مقالات

معلمان جدید که برای یک کلاس درس ایده آل به جای واقعیت آماده شده اند، از روز اول با مشکل مواجه می شوند


بسیاری از معلمان پر از انگیزه وارد این حرفه می شوند، اما متوجه می شوند که واقعیت در کلاس با آنچه به آنها آموزش داده شده است بسیار متفاوت است.

هنگامی که معلمان در نقش خود قرار گرفتند، ارزشیابی، مدیریت و آمادگی درسی زمان کمی برای تأمل باقی می گذارد. حتی معلمانی که می‌خواهند چیز جدیدی را امتحان کنند، وقتی با فشارهای روزانه شغل مواجه می‌شوند، می‌توانند به آنچه می‌دانند بازگردند.

کمبود معلم یک مشکل دائمی در کشورهای سراسر جهان است. در انگلستان، حدود یک سوم معلمان مدارس دولتی در پنج سال اول ترک می‌کنند. بیش از نیمی از مدارس متوسطه ایالتی در نظرسنجی روندهای زبانی شورای بریتانیا گفتند که استخدام معلمان زبان واجد شرایط یک مشکل است و بسیاری از پاسخ دهندگان نگرانی خود را در مورد آمادگی کارآموزان و معلمان اولیه شغلی ابراز کردند.

در اسپانیا، جایی که تحقیقاتم را انجام دادم، یونسکو کمبودهای اساسی در زبان و آموزش حرفه ای را در میان موضوعات دیگر گزارش می دهد. در سراسر اروپا و آمریکای شمالی، یونسکو تخمین می زند که بیش از 90 درصد کمبود معلم به دلیل ترک این حرفه است.

من با 23 معلم انگلیسی دبیرستانی در اسپانیا برای دکترا مصاحبه کردم، سپس با 35 معلم کارآموز و شاغل برای مطالعه ای که توسط شورای بریتانیا در مورد آموزش معلمان و آمادگی کلاسی انجام شد، مصاحبه کردم و دروس را در هر دو مشاهده کردم. آنچه آنها به من گفتند نشان داد که آموزش آنها عمدتاً آنها را برای کلاس درس ایده آل آماده می کند.

برای یک کلاس درس غیرواقعی آموزش دیده است

کارآموزان به من گفتند که آنها برای یک کلاس درس عالی آموزش دیده اند و محتوایی که می آموزند اغلب هنگام برخورد با کلاس های مخرب مفید نیست. یکی گفت: «فکر نمی‌کنم آنها واقعاً شما را برای دنیای واقعی، دنیای واقعی آموزش آماده کنند.

اکثر مربیان موافق بودند. یکی که قبلاً تجربه تدریس داشت، توضیح داد: “اگر در کلاس درگیری نداشته باشم، فکر می کنم آماده هستم.” معلمانی که این دوره آموزشی را به پایان رساندند، همین را گفتند: “من یک مورد عالی را یاد گرفتم.”

معلمان تازه فارغ التحصیل وقتی به کلاس اول می رسند شوکه می شوند. یکی از آن‌ها به یاد می‌آورد که سه یا چهار دانش‌آموز به محض ورود او به کلاس برخاستند و ترک کردند: “کسی مرا برای این کار آماده نکرد، اما آنها را سرزنش نمی‌کنم.”

معلمان می توانند احساس کنند که برای واقعیت های کلاس حاضر نیستند.
BearPhotos/Shutterstock

معلم دیگری که بعداً در زندگی شروع به تدریس کرد، آن را به صراحت بیان کرد. آنها گفتند: «سال اول وحشتناک بود. “نمیتونستم بخوابم… پس انگار نمیتونم این کارو بکنم.”

بسیاری از معلمان آموزش من این شوک را به عدم تمرین در آموزش معلمان خود نسبت می دهند. مدرک کارشناسی ارشد یک ساله آنها بر مفاهیم نظری متمرکز است که آنها برای به کار بردن آنها در تلاش هستند و انتظارات آنها برآورده نشده باقی می ماند.

من کسی را ندارم که بپرسم

با ورود معلمان به این حرفه، حمایت لزوماً بهبود نمی یابد. تنها 15 درصد از معلمان ابتدایی دبیرستان در اسپانیا (تا 5 سال تجربه) یک مربی اختصاصی دارند، در حالی که در این نظرسنجی به طور متوسط ​​26 درصد در کشورهای OECD بود.

کلاس‌هایی که معلمان وارد می‌شوند همیشه آن‌هایی نیستند که برای آن آموزش دیده‌اند، و معلمان اغلب احساس تنهایی، استرس و بی انگیزگی می‌کنند. یکی از معلمان می گوید: «احساس می کنم این یک حرفه بسیار تنهایی است. این در زمانی اهمیت دارد که جوانان با فشار فزاینده ای روبرو هستند، همانطور که اعتراضات اخیر در سراسر اروپا نشان داده است. انتظار می رود معلمان در شرایط سخت از نوجوانان حمایت کنند، اما چه کسی از خود معلمان حمایت می کند؟

برخی شروع به تعجب می کنند که آیا بمانند یا خیر، و این به مشکلات در استخدام و حفظ کمک می کند. معلمی در اوایل کارم به من گفت: “سال گذشته این کار را خیلی دوست داشتم، اما در این چهار ماه سه بار به ترک این شغل فکر کردم.”

در سطح جهانی، معلمان جوان بیشتر از همکاران با تجربه تر خود، این حرفه را ترک می کنند. اما فقط تازه واردها نیستند که ترک می‌کنند: در یک نظرسنجی اسکاتلندی از معلمان عمدتاً باتجربه، بیش از دو سوم کسانی که این حرفه را ترک کردند «ترک‌های بی‌میل» بودند که علی‌رغم تعهدشان ترک کردند زیرا شرایط غیرقابل تحمل شد. اختلالات خواب، اضطراب و خستگی در داستان های آنها وجود داشت.

پس مشکل این نیست که معلمان تعهد یا انعطاف پذیری ندارند. این است که آنها وارد حرفه ای می شوند که تحصیلات آنها ممکن است به اندازه کافی آنها را آماده نکرده باشد.

معلمان چه خواستند؟

کارآموزان و معلمانی که در تحقیقاتم با آنها صحبت کردم از آنها خواستند که کلاس ها را زودتر ببینند. آنها درخواست کمک عملی کردند: زمان بیشتر در کلاس های درس واقعی، دوره های کارآموزی در بیش از یک مدرسه، و آموزش مدیریت رفتار و گنجاندن دانش آموزان با نیازهای متنوع.

مطالعات دیگر در اسپانیا نیز همین را نشان می دهد. کارآموزان در یک برنامه هفت ماهه مدرسه، به جای قرارهای معمول یک ماهه، افزایش اعتماد به نفس را گزارش کردند، و کارآموزانی که احساس می کردند به طور فعال توسط مربی مدرسه خود هدایت می شوند، احساس می کردند توانایی بیشتری در مدیریت کلاس دارند. بررسی OECD از کاتالونیا موافق است و خواستار بازنگری در نحوه سازماندهی مدارس است.

در دوره دکتری من، بسیاری از معلمان با تجربه در اسپانیا نیز خواستار آموزش بیشتر و حمایت آموزشی بیشتر شدند، اما بیشتر تغییرات پیشنهادی آنها به موسسات و دولت ها بستگی داشت. این بدان معناست که دانشگاه‌ها مکان‌های طولانی‌تر و متنوع‌تری برای مدارس فراهم می‌کنند، مدارس اطمینان می‌دهند که هر معلم جدید به یک مربی باتجربه دسترسی دارد، و دولت‌ها زمان و منابع مورد نیاز برای این امکان را تأمین می‌کنند.

هیچ کس نمی تواند برای هر کلاسی معلمی آماده کند. اما می‌توانیم آن‌ها را برای چیزی که وجود ندارد، آماده کنیم و به آنها اجازه دهیم در تمرین‌های واقعی، با یک نفر در کنارشان و کمی زمان تنفس، تمرین کنند.


Source link

نوشته های مشابه

دیدگاهتان را بنویسید

دکمه بازگشت به بالا