مقالات

شرایط محرمانه قرارداد نفتی ترامپ با ونزوئلا


در اواخر ماه اوت، دونالد ترامپ، رئیس جمهور آمریکا آنچه را «بزرگترین معامله نفتی در تاریخ جهان» خواند، اعلام کرد. از آن زمان، متن کامل این توافق که به آمریکا دسترسی گسترده به ذخایر نفت ونزوئلا می دهد، یکی از اسرار مورد جستجو در واشنگتن بوده است.

ProPublica نسخه ای از توافقنامه مشارکت استراتژیک 18 صفحه ای را که توسط مارکو روبیو وزیر امور خارجه و پیت هگزت وزیر دفاع برای ایالات متحده امضا شده بود، بررسی کرد. این سند عبارات دقیقی را نشان می‌دهد که در هر مرحله به نفع منافع ایالات متحده است و قدرت گروه کوچکی از مردم را که توسط دولت ترامپ انتخاب شده‌اند، برای اجرا و سود بردن از توافق تقویت می‌کند. نقش دولت ونزوئلا و منافع بالقوه برای مردم آن عمدتاً در متن غایب است.

یکی از جنبه‌های مورد انتقاد ترامپ، انتخاب معاون او بود: الخاندرو بتانکور، یک الیگارشی ونزوئلای جهانگرد که با تحقیقات پولشویی در سه کشور مواجه است.

دولت ترامپ 35 درصد از سهام شرکت بتنکورت، North American Blue Energy Partners را از طریق خرید سهام یک شرکت مادر ثبت شده در باربادوس به دست آورد. سند معامله اطلاعات کمی در مورد مالکان و سرمایه گذاران پشت شرکت مادر ارائه می دهد که می توانند ثروت هنگفتی از این معامله به دست آورند.

این توافق همچنین از موقعیت بتنکورت به عنوان مدیر اجرایی NABEP محافظت می کند و می گوید که دولت ایالات متحده با شرکت مادر برای تعیین یک هیئت مدیره قدرتمند هفت نفره برای اداره این سرمایه گذاری برای یک دوره اولیه 15 ساله همکاری خواهد کرد. به گفته افرادی که با چگونگی شکل‌گیری آن آشنا هستند، این جنبه‌های توافق برای جلوگیری از برچیدن این شرکت توسط رهبران آینده ایالات متحده و ونزوئلا طراحی شده است.

اورلاندو آلوارادو که نامش توسط دولت ترامپ به عنوان یکی از طرفین توافق فاش نشد، به نمایندگی از شرکت مادر، همراه با Betancourt، Hegseth و Rubio قرارداد را امضا کرد. آلوارادو در چندین کسب و کار Betancourt سمت های اجرایی داشته است، از جمله به عنوان مدیر ارشد مالی یک شرکت انرژی که یک دهه پیش درگیر رسوایی بود. به گزارش میامی هرالد، دادستان‌های فدرال آلوارادو را به عنوان شریک جرمی در طرحی برای اختلاس پول از شرکت ملی نفت ونزوئلا شناسایی کرده‌اند.

تری وید، سخنگوی NABEP گفت: «نه آقای بتانکور و نه آقای آلوارادو هرگز به هیچ جنایتی در هیچ کشوری متهم نشده‌اند و هرگونه اتهامی علیه آنها بی‌اساس است».

جنبه های کلیدی این طرح با اظهارات عمومی دولت ترامپ متفاوت است. ترامپ گفت این توافق تسلط آمریکا بر انرژی را برای قرن آینده تضمین می کند. اما متن نشان می دهد که حقوق خرید ایالات متحده پس از نیمی از این مدت منقضی می شود و به نظر می رسد که حقوق اولیه عملیاتی با قوانین ونزوئلا که امتیازات نفت را به 25 سال محدود می کند، در تضاد است.

همانطور که ترامپ گفت، این توافق به ایالات متحده تخفیف زیادی از ارزش بازار منصفانه 20 درصد نفت NABEP را تضمین می کند. با این حال، این به صراحت تضمین نمی کند که شرکت بتنکورت موظف است حدود 200 میلیارد دلار حق امتیاز و مالیات به ونزوئلا بپردازد که به گفته کاخ سفید به نفع این کشور خواهد بود.

همچنین هشدارهای قابل توجهی در رابطه با نقطه تجاری مرکزی ترامپ برای آمریکایی ها وجود دارد – مبنی بر اینکه این توافق سیل واردات نفت ارزان را به همراه خواهد داشت.

بر اساس یکی از سه سند حمایتی که توسط ProPublica بررسی شده است، این توافق به ایالات متحده این حق را می دهد که 20 درصد نفت NABEP را با قیمت تخفیف 30 دلار در هر بشکه یا کمتر از یک سوم قیمت نفت در ماه های اخیر بخرد.

اما این هزینه هزینه خروج نفت ونزوئلا از این کشور را در نظر نمی گیرد. بیشتر نفت خام ونزوئلا به قدری غلیظ است که از طریق خطوط لوله عبور نمی کند مگر اینکه ابتدا با 20 درصد یا بیشتر تینرهای نفتی مخلوط شود. بر اساس این قرارداد، هزینه بالقوه قابل توجه واردات میلیون ها بشکه از این مواد ترکیبی در قیمت لحاظ نشده است.

کاخ سفید، وزارت امور خارجه، پنتاگون و شرکت انرژی NABEP از این توافق دفاع کرده‌اند و در بیانیه‌هایی گفته‌اند که سرمایه‌گذاری دولتی-خصوصی جدید آنها مزایای اقتصادی قابل توجه و پایداری را برای هر دو طرف به همراه خواهد داشت که نمی‌توان آن را در یک سند قانونی نوشت.

تیلور راجرز، سخنگوی کاخ سفید گفت: «این قرارداد تاریخی گامی مهم در جهت ثبات اقتصاد ونزوئلا پس از سال‌ها تورم شدید و تقریباً بدون سرمایه‌گذاری جدید است، در حالی که ذخایر نفت ایالات متحده را بیش از دو برابر می‌کند.»

وید تاکید کرد که NABEP به دلیل سابقه آن در توسعه تولید نفت در ونزوئلا در سال‌های اخیر انتخاب شده است و این توافق بین این شرکت و دولت آمریکا است نه ونزوئلا.

وید گفت: «تا حد زیادی به لطف توافق، اعتماد به نفس در مورد آینده صنعت نفت ونزوئلا افزایش یافته است و در نتیجه مستقیم، سرمایه گذاری جدید قابل توجهی به این کشور سرازیر می شود.»

او افزود که بخش عمده ای از نفت NABEP از میادینی می آید که به مواد ترکیبی کمی نیاز دارند یا اصلاً نیاز ندارند و هزینه های اختلاط تأثیر قابل توجهی بر هزینه تولید نخواهد داشت. اقتصاد بشکه ای ما قوی است.

با این حال، جزئیات تازه فاش شده از این قرارداد، احتمالاً سؤالات بیشتری را در مورد اینکه آیا ازدواج نامتعارف ایالات متحده و یک بارون انرژی خارجی می‌تواند منافع پایداری برای هر دو کشور به همراه داشته باشد – و طرف‌های خصوصی در این مسیر سود خواهند برد، ایجاد خواهد کرد. به گفته دیپلمات‌های سابق و مقامات کنگره آمریکا، احتمالاً توافق نفتی ترامپ هم در ایالات متحده و هم در ونزوئلا مورد بررسی قرار می‌گیرد، به‌ویژه اگر دموکرات‌ها در انتخابات میان‌دوره‌ای برنده یک یا هر دو مجلس شوند.

سوال شماره یک در کنگره جدید ایالات متحده این خواهد بود: چرا بتنکورت؟ سفیر سابق جیمز استوری که از سال 2018 تا 2023 به عنوان دیپلمات ارشد ایالات متحده در کاراکاس خدمت کرد، در مصاحبه ای گفت. “چرا او این معامله را انجام داد؟ و آیا او در جنایتکاری دست داشت؟ به نظر منطقی به نظر می رسد که کنگره در مورد این موضوعات استماع کند.”

سوال شماره یک در کنگره جدید ایالات متحده این خواهد بود: چرا بتنکورت؟

جیمز استوری، سفیر سابق آمریکا در ونزوئلا

در اظهارات عمومی، دلسی رودریگز، که از حمایت دولت ترامپ برای انتخاب رئیس جمهور موقت ونزوئلا برخوردار شد، این توافق را “تاریخی” ستود. او گفت که ونزوئلا حاکمیت خود را بر منابع طبیعی خود حفظ خواهد کرد و از انتخاب بتنکورت دفاع کرد.

افرادی که با تصمیم گیری و مذاکرات پشت پرده دولت ترامپ با بتنکورت آشنا هستند، به شرط ناشناس ماندن با ProPublica صحبت کردند، زیرا آنها یا مجاز به انجام این کار نبودند یا از مجازات می ترسیدند.

یکی از دلایلی که تاکنون شرایط دقیق قرارداد مخفی مانده است این است که قرارداد امضا شده به عنوان یک سند “حساس” دولتی مشخص شده است. این طبقه‌بندی معمولاً برای محافظت از سوابق مختلف فدرال از انتشار عمومی استفاده می‌شود، از جمله مواردی که حاوی اطلاعات پرسنل، جزئیات عملیات اجرای قانون در حال انجام، و مواردی که توسط امتیاز وکیل-موکل محافظت می‌شوند. این سند همچنین حاوی یک بند محرمانه بود که شرکت بتنکور را از افشای “وجود و شرایط” توافق با دولت ایالات متحده منع می کرد.

یکی از افراد آشنا به این بحث ها گفت که افراد نزدیک به دولت ترامپ به نظر می رسد مایل به شراکت با شرکت بتنکورت به دلیل حریم خصوصی و انعطاف پذیری آن هستند. به نظر می‌رسد که این امر به NABEP نسبت به شرکت‌های نفتی سهامدار عمومی برتری می‌دهد که ملزم به رعایت الزامات گزارش‌دهی سهامداران هستند.

آن شخص گفت: «به عنوان مثال، شورون نتوانست 35 درصد سهام خود را به پنتاگون بدهد.

سدلکات

قرارداد نفتی تا حدی به دلیل مخالفت احتمالی در ونزوئلا حساس است، جایی که منتقدان قبلاً آن را به‌عنوان تصرف منابع طبیعی گرانبهای این کشور توسط آمریکا توصیف کرده‌اند.

تجزیه و تحلیل ProPublica نشان می دهد که شرایط آن تقریباً در هر مرحله به نفع منافع آمریکا است و به دنبال تقویت ردپای دولت ترامپ به طور نامحدود است.

در این سند آمده است که اکثریت هیئت هفت نفره باید در هر زمانی شهروند ایالات متحده باشند و دولت ایالات متحده می تواند یک «ناظر بدون رأی» را برای پیوستن به این پانل منصوب کند. بتنکورت، که به عنوان مدیرعامل خواهد بود، تنها عضو هیئت مدیره است که در این توافقنامه نام برده شده است. هیئت مدیره اولیه فرآیند انتخاب اعضای جدید را ایجاد خواهد کرد.

یکی از آشنایان به مذاکرات گفت: «در طول تکامل توافق، واضح بود که ساختار حاکم برای اطمینان از حداکثر کنترل توسط افرادی که معامله می‌کنند و مصون نگه داشتن آنها از دولت‌های آینده که به دنبال لغو یا زیر سوال بردن معامله هستند، مشخص بود.

هیچ الزامی برای مشارکت دولت ونزوئلا در هیئت مدیره وجود ندارد.

این تسویه حساب همچنین محافظت طولانی مدتی را برای Betancourt و سرمایه گذاران ناشناس ارائه می دهد. برای برکناری بتنکورت از سمت مدیرعاملی، تغییر ترکیب هیئت مدیره یا معامله با سهامداری غیر از دولت ایالات متحده، سهامدار غیرمستقیم، مدیر، وابسته یا “عضو نزدیک خانواده”، اکثریت فوق العاده پنج رای لازم است.

در این پرونده آمده است که هیئت مدیره غرامت بتنکورت را در نقش او به عنوان مدیرعامل تعیین خواهد کرد. طبق ساختار، به نظر نمی‌رسد این معامله نیازی به افشای عمومی در مورد حقوق مدیران یا جوایز سهام داشته باشد.

در این توافق نامه مشخص نشده است که کدام سهامداران، شرکت های وابسته یا اعضای خانواده مجاز به انجام تجارت با شرکت بتنکورت هستند. بر اساس قانون شرکت باربادوس، تقریبا هیچ چیز نمی تواند این منافع را مجبور به افشای عمومی کند.

با این حال، این قرارداد شرکت را ملزم می‌کند که «کنترل‌های ضد پولشویی» را حفظ کند، تحت ممیزی‌های خارجی و بررسی سوابق خود توسط دولت ایالات متحده قرار گیرد و بودجه سالانه و صورت‌های مالی حسابرسی نشده سه ماهه را به دولت ایالات متحده ارائه دهد. مشخص نیست که آیا این گزارش ها هرگز علنی خواهند شد یا خیر.

ممکن است مدتی طول بکشد تا این شرکت به اندازه کافی نفت تولید کند تا بتواند سهم قابل توجهی از تقاضای ایالات متحده را تامین کند. شرکت بتنکورت در حال حاضر حدود 200000 بشکه در روز تولید می کند – یا تقریباً به اندازه ای که ایالات متحده در سه روز مصرف می کند.

بر اساس گزارش های اخیر، NABEP قصد دارد تولید خود را تا پایان سال 2028 به 500000 بشکه در روز افزایش دهد.

واشنگتن علاوه بر ارائه 20 درصد تخفیف بر روی نفت NABEP، «اولویت اول» را نیز برای خرید کل تولید نفت باقیمانده این شرکت برای 50 سال آینده، از جمله حق غیرقابل برگشت خرید کل عرضه نفت خود در صورت اعلام وضعیت اضطراری ملی، دارد.

ایالات متحده همچنین وضعیت “محبوب ترین ملت” را دریافت می کند که شرکت بتنکورت را ملزم می کند تا هرگونه قرارداد تجاری دیگری را که امضا می کند افشا کند و در صورت مساعد بودن شرایط مشابه را به واشنگتن اعطا کند.

یکی از افرادی که بخش‌هایی از قرارداد را بررسی می‌کرد، از مزایای ملموس آمریکا در مقایسه با فقدان تعهدات الزام‌آور در قبال ونزوئلا شگفت‌زده شد: «من 20 درصد از تولیدم را به اضافه هزینه به شما دادم، خوب. من تمام تولیداتم را به تو دادم اگر یک اورژانس ملی وجود داشته باشد، خوب… پس در ازای آن چه چیزی دریافت می‌کنم؟»

یک مقام آمریکایی گفت رودریگز امتیازات 100 ساله نفتی به NABEP برای فعالیت در آنجا اعطا کرده است، اگرچه این رقم در توافق مشخص نشده است و به نظر می رسد با قوانین ونزوئلا در تضاد باشد.

در صورت بروز اختلاف، ونزوئلا نمی تواند این توافق را در دادگاه های خود به چالش بکشد. این توافق حکم می‌کند که هرگونه درگیری بین شرکت و ایالات متحده باید بر اساس قوانین ایالات متحده باشد، نه قوانین ونزوئلا. دو طرف حتی تصریح کردند که هر پرونده مدنی یا داوری باید در دادگاه منطقه ای ایالات متحده برای ناحیه شمالی تگزاس – جایی که وزارت دادگستری ترامپ بارها برای احکام مساعد درخواست تجدید نظر کرده است – مورد بحث قرار گیرد.

در توافقنامه آمده است که در مواردی که قوانین ایالات متحده اعمال نمی شود، قوانین ایالت تگزاس اعمال می شود.

یک دفتر پنتاگون وظیفه دارد روزی معامله مالی را انجام دهد تا از سهام 35 درصدی دولت ایالات متحده در این سرمایه گذاری استفاده کند. این پرونده نشان می دهد که ایالات متحده هیچ چیزی را از قبل پرداخت نمی کند، اما قصد دارد با پرداخت 0.01 دلار به ازای هر سهم گارانتی، سهام خود را در شرکت بتنکورت به دست آورد. این شرایط قرار است در هفتاد و پنجمین سالگرد تاریخ بسته شدن منقضی شود.

ترامپ ماه گذشته در بیانیه‌ای کاخ سفید، این سهام را به‌عنوان «صدها میلیارد» به‌علاوه سود سهام تبلیغ کرد. اما دموکرات‌ها در کمیته نیروهای مسلح سنا گفتند که معتقدند دفتر پنتاگون فاقد اختیار قانونی برای اجرای توافق با یک فرد خارجی است که در کشوری تحت تحریم‌های آمریکا فعالیت می‌کند.

کینگزلی ویلسون، سخنگوی پنتاگون، گفت که وزارت دفاع قبل از اعطای کمک های سرمایه ای “بازبینی کامل” را انجام می دهد. ویلسون از اظهار نظر در مورد هر یک از ملاحظات قانونی یا جنبه های فنی اضافی معامله “برای محافظت از یکپارچگی فرآیند” خودداری کرد.

پرونده های مشارکت نشان می دهد که چندین جنبه دقیق دیگر از نحوه عملکرد شرکت در حال حاضر در حال مذاکره بین دولت ترامپ، بتنکورت و شرکت مادر است. در این توافق نامه مکرراً به مجموعه ای از “اسناد اجرایی” اشاره شده است که سهام مالکیت ایالات متحده و حقوق سرمایه گذاران ناشناس را نهایی می کند.

تا زمانی که هر دو طرف به شرایط نهایی خود نرسند، تمام قوای توافق اجرایی نخواهد شد، که توافق می گوید ممکن است ظرف چند ماه اتفاق بیفتد.

ماه گذشته، دموکرات‌های سنا از آنچه درباره قرارداد نفتی شناخته شده بود انتقاد کردند و در نامه‌ای به روبیو، هگزت و کریس رایت، وزیر انرژی، خواستار جزئیات شدند.

چهار سناتور ارشد در این نامه می گویند: «معلوم نیست چرا مردم آمریکا باید از این تلاش برای درگیر کردن ایالات متحده با یک شرکت نفتی خارجی نسبتا ناشناخته حمایت کنند که هیچ ظرفیت یا اعتباری برای توسعه میادین نفتی در مقیاس توصیف شده ندارد و مدیریت آن با تحقیقات جنایی بین المللی مواجه است».

آنها استدلال می کنند که بیشتر “میادین نفتی به هیچ وجه آماده تولید نیستند” و ممکن است “یک دهه طول بکشد تا بازارهای جهانی نفت به طور قابل توجهی تحت تاثیر قرار گیرد و مردم آمریکا هر گونه منافع ملموسی را ببینند.”

یک شریک مشتاق

تقریباً بلافاصله پس از اینکه نیروهای عملیات ویژه ایالات متحده رئیس جمهور نیکلاس مادورو را در ژانویه دستگیر کردند و او را با هواپیما از ونزوئلا خارج کردند، ترامپ شکی باقی نگذاشت که هدف بزرگتر او بازگرداندن دسترسی ایالات متحده به ذخایر نفتی ونزوئلا دو دهه پس از خروج بیشتر شرکت های آمریکایی از این کشور بود.

در اوایل بهار، گروهی ناشناخته متشکل از مقامات انرژی، وکلا و لابی‌گران شروع به طراحی برنامه‌هایی برای اجرای برنامه انرژی آمریکا اول ترامپ کردند. یک فرد آشنا به این گفتگوها گفت که مقامات ایالات متحده در نظر داشتند از ایده ای برای شرکت های نفتی دولتی ایالات متحده مانند شورون، اکسون و کونوکو برای تجزیه و احیای بخش نفت قدیمی ونزوئلا حمایت کنند. یک مسیر بالقوه دیگر از طریق شرکت بتنکورت، که دومین شرکت بزرگ خصوصی نفتی است که در ونزوئلا فعالیت می کند، می گذشت. این شخص گفت که همکاری با شرکت دولتی ونزوئلا Petroleos de Venezuela، SA، به دلیل بدهی های بزرگ و سابقه فساد هرگز واقعاً یک گزینه نبود.

گزینه روی آوردن به شرکت های بزرگ نفتی چند ملیتی به سرعت از بین رفت. در برخی موارد، مدیران نفتی از بازگشت به پیچیدگی‌های بازار ونزوئلا خودداری کردند. بر اساس گزارش های رسانه ها و افراد آشنا با این معامله، در برخی دیگر، شرکت ها در واشنگتن و کاراکاس برای به دست آوردن چیزی بیشتر از حرف زدن تلاش کردند.

یک نفر گفت: «NABEP در اولویت قرار گرفت. با اکسون، کونوکو و دیگران مانند درجه دو رفتار می شد.

ستاره بتنکورت در دولت ترامپ در حال طلوع بود. به گفته مقامات فعلی و سابق ایالات متحده، او به عنوان گفتگوی واشنگتن با دولت مادورو خدمت می کرد و با برخی از رهبران مخالف ونزوئلا روابط داشت. به گزارش رویترز، او همچنین اطلاعاتی را ارائه کرد که به نیروهای آمریکایی در توقیف نفتکش های ونزوئلا کمک کرد و به استراتژی و برنامه ریزی قبل از دستگیری مادورو کمک کرد.

علاوه بر این، بتنکورت با رودریگز که ترامپ از او به عنوان رئیس جمهور موقت کشور حمایت کرده بود، رابطه خوبی برقرار کرده بود. و بتنکورت علیرغم اینکه برادر قدرتمندش، خورخه رودریگز، رئیس مجلس ملی، در یک سخنرانی تلویزیونی در سال 2020 او را به فساد متهم کرد، به گفته مقامات سابق و گزارش های مطبوعاتی ایالات متحده، این کار را انجام داد.

چندین نفر گفتند که مقامات ایالات متحده دلایل عملی برای شراکت با بتنکورت را نیز دیدند. او و شریک تجاری آمریکایی اش، هری سارجنت، یکی از حامیان ترامپ، به نظر می رسد نمونه نادری از موفقیت در یک صنعت شکسته باشند و برخی از تنها میادین نفتی فعال کشور را اداره کنند.

یکی از مقامات سابق وزارت امور خارجه که عملیات این شرکت را تجزیه و تحلیل کرده است، گفت: «مهمترین چیز امیدوارکننده این است که مزارع ونزوئلا در حال تولید هستند. “من فکر می کنم خرید زمین هایی که در حال تولید هستند بسیار مهم است… اگر هدف سیاست شما افزایش سریع تولید باشد، منطقی است.”

اما مشارکت با بتنکورت چالش های بزرگی را به همراه داشت.

برای شروع، این میلیاردر 46 ساله در املاک 300 هکتاری خود در آکسفوردشایر انگلیس تحت حصر خانگی قرار گرفت تا با درخواست استرداد سوئیس مرتبط با تحقیقات بین المللی پولشویی مبارزه کند. بنا به گزارش رسانه ها در مورد حکم ویژه، بتنکورت توانست با یک هلیکوپتر خصوصی به محل اقامت 46 میلیون دلاری خود در لندن پرواز کند، اما گذرنامه های ونزوئلا و ایتالیایی او قفل شده بود و مقامات انگلیسی او را از رانندگی در جاده های عمومی منع کردند.

مشکلات حقوقی بتنکورت ناشی از نقش او در پروژه های انرژی ونزوئلا در دوران فاسد رئیس جمهور سابق هوگو چاوز است. چندین نفر از شرکای شناخته شده یا ادعایی بتنکورت در یک تحقیق بزرگ در مورد پولشویی در ایالات متحده موسوم به Operation Money Flight متهم یا محکوم شدند. به گفته مقامات سابق آمریکایی و اروپایی و گزارش های مطبوعاتی، بتنکورت به عنوان مظنون در پرونده ایالات متحده ظاهر شد و همچنان به ظن پولشویی توسط مقامات اسپانیایی تحت بازجویی قرار دارد.

بر اساس مصاحبه اخیر نیویورک تایمز، ماریا کورینا ماچادو، محبوب ترین رهبر اپوزیسیون ونزوئلا در تبعید، اخیراً بتنکورت را درگیر “فساد ناپسند” توصیف کرد که باعث رنج زیادی برای مردم ونزوئلا شده است.

بتنکورت در هیچ ایالتی متهم نشده است. وکیل او معتقد است که موکلش بی گناه است و می گوید به بتنکورت تهمت ناعادلانه زده می شود زیرا مردم او را با گروهی از جوانان ثروتمند ونزوئلایی مرتبط می دانند که برخی از آنها به اشتباه متهم شده اند.

برایان نارانجو، دیپلمات ارشد سابق ایالات متحده در ونزوئلا، در مصاحبه ای گفت که بسیاری از ونزوئلایی ها بتنکورت را “یک شخصیت توتمیک، نمادین، فاسد” می دانند.

نارانجو گفت: «او واقعاً نفتی نیست. استعدادی که او به ارمغان می آورد این است که او یک مرد جدید در صف طولانی تاجران بانفوذ ونزوئلا است. اهرم بزرگ آنها ارتباطات و نفوذ است.

روبیو اخیراً در مصاحبه ای با رسانه های اسپانیایی زبان از بتنکورت دفاع کرد و از فعالیت شرکت نفتی خود در ونزوئلا و حمایت او از جناح های مخالف ونزوئلا در تبعید تمجید کرد.

روبیو بررسی های قانونی را که بتنکورت با آن روبرو می شود کم اهمیت دانست و گفت که بررسی با مجری قانون ایالات متحده نشان داد “هیچ تحقیقی علیه وی در سیستم ما انجام نشده است.”

استعدادی که او به ارمغان می آورد این است که او یک فرد جدید در صف طولانی تاجران ونزوئلایی است که با نفوذ سروکار دارند… دانش کسی است، نه دانش فنی.

برایان نارانجو، دیپلمات سابق آمریکا

هنوز مشخص نیست که چگونه بتنکورت محدودیت های سفر اعمال شده توسط مقامات اروپایی را دور زد. اما واشنگتن پست گزارش داد که مقامات ارشد دولت ترامپ، از جمله کریستوفر لاندو، معاون وزیر امور خارجه، پم باندی، دادستان کل سابق و تاد بلانچ، معاون دادستان کل وقت، از همتایان خارجی خود درخواست کردند که اجازه دهند بتنکورت آزادانه سفر کند و تحقیقات خود را در مورد او و سرمایه‌گذاری‌های تجاری‌اش کنار بگذارند.

مانع بعدی دولت ترامپ در همکاری با بتنکورت، کشف چگونگی سرمایه گذاری قانونی بود. آژانس سرمایه گذاری 200 میلیارد دلاری دولت، شرکت بین المللی توسعه مالی، برای انجام این کار ایجاد شد، اما قوانین ایالات متحده در حال حاضر از فعالیت آن در ونزوئلا جلوگیری می کند.

به گفته یک فرد آشنا با توسعه این قرارداد، در مقاطع مختلف تابستان، دستیاران دفتر مدیریت و بودجه، راسل ووت، وارد عمل شدند و مقامات وزارت دفاع و وزارت امور خارجه را تحت فشار قرار دادند تا راه‌های تامین مالی جایگزین را در نظر بگیرند.

در ماه جولای، دفتر سرمایه استراتژیک پنتاگون، به ریاست دیوید لورچ، به عنوان یک راه حل بالقوه ظاهر شد.

به گفته افراد آشنا با این قرارداد، لورچ که از شرکت سرمایه گذاری خصوصی استیو فاینبرگ، معاون وزیر دفاع، سربروس کپیتال، به پنتاگون نقل مکان کرد، به سرعت این ایده را پذیرفت. لورچ و دیگر مقامات پنتاگون و وزارت امور خارجه در روزهای پایانی آن ماه به کاراکاس پرواز کردند و اصولاً با یک معامله موافقت کردند. مردم گفتند که جزئیات در واشنگتن بررسی خواهد شد.

سخنگوی پنتاگون گفت که لورچ از اظهار نظر خودداری کرد.

در 5 آگوست، بتنکورت وارد اتاق کنفرانسی در پشت نمای آرت دکو ترمینال اتوبوس قدیمی Greyhound در مرکز شهر واشنگتن شد که دفتر تابعه پنتاگون را در خود جای داده است. به گفته افراد آشنا، مقامات وزارت دفاع جمع شده، میلیاردر ونزوئلایی را روی فرش قرمز به صف کردند و برای دست دادن با او صف کشیدند. اما افراد آشنا به جلسه گفتند، برخی از حاضران در اتاق با تعجب متوجه شدند که دولت ایالات متحده در حال آماده شدن برای تجارت با بتنکورت است.

به گفته افراد آشنا، ژاکوب هیرشمن، مدیرعامل و یکی از بنیانگذاران بانک Erebor، اولین بانک جدیدی که از زمان بازگشت ترامپ به قدرت گرفته شده است، بتنکورت را همراهی می کرد. این بانک با حمایت حامیان و سرمایه گذاران ترامپ، پیتر تیل و پالمر لاکی، قول داده است که ونزوئلا را دوباره به اقتصاد جهانی متصل کند.

هیرشمن به درخواست برای اظهار نظر پاسخ نداد.

لورچ به این گروه که شامل ده ها تن از همکاران سابق وال استریت است که او در دفتر استخدام کرده است، گفت که اتحاد با بتنکورت “فرصتی” بزرگ برای تحقق یکی از اهداف اصلی دولت ترامپ است که برای دهه های آینده منافعی برای ایالات متحده و ونزوئلا فراهم می کند.

این نشست آغاز یک ماه تماس های شبانه روزی و کنفرانس های ویدئویی بود.

افراد آشنا با توسعه این قرارداد گفتند که لورچ به زودی در ساختار جنبه های کلیدی معامله فراتر از تامین مالی آن، از جمله نحوه تشکیل هیئت مدیره به مدت 15 سال و انتخاب جانشینان آن، مشارکت کرد. ادین گفت که برای ایجاد این سرمایه گذاری به گونه ای که نمی تواند توسط جانشین ترامپ لغو شود، حق بیمه قائل شده است.

ماه‌ها کار روی این قرارداد در 28 آگوست با اعلامیه ترامپ در سایت Truth Social در مالکیت عمومی قرار گرفت.

“ایالات متحده آمریکا به تازگی با کشور ونزوئلا برای بزرگترین معامله نفتی در تاریخ جهان توافق کرد!” ترامپ جمعه شب پستی منتشر کرد.

دو روز بعد، هگزت، روبیو، بتانکور و آلوارادو قرارداد را امضا کردند.


Source link

نوشته های مشابه

دیدگاهتان را بنویسید

دکمه بازگشت به بالا