مقالات

من هوشیارم این مشکل با فرهنگ نوشیدن در محل کار است


من یک شغل شرکتی در منطقه نیویورک کار می‌کنم، یعنی در یک صنعت بسیار الکل محور در شهری با الکل زیاد کار می‌کنم.

برخی از مسئولیت های روزانه من عبارتند از ایجاد و حفظ روابط کاری قوی با کارگزاران و مشتریان، مذاکره در مورد شرایط دشوار در بازارهای مختلف، و سرگرم کردن مشتریان برای نشان دادن قدردانی خود از تجارت آنها.

این اولین نقشی است که با نقشی متفاوت داشتم جنون جنبه آن، و در بیشتر صنایع در شرکت های بزرگ آمریکا، الکل به عنوان یکی از راه های انجام تجارت دیده می شود.

این برای من دشوار است زیرا درست قبل از شروع کار هوشیار شدم. در حالی که روزهایم را صرف یافتن شغل جدید در یک صنعت جدید با جو ناآشنا در بازار می‌کردم، همچنین سعی می‌کردم هوشیاری خود را به گونه‌ای ثابت کنم که به نظر واقعی برسد.

در طول چهار سال گذشته، هم به هوشیاری و هم در این نقش اعتماد به نفس قابل توجهی به دست آورده ام، اما فرهنگ الکلی شرکت های بزرگ آمریکا ذره ای جابجا نشده است.

شرکت در ساعات شاد شرکتی یا رویدادهای شبانه، یک مزیت تجاری ناگفته دارد. من شخصاً توانستم از اطلاعاتی که دلال پس از نوشیدن زیاد نوشیدنی رها کرده بود برای بهبود استراتژی مذاکره تیمم استفاده کنم.

در یک جلسه داخلی چند روز بعد، شخصی با کنایه گفت: “به همین دلیل است که آنها را وادار به نوشیدن می کنیم.” خنده از هر سر میز.

عکس از سیدنی آلن

نویسنده کمی قبل از شروع کار فعلی خود هوشیار شد

ایجاد روابط حرفه ای قوی با همکاران، مشتریان و کارگزاران بدیهی است که کار من را آسان تر می کند. رایج ترین و راحت ترین راه برای ایجاد این روابط، نوشیدنی ها است. و در میان همکاران، الکل به یک عامل متحد کننده تبدیل شده است، زمانی که ما از ساعت خارج هستیم.

در یک کنفرانس دو روزه اخیر شرکتی، تقریباً هر سخنران به نوعی الکل را ذکر کردند، مثلاً به شوخی از “بار باز” یا “خستگی از دیشب” یاد کردند. و با قضاوت بر اساس واکنش آنها، به نظر می رسید که جمعیت فکر می کردند هر جوک مربوط به الکل خنده دارترین چیزی است که در طول روز شنیده بودند.

من تنها چیزی هستم که بین تو و بار ایستاده امهاردی-هار-هار. این باعث شد اتاقی پر از سگ های گرسنه تصور کنم که از دهانشان کف می کنند و آماده می شوند تا اگر صحبت های این مدیر عامل از ساعت 4:30 بعد از ظهر یک دقیقه گذشته باشد، ببلعند.

بوفه را فراموش کنید. ۵ دقیقه دراز کشیدن را فراموش کنید تا بعد از یک روز طولانی با «سلام، نام من…» رایانامه‌هایی را که به نام تیم‌سازی در صندوق‌های پستی ما جمع شده‌اند، شارژ کنید. ودکای لعنتی کجاست؟

علیرغم این واقعیت که مفهوم ناهار سه مارتینی به نظر من به اندازه کشیدن سیگار در دفتر منسوخ شده است، هر بار که از الکل یا مصرف بیش از حد در یک رویداد شرکتی می شنوم، فکر می کنم که آیا الکل هنوز هم عامل اتحاد ما در کار است؟ آیا واقعا نوشیدن تنها نقطه تماسی است که می توانید بین مدیران سی سوئیت و غرغرهای روزمره پیدا کنید؟

هر زمان که چنین صحبت هایی را می شنوم – در نمایش ها، روی صحنه ها یا حتی در اتاق های کوچک بیرونی – همیشه برای شخصی که صحبت می کند کمی احساس ناراحتی می کنم. من آن را به عنوان یک فرصت از دست رفته می بینم. قرار است یک عمر بیرون از خانه داشته باشند کاری که آنها را به افرادی که هستند تبدیل می کند. من می خواهم بدانم در مورد این چیزها، می خواهم عکس های خانوادگی آخرین تعطیلات شما را ببینم. در مورد سرگرمی های خود یا علاقه پسرتان به من بگویید. چه مدت است که شلوار ورزشی مورد علاقه خود را دارید؟ هر روز صبح چه ساعتی با سگتان پیاده روی می کنید؟

من از حکایات شخصی که هر گوینده ارائه می دهد کاملاً لذت می برم – اینجا جایی است که من به کالج رفتم، این من با خانواده ام در یک بازی فوتبال آخر هفته گذشته هستم، من برای یک ماراتن تمرین می کنم.

من دوست دارم وقتی در یک جلسه مضطرب هستم، مدیران مالی خجالت‌آور را با شلوار ورزشی روی کاناپه تصور کنم. اجازه دهید شما را در خانه، در عنصر خود، خارج از محل کار تصور کنم.

من سعی می‌کنم تمام افراد را به الگوهای نوشیدنشان کوچک نکنم. اما من از آن متنفرم وقتی مرد روی صحنه جمعیت را به الگوهای فرضی نوشیدن ما کاهش می دهد.

نسل Z اکنون بخشی از فرهنگ شرکتی است کمتر از نسل های قبلی بنوشید. برخی از هزاره ها هستند همچنین نوشیدن کمتر را انتخاب کنید، به احتمال زیاد حداقل یک نفر در هر اتاق وجود داشته باشد که هوشیار یا هوشیارانه کنجکاو باشد.

و این نسل ها هستند آینده آمریکای شرکتی وقتی رئیس دپارتمان روی صحنه می‌رود و به شوخی‌های الکلی خود (یا او) با خنده زوزه می‌کشد، می‌تواند به همان اندازه حواسشان پرت شود که فراموش کنند صدا را در جلسه هفتگی زوم خود روشن کنند.

متأسفانه، این احتمال نیز وجود دارد که حداقل یک نفر در اتاق باشد که با رابطه ای سمی با الکل دست و پنجه نرم کند.

ممکن است شخص در حالی که از شرم و اضطراب عرق کرده است به این سخنرانی گوش دهد. ممکن است یکی از مخاطبان از رفتار او در شب گذشته وحشت کند. ممکن است شخصی برای کنترل نوشیدنی‌اش مشکل داشته باشد و این شوخی‌ها در مورد هیجان‌زده بودن در بار باز ممکن است دلیلی باشد که او باید یک شب دیگر به نوشیدن ادامه دهد.

به عنوان یک فرد هوشیار که اغلب به مردم نمی گوید من هوشیار هستم، باید بدانید که استفاده از الکل به عنوان یک رابطه استاندارد در محل کار، فراگیر نیست. منزوی کننده است من نوشیدن الکل را متوقف کردم زیرا نمی توانستم الکل خود را کنترل کنم و نمی توانستم به تلاش ادامه دهم.

چه در یک کنفرانس 3000 نفری صحبت کنید یا در یک جلسه زوم با دو شرکت‌کننده دیگر، پذیرش اینکه ما با فرهنگ نوشیدن زیاد راحت هستیم، ناشنوایی، غیرحرفه‌ای و می‌تواند مضر باشد.

مردم اغلب دوستی های واقعی در محل کار برقرار می کنند که فراتر از محدوده شغلی است – همکارانی که به عروسی خود دعوت می کنیم یا با آنها به تعطیلات می رویم. وقتی به دنبال مخرج مشترک خارج از الکل می‌گردیم، می‌توانیم ارتباطاتی را پیدا کنیم که عمیق‌تر و قوی‌تر از مقایسه تعداد Advil‌هایی هستند که همه باید آن روز صبح می‌گرفتند.

از منظر نهایی، اینها ارتباطاتی هستند که باعث ایجاد انگیزه در کارکنان می شوند. در سطح شخصی، احترام و احترام به هویت هر فرد باعث می شود کارکنان در محل کار احساس امنیت، حمایت و شادی کنند.

سیدنی آلن نویسنده ای است که تلاقی الکل، مادری، هویت و فرهنگ سلامتی معاصر را بررسی می کند. سیدنی در Substack خود، This Is Not Okay، بررسی می کند که چگونه الکل در طول تاریخ برای زنان به بازار عرضه شده است، از “فرهنگ شراب مومیایی” تا هنجارهای نوشیدن در محل کار.

آیا داستان شخصی قانع‌کننده‌ای دارید که می‌خواهید در HuffPost منتشر شود؟ آنچه را که در اینجا به دنبال آن هستیم بیابید و برای ما به آدرس pitch@huffpost.com ارسال کنید.




Source link

نوشته های مشابه

دیدگاهتان را بنویسید

دکمه بازگشت به بالا