسیار آسان تر از ایجاد آن تضعیف شود. بنابراین، تأثیرات فزاینده تغییرات اقلیمی می‌تواند نهادهای اجتماعی مورد نیاز برای حفظ تعدیل و سازگاری مؤثر را، درست زمانی که بیشتر مورد نیاز است، تضعیف کند.

برای مقابله با این خطر، ما یک چارچوب سه مرحله‌ای برای ارزیابی و مدیریت تهدیدات خروج از ریل پیشنهاد می‌کنیم. ابتدا بازخورد بین انسان و جهان طبیعی را شناسایی و ترسیم کنید. دوم، پیش بینی اختلال و ایجاد انعطاف پذیری. سوم، توسعه استراتژی های پاسخ مدیریتی فعال برای دوره های افزایش بی ثباتی.

انسان ها به طور کامل مسئول بحران آب و هوا و محیط زیست هستند، اما ما راه حل ها را نیز داریم. حفظ آژانس ما – توانایی در عملی کردن راه حل ها – ممکن است سنگ اصلی همه سیاست های آب و هوایی باشد.


Source link

نوشته های مشابه

دیدگاهتان را بنویسید

دکمه بازگشت به بالا